Een retraitedag in hartje winter met als thema - de dood
Toen dit thema zich aan me toonde voor een retraitedag was mijn eerste reactie: ‘De dood?!’ Gevolgd door: ‘Dat schrikt mensen toch af, daar komt niemand naartoe?’
En wellicht is dat zo, maar ik wil het wel aanbieden. Want na deze eerste reactie daalde de kloppendheid ervan in, en besefte ik me de rijkdom en diepte van dit thema.
Als je me al wat langer volgt dan weet je dat ik niet zoveel op heb met van het ego af proberen te komen. Want wie zou daar vanaf willen komen? Dat is juist het ego.
Tegelijkertijd kan ik er niet omheen dat het hele proces van verlichting een proces van sterven is van het ik-idee en ik-gevoel. Van dat wat ogenschijnlijk de eenheid verdeelt. Een proces van overgave aan dat wat ongrijpbaar is en van een laten gaan wat niet werkelijk is. Dat kan soms best pittig zijn en het kan fijn zijn om daar bemoediging in te vinden bij elkaar.
Dus bij deze nodig ik je uit voor deze retraitedag in hartje winter en aan de start van het nieuwe jaar 2026, in de prachtig mooi verbouwde boerderij ‘de Borghoeve’ in het zuiden van de stad Groningen. Hoe mooi symbolisch zo in het midden van de winter, en aan de start van een nieuw jaar. Met sterven en geboorte zo dicht bij elkaar.
Je krijgt van mij deze dag geen antwoorden over leven na de dood, over hoe het beste te leven of te sterven. Ik ben niet meer of minder deskundig over de thema’s leven en sterven dan jij. Dus wat kan ik je dan wel bieden deze dag en wat verbonden is met dit thema?
Misschien is het meest wezenlijk wel, dat ik dit uberhaubt organiseer en dat er eenvoudigweg een plek is waar we samenkomen en samenzijn met dit thema. En met wat het in je losmaakt, je unieke ervaring ermee, en met tegelijkertijd het gemeenschappelijke erin. We hebben en krijgen er allemaal mee te maken en hoe fijn is het om er vrede in te vinden.
Meer dan bij al mijn voorgaande retraites zal stilte deze dag centraal staan. Want hoewel je van alles over de dood kunt zeggen en erover kunt delen, en dat zijn waarde heeft, staat deze dag de meest concrete weerspiegeling van de dood in ons dagelijks leven centraal: stilte. Dus naast begeleide meditaties zijn er ook stilte meditaties en vinden ook de pauzes in stilte plaats. Afhankelijk van het weer en het moment is ook een stilte wandeling mogelijk.
Met begeleide meditaties dalen we af in onze onbenoembare en ongrijpbare zijns-grond. Dat van jou wat kleurloos en tijdloos is. Je zou dat ook de dood kunnen noemen. Of God, Liefde of het Ene. Waar je als ‘ik’ geen vat op hebt en wat het ‘ik’ juist omvat. Waar ieder moment je ervaringen in geboren worden en in sterven.
Naast begeleide- en stilte- meditaties is er ook ruimte om vragen te stellen en te delen.
Leven en dood zijn net als vorm en vomloos naadloos met elkaar verbonden en één. Vanuit onze conditionering om ze als gescheiden domeinen te ervaren, en door volledig met lichaam en geest te identficeren, zijn we ons daar meestal nauwelijks van bewust. Hoe is het om ze niet meer van elkaar te scheiden? Hoe is het om al tijdens je leven niet meer volautomatisch te identificeren met één van beide zijden, en de neiging tot afscheiden in je tot rust te laten komen? Hoe is het wanneer het zwaartepunt van je aanwezigheid verschuift van ik ben lichaam en geest in een potentieel onveilige (sterfelijke) wereld, naar dit naadloze één-zijn? Het zijn vragen om niet meteen te beantwoorden, maar om mee te leven. Zodat het leven ze kan beantwoorden, in een precies bij jou passend tempo.
| Retraitedag – De dood | |
|---|---|
| Wanneer: | Zaterdag 24 januari 2026 |
| Waar: | De Borghoeve in Groningen |
| Tijd: | 10:00 tot 16:30 uur, inloop vanaf 9.30 |
| Prijs: | 130,00 euro (inclusief btw) |
|
Begeleiding door: Linda Rood Drinken en lekkers is aanwezig. De lunch neem je zelf mee. Tijdens de lunch bewaren we de stilte. |
|
De groepsruimte in de Borghoeve
Enkele deelnemer reacties aan een voorgaande retraitedag:
Een deelnemer: ‘Ik heb voor het eerst gevoeld wat onvoorwaardelijke liefde is. En hoe het me kan helpen helen. Ik kende het wel als woord, maar het ook daadwerkelijk voelen … dat is toch heel anders.’
Een deelneemster: ‘Toen we de woorden onvoorwaardelijke liefde uitspraken voelde het alsof we in een kerk waren. Zoals een kerk bedoeld is als in: Samen in het Ene zijn. Het voelde sacraal.’