All posts tagged: nonduality

Foto van Carsten Stalljohann.

Nu (thuis) zijn

Nu (thuis) zijn vraagt de radicale erkenning dat je er al bent. Volledig en heel. Iedereen heeft beperkingen, bepaalde neurosen en takelt op den duur af. Je ontkomt er niet aan en juist de kreukels van het leven maken je ontvankelijk voor je menselijkheid. Je kreukels nodigen je uit om de realiteit te omarmen, in plaats van de plaatjes van succesvol zijn of wat het ook is wat je graag wilt realiseren. Ik zie sinds kort grijze haren, rimpels en kreukels, waar eerder nog elastische jeugdigheid straalde. De beweging van vergankelijkheid in onmetelijkheid. Wanneer ik hecht aan het veranderlijke, aan de tastbare wereld, dan stap ik uit de realiteit, waardoor er acuut spanning ontstaat. Het is de weg naar buiten gericht. En hoewel daar niets mis mee is, is het voor spiritueel ontwaken essentieel om de aandacht naar binnen te richten. Om bereid te zijn om de hechting aan ‘buiten’ los te laten. Alle hechting. Wat het ook maar is waaraan je hecht, het houdt je gevangen en zorgt voor lijden en spanning. Er is …

Afbeelding van Hoornse meer

De helende kracht van verdraagzaamheid

Het artikel van deze maand gaat over verdragen wat er is. Niet met de kiezen op elkaar maar vanuit een aannemen wat er is. Dat is inclusief het ergens moeilijk mee hebben en het als onverdraagzaam ervaren. Ook dat kun je verdragen. Het is een andere invalshoek op ‘zijn met wat er is’. Zodra je aanwezig bent met wat er is, kan zich ook de diepere dimensie van zijn openen. Verdraagzaamheid betekent overigens niet dat je alles maar voor zoete koek aanneemt en dat je geen krachtige grenzen meer stelt. Heldhaftig Ik kan me voorstellen dat het woord verdraagzaamheid associaties oproept aan lijdzaamheid. Lijdzaam verdragen dat je onrecht wordt aangedaan bijvoorbeeld, vanuit nobele ideeën over vrede. Wat mij betreft is het verdragen van wat er is allesbehalve lijdzaam en heeft het niets te maken met verhalen over goed en slecht. Daarom wil ik verdraagzaamheid in dit artikel graag belichten vanuit het perspectief van heldenmoed. Een held is iemand die geconfronteerd met moeilijkheden, bereid is om ze aan te gaan. Waarbij door het aangaan van de …

Afbeelding van vogelt in de lucht

Geen twee

Alles is één. Ofwel; er is niet werkelijk twee, duizend, of een miljoen. Wanneer deze non-duale realisatie tot ons doordringt zal het steeds op verschillende manieren en vanuit verschillende invalshoeken belicht worden. Een aantal weken geleden werd mijn relatie tot God belicht vanuit deze realisatie en viel deze uit elkaar. Dat was pijnlijk. Sinds het schrijven aan het boek Het ja-gevoel ervoer ik een sterke connectie met God/ de Bron. Hoewel ik me wel realiseerde dat er niet werkelijk sprake is van twee, en dus ook niet van mij en God, genoot ik desalniettemin van de sterke verbinding die ik voelde. Het voelde niet als tegenstrijdig, maar als en… en… Tot dus een aantal weken geleden de realisatie dat er niet werkelijk sprake is van twee en van relaties, en dus ook niet van een relatie tussen mij en god, verdiepend tot me doordrong. Er zijn niet werkelijk twee… Het liet me leeg en koud achter en een aantal weken voelde ik me wat verloren. Er was de is-heid van het leven, dansend in leegte. …

Deel van een foto van Vision Webagency, unsplahfoto's

Hoe verkramping je kan dienen

Lieve lezer, Een artikel over verkramping en hoe de kramp een signaal is die je vertelt dat je je ergens tegen verzet. Verkramping ontstaat namelijk wanneer je je verzet tegen wat je denkt dat er is. Hoe kan dit besef je behulpzaam zijn? En wat hebben ideaalbeelden, grenzen, angsten en beperkingen hiermee te maken? Angst, grenzen en beperkingen als leermeesters Door de jaren bleken angst, grenzen en ‘beperkingen’ mijn grootste leermeesters te zijn. En wat ik leerde was niet zozeer hoe ik de angsten kon overwinnen en hoe ik beperkingen kon omzetten in mogelijkheden, maar hoe ik de verhalen over de angsten en beperkingen kon doorzien en loslaten. Sommige angsten of beperkingen nam ik aan als grens voor dat moment en andere losten in de tijd vervolgens ‘vanzelf’ op. Ik ben, net als jij, een wandelend voorbeeld van de imperfecte perfectie van het bestaan. In mijn leven waren het juist de ogenschijnlijke beperkingen, angsten en grenzen die me dwongen om de beperkende conclusies die ik daaróver geloofde onder ogen te komen. En het bleken keer op keer de …

Opgaande zon, foto van Vinit Pathak, unsplashfotoś

Het hof van Eden

Lieve lezer, Een artikel over het Hof van Eden, het aardse paradijs. Waarom? De afgelopen vijf jaar, vanaf het moment dat ik ervoor koos om mijn vaste baan in loondienst los te laten en mij mee te laten voeren door de levensstroom, botste het regelmatig tussen mij en mijn partner. Het loslaten van de ogenschijnlijke controle en zekerheden boezemende hem angst in en ik leek in zijn ogen van het padje af. Wat natuurlijk ook zo is, wanneer je kijkt met ogen van wat gangbaar is. Hoewel de keuze en de flow goed voelden en helemaal klopte, zat er nog iets in mij wat niet klopte en wat ik nog niet kon zien, waardoor ik het gespiegeld zag bij mijn partner. Schuldgevoel Vijf jaar lang zakte ik weg in een moeras van angst en twijfel wanneer ik met mijn partner sprak over mijn keuze en bezieling. Zodra ik kopje onder ging in angst werd dit direct weerspiegeld door het leven, wat de angst leek te bevestigen. Het lukte me niet om het patroon te doorbreken …