Een blog die geïnspireerd is op de afbeelding hieronder van Leo le Kluse, waarin heel mooi de eenheid wordt afgebeeld en het padloze pad uit Een cursus in wonderen daarnaartoe. In werkelijkheid kan er natuurlijk geen pad naar de eenheid zijn, omdat eenheid alles is. Het leidt nergens toe, het is wat er nu is. We kunnen er nooit van verwijdert raken, nog geen millimeter. En tegelijkertijd is het onbereikbaar ver weg, wanneer we het niet realiseren. Zoals afgebeeld in de persoon links. 

Het thema van deze blog gaat over de stelling die soms voorbij komt dat liefde en angst niet samengaan. Hoe zit dat?

Foto van Leo le Kluse

Liefde en angst gaan niet samen vanuit het absolute perspectief

De stelling bevat een gedeeltelijke waarheid wanneer je kijkt vanuit het absolute perspectief. Vanuit het absolute perspectief is er niets anders dan dat. Je zou dat ook liefde kunnen noemen. En kijkend met ogen van liefde (het absolute) is er alleen liefde (het absolute). In mijn nieuwe boek noem ik dat het eerste. Wezenlijk is er alleen het eerste. Het eerste is oorzaak en gevolg. Het heeft geen vorm, geen tijd, geen plek en tegelijkertijd is het alles wat er is. Zonder dat het ooit vorm aanneemt.

Op dit niveau is er niet iets en zal er ook nooit iets ontstaan. Dat ook daadwerkelijk realiseren wordt zelfrealisatie genoemd. Als je dat Liefde noemt dan klopt de stelling dat liefde en angst niet samengaan, want er is immers alleen liefde. Wat hierbij vaak vaak wordt vergeten is dat er hier dus ook geen vreugde is. Of een tafel, stoel, aarde of lichaam! De grond van het bestaan is niet iets. Vanuit dit perspectief is ook een mooie droom eenvoudigweg een droom. Een illusie. Wanneer je dit ervarenderwijs wilt onderzoeken dan kan ik je van harte mijn podcasts en boek aanraden over de verschuiving van doen naar zijn. Het is namelijk niet te bevatten voor het denken. Die gaat kraken wanneer die probeert om dit te begrijpen.

Liefde en angst gaan niet samen vanuit het relatieve perspectief

Ook vanuit het relatieve perspectief gaan liefde en angst niet samen. Immers, vanuit het relatieve perspectief is alles afgescheiden van elkaar. Er is angst óf liefde. En zolang we leven vanuit de ego-werkelijkheid dan is dat onze ervaring. Tot we het pad van spiritueel ontwaken op gaan, zoals met bijvoorbeeld met Een cursus in wonderen, Advaita, Zen of het leven zelf. 

In de afbeelding is heel mooi zichtbaar dat we de werkelijkheid van eenheid kunnen realiseren door een juist gerichte denkgeest (ECIW). In mijn woorden: door te luisteren naar het ja-gevoel en dat te volgen. Je kunt het ook ‘je hart volgen’ noemen. Door het ja-gevoel of je hart te volgen kom je uiteindelijk uit bij de diepste Ja van het leven, die zowel de ja als de nee van het dagelijks leven omvat. In het plaatje is dat afgebeeld als Jezus die symbool staat voor God. En de afbeelding in zijn geheel. Je ziet dat we als mensen twee paden kunnen bewandelen, gesymboliseerd door de twee personen. Er is het pad met de ego-gerichte denkgeest, die gevangen zit in dualiteit en lijden. En het pad waarin de denkgeest gericht is op liefde en die je naar bevrijding en de realisatie van eenheid leidt.

Liefde en angst gaan samen in eenheid 

Wanneer je goed naar de afbeelding als geheel kijkt dan zie je hoe het één afbeelding is. Een afbeelding die beide denkgeesten omvat, en waar ook de essentie in afgebeeld is, in de vorm van Jezus. Dus je ziet vorm en vormloos, boven en beneden, binnen en buiten als één. Zichtbaar is hoe het een geheel is, één afbeelding die zowel beide denkgeesten omvat evenals de diepere dimensie van zijn in de vorm van Jezus. Liefde en angst zijn er tegelijkertijd.

Absoluut en relatief zijn immers één. Alles is het Ene. Je kunt ook zeggen: Alles is God en er is niets buiten God. Het enige verschil is of je dit wel (rechter persoon) of niet (linker persoon) realiseert. Ook wanneer je het niet realiseert is de werkelijkheid nog steeds eenheid. Je bent nog steeds het Ene. Alleen besef je dan het niet.

He?!

Ik zal het toelichten. Wanneer we onze eerste schreden zetten op het pad van spiritueel ontwaken en we ‘op weg zijn naar zelfrealisatie’, dan volgen we meestal de stelling ‘Ik ben niet dit lichaam en niet deze geest’. In het Sanskriet wordt dit het pad van Neti Neti genoemd. Door te ontdekken wat je niet bent, licht op wat je wel bent. Je zou ook kunnen zeggen: ‘Ik ben niet angst’. Wanneer je dit echter eenmaal realiseert start er onmiddelijk een tweede fase. Namelijk die van eenwording. Waarbij je de stelling volgt: ‘Ik ben ook dit lichaam en ook deze geest’. Evenals de stoel waarop je zit, het raam en de wolken buiten. En dan is het: ‘Ik ben ook angst’. Wanneer je realiseert dat je niet wezenlijk je lichaam bent en dan zou volharden in ‘Ik ben niet angst, ik ben niet dit lichaam’ dan ervaar je afscheiding. Omdat je ook angst bent en en ook je lichaam. En hoewel de stelling dus zowel relatief als absoluut waarheid bevat, is dat vanuit eenheid bekeken een halve waarheid.

De fase van eenwording is een fase waarin alle ogenschijnlijke tegenstellingen ineen vallen in een mystiek proces. Eenwording van dat wat in werkelijkheid al één is! Ook het absolute en relatieve perspectief zijn één. En dan kom ik bij de het thema van deze blog, dat hoewel de stelling dat liefde en angst niet samengaan dus gedeeltelijk waar is, het uiteindelijk onjuist is in het licht van eenheid. Wanneer dit oplicht in je ervaring dan is het duidelijk dat ook je lichaam, ook tranen van vreugde of verdriet en ook de boom buiten één zijn. En dat je ook angst bent, als dat is wat er voorbij komt. 

Verwarring als het niet duidelijk is vanuit welk perspectief je kijkt en spreekt

Ik eindig deze blog graag met een andere stelling die ook met deze verwarring te maken heeft. Namelijk: ‘God is niet in ons lichaam’. Ook hierbij is er sprake van dezelfde verwarring. 

In werkelijkheid, in eenheid, zijn zowel het lichaam als de wereld het Ene. Liefde. Op twee manieren kan de realisatie van eenheid dus versluierd worden. Zowel vanuit het relatieve als het absolute perspectief. Wanneer je aandacht bij wijze van spreken woont in het denken en doen, dan volg je de onjuist gerichte denkgeest (ECIW). Met lijden als gevolg. Wanneer je aandacht woont in het absolute perspectief dan voel je je weliswaar vrij en onbegrensd, maar ook hier zal uiteindelijk lijden volgen omdat het proces van eenwording nog niet voltooit is. Met andere woorden: Liefde wil belichaamd worden. 

Foto: Leo le Kluse

Op de afbeelding zie je de werkelijkheid van eenheid. Of je dat nu wel realiseert, zoals de figuur rechts. Of niet, zoals de figuur links. Voor beide figuren geldt dat hun wezen één is met God. Je start- en eindpunt is dus altijd de eenheid. 

Mocht je het fijn vinden om hierover een podcast te beluisteren dan kan dat hier op Spotify >>
En hieronder vind je de podcast op YouTube met de afbeelding goed in beeld.

Liefs,

Linda

Het boek ‘van doen naar zijn‘ gaat over de verschuiving van tweeheid naar één-zijn.

Stukjes uit recensies:
Van alles wat ik over non dualiteit heb gelezen, ook van leermeesters als Mooji, Rupert Spira etc, is dit de eerste die me met iedere zin rechtstreeks naar de stilte en het ruime gewaarzijn brengt. Prachtig!’ – Nanette Kant, oprichter en coach bij Innersteps, school voor natuurcoaching en auteur van Zen in de chaos.

‘De shift van doen naar zijn die ze beschrijft lijkt één-voudig en is dat ook, al zal je denken het daar niet mee eens zijn. Op een directe manier wijst ze naar het ervaren van de onvoorstelbare verstilde is-heid.’ – Jan van Delden, spiritueel leraar en auteur van onder andere Terug van nooit weggeweest.

TAGGED WITH: ECIW, illusies, eenheid, netineti, inclusie, God, Heilige Geest