Latest Posts

Afbeelding van vogelt in de lucht

Vrijheid, gelijkheid en broederschap

In 539 voor Christus werden door Cyrus de Grote de eerste mensenrechten vastgelegd na de verovering van Babylon. Hij liet alle slaven vrij en stelde dat iedereen het recht had om zijn eigen religie te kiezen en dat er rassengelijkheid moest zijn. Vanuit Babylon verspreiden deze rechten zich via India, Griekenland naar Rome. De eerste vier rechten die Cyrus de Grote beschreef, zijn opgenomen in de huidige vier artikelen van de universele rechten van de mens. Deze wetten zouden in verschillende tijden opnieuw vastgelegd worden, zoals in de grondwet van Amerika die in 1787 werd vastgelegd en die van grote invloed was op de Franse revolutie, waar in 1789 de verklaring van de mens en de burger werd vastgelegd. Zie bron>>

Wat ik nu ga schrijven gaat niet over vrijwillige vPIEP. Ik ben daar niet tegen. Velen van mijn dierbaren zijn ge-PIEPt en ik begrijp dat, steun dat en sta daarachter. Dit artikel gaat over de mensenrechten, over pijn waarin ik vanmorgen schoot en over hoe ik daarmee omga. Ter bemoediging en inspiratie voor mensen die ook in pijn schieten, wat de trigger ook mag zijn.

Ik heb me altijd veilig en vrij gevoeld in de wetenschap dat er in Nederland en Europa sprake is van democratie en dat de mensenrechten hier gewaarborgd zijn. Natuurlijk regeert ook hier het ego, maar dat is waar we als mensheid nu eenmaal nog mee te maken hebben. En hoewel de mensenrechten de afgelopen jaren onder grote druk staan en zelfs worden overschreden, verantwoord vanuit het idee dat we te maken hebben met een oorlog tegen een … PIEP, heeft vandaag in Frankrijk een kanteling plaatsgevonden. In Frankrijk moet je als zorgpersoneel straks verplicht een PIEP en als je dat niet doet dan volgt ontslag. Ga je op vakantie naar Frankrijk dan moet je ook een PIEP, of iedere twee dagen een test doen, en er wordt gezinspeeld op een voor iedereen verplichte PIEP. Toen ik dit las was ik, ondanks dat ik wist dat dit eraan zat te komen, in shock. Het land waar gelijkheid, vrijheid en broederschap de leus is.

Je bent vrij als

En wat nu verworden is tot: Je bent vrij als je voldoet aan … en je houdt aan… Ofwel voorwaardelijke vrijheid. Wat natuurlijk geen vrijheid is. Net zoals voorwaardelijke liefde geen liefde is. Dat is gewoon een grens. Met deze maatregel is een mensenrecht teniet gedaan en dat raakt me. Toen ik als maatschappelijk werkster werkte en er een kanteling plaatsvond in het sociaal domein, zouden mijn werkzaamheden verengd worden tot regievoeren vanuit controle en beheersing. Ik wist dat ik dat niet kon/wilde en stopte met mijn werk. Op dit moment zie ik hoe controle en beheersing, de twee machtsmiddelen van het ego, op grote schaal maatschappelijk ingezet worden. En ik zie mensen dit slikken en er zelfs om vragen, vanuit angst en het idee dat het nodig is. Dat er anders slachtoffers zullen vallen, dat er geen alternatieven zijn. Terwijl de alternatieven die er zijn de das om worden gedaan, onbespreekbaar en ondeelbaar zijn. Alternatieven die aansluiten bij het verhogen van de natuurlijke weerstand en het aanpakken van ziekte wanneer blijkt dat het lichaam dit niet zelf kan. Een holistische benadering die ook rekening houdt met de oorzaken van wat zich nu afspeelt. Een breder kijken en onderzoeken naar wat er mogelijk is. Je hoort er maar weinigen over, als het al op het internet blijft staan. Omdat wanneer je je daarover uitspreekt je je baan kan verliezen of tot paria wordt. En wie wil dat?

De bedding zijn, in plaats van onderdeel van het probleem

Meer dan ooit tevoren is het belangrijk om, als je hier kritisch instaat, te realiseren dat zodra je in de machtsstrijd terecht komt, je deel van het probleem wordt. En de kans hiertoe is groot, ik voel hem nu zelf en ga straks het zelfonderzoek ‘Vragen naar Vrijheid’ hierop toepassen. Want ik ben geschokt, ontdaan en ik voel strijd in mij ontstaan. Dat is niet verkeerd, het geeft een grens aan en is een belangrijk signaal dat er iets niet klopt. Het geeft me informatie. Maar wanneer ik het daarbij laat en blijf hangen in deze laag, dan vorm ik deel van het probleem. Dan klopt er iets niet meer in mij. En dat is niet hoe transformatie plaatsvindt. Het is belangrijk dat sommigen strijden. Het is nodig voor evenwicht. Wanneer het echter voortkomt uit machtsstrijd en innerlijke verdeeldheid dan is het onderdeel van de duale derde dimensie waar het overgrote deel van de mensheid zich in bevindt. En transformatie naar liefde vindt plaats door radicaal liefde te zijn. Door de verhalen die als een sluier voor liefde hangen te doorzien.

In liefde ontmoeten wat er is

En dus ben ik de bedding voor deze innerlijke storm. Het voelt als complete losgeslagen gekte wat er door mij heen raast. En ik weet: deze ego-storm valt niet op te lossen binnen het domein van het ego. Alleen liefde lost ego op, juist doordat liefde ego aanvaardt en niet buitensluit. Zou je je nu identificeren met wat er plaatsvindt dan verlaat je de eenheid (wat natuurlijk in essentie altijd blijft en is) en kunnen wijsheid en liefde niet voluit meer door je heen stromen. Strijd, angst en meer van hetzelfde wat er buiten je plaatsvindt, stromen dan door je heen, zonder belichaamd bewustzijn van de bodem van liefde en wijsheid. Dus maak de shift van doen naar zijn en vorm de bodem voor wat er plaatsvindt. De bedding voor je gevoelens, gedachten en ervaringen. Wees het transformatiehuis waar de nieuwe wereld uit geboren wordt. En weet dat verlichting en bevrijding vaak plaatsvinden na samenkrimpen, ook maatschappelijk gezien.

Ik schrijf dit vanuit de bedding terwijl de storm door me heen raast. Dus nog voordat ik het zelfonderzoek gedaan heb en vrede de storm opgenomen heeft. De reden dat ik dat doe is omdat ik vast niet de enige ben door wie dit als storm raast en zich hier druk over maakt. Ik wil het je hier druk over maken dus niet afdoen als ‘niet goed’ of ‘een probleem’ of dat het weg zou moeten. Het is een belangrijk signaal. Vrede is echter niet in de storm an sich te vinden, maar in dat wat de storm draagt.

Update

Inmiddels heb ik de angel(s) onderzocht. Er waren verschillende overtuigingen mee verbonden die vanzelfsprekend allemaal onjuist waren. 🙂 En ondanks dat ik dit vooraf wist, was het toch belangrijk om ze te onderzoeken zodat ik het ook echt kan voelen. De meest krachtige helende uitspraak was: Ik ben in vrede en in vrijheid.
Ik sta nog steeds volledig achter wat ik hierboven beschrijf. Tegelijkertijd voel ik een diep en onbeschrijfelijk vertrouwen, vrede en vrijheid. Wanneer je inzoomt op wat zich afspeelt dan kun je het grotere perspectief uit het oog verliezen. En wanneer je je vervolgens verliest in het ingezoomde perspectief dan regeert al snel angst. Angst opent echter niet de deur naar liefde en wijsheid. Liefde opent de deur, is de deur, en vormt een bredere werkelijkheid waar alles van is gemaakt.

Namasté,

Linda

Foto: Aaron Burden, usnplashfoto's
Bijgewerkte foto van Jordan, unsplashfoto's

Anders dan de norm zijn

Aan de vrijheid die er in een land is voor ‘anders’- zijn, kun je aflezen hoe het gesteld is met de mensenrechten, de vrede en vrijheid van het land. En hoewel veel partijen in hun programma hebben staan dat ze voor gelijke rechten zijn, kun je aan hun daden aflezen hoe dat in werkelijkheid zit. Zo hebben zelfs Nederlandse partijen destijds tegen een verbod op de omstreden homogenezing-therapie gestemd. Google maar eens wat het bewind van de voorgaande jaren in de Verenigde Staten heeft betekend voor de bescherming van mensen uit de lhbtiq+ gemeenschap en kijk maar naar landen als Rusland, Turkije, Hongarije, Polen… ach de lijst is te lang om op te sommen… (Deze week kwam in het nieuws dat Apple in 152 landen meewerkt aan het weren van lhbtiq apps.) Onderdrukking, uitsluiting, geweld … het neemt toe naarmate populisme en verdeeldheid toenemen.

Indicator

Hoe een maatschappij omgaat met de rechten van vrouwen (te absurd eigenlijk dat ik dit schrijf, maar feit is dat er nog steeds diep geankerd in mensen overtuigingen liggen over vrouwenonderdrukking), met minderheden, met mensen met een handicap en met mensen uit de lhbtiq+ gemeenschap en zelfs met kunstenaars en musici (het is allemaal absurd als je erbij stil staat), is een indicator hoe heel of verdeeld een samenleving is. Verdeel en heers. Of inclusief.

Je uniekheid aanvaarden

Een maatschappij wordt gevormd door alle individuen tezamen. En hoewel er vaak sprake is van overeenkomsten zijn er ook onderlinge verschillen. Dit artikel gaat over het aanvaarden van de verschillen en ieders uniekheid. In eerste instantie hield vooral de lhbtiq thematiek me bezig. Wat ik namelijk mooi vind aan de lhbtiq+ gemeenschap is het besef dat we tezamen alle kleuren van de regenboog vormen. Daar zijn alle kleuren voor nodig. Voor mij reikt dat verder dan seksuele geaardheid. Ook je huidskleur, culturele- en gezins- achtergrond, handicap, of je een label als autisme, adhd of hooggevoelig en dergelijke hebt gekregen horen hier voor mij bij. Ook dat kleurt je uniekheid. In hoeverre kun je jouw unieke kleuren erkennen en aanvaarden? In hoeverre verrijken ze je leven of zijn er wellicht nog pijn en trauma mee verbonden? Voor de kerk werd homofilie bijvoorbeeld lange tijd als een zonde beschouwd… En vrouw zijn in combinatie met wat voor uniekheid dan ook was jarenlang voldoende reden om op de brandstapel te belanden. Kan het zijn dat je maatschappelijke onderdrukking en afwijzing deels eigen hebt gemaakt? En wat voor gevolgen heeft dat in je leven? Mijn ervaring is dat wanneer ik deels nog geloof dat er iets in mij niet in orde is, slecht is, niet waardevol of er niet mag zijn, dat het me dan innerlijk verdeeld. Mag ik zijn zoals ik ben? Mag jij zijn zoals je bent?

Alle kleuren van de regenboog

Foto van Monika Kozub, unsplashfoto's

Om als mens en samenleving te helen is het dus allereerst nodig dat er erkenning en aanvaarding plaatsvinden van iedere vorm van anders zijn dan de norm. Mag je ervaring er zijn? Of dat nu is dat je je man voelt in een vrouwenlichaam of andersom, dat je op mannen en vrouwen valt of whatever, het is belangrijk dat het er mag zijn. Je zet daarmee jouw uniekheid in het licht. Automatisch brengt dit een verwerkingsproces op gang van overtuigingen, oordelen en traumatische herinneringen die er mogelijk nog mee zijn verbonden. En vaak blijkt dat diep geworteld, tot in onze lichaamscellen.

Mag je voelen/ denken en ervaren wat je ervaart?
Hoe label je dat? (Ook unlabeld is een label.)
En zitten er aan dat label mogelijk nog pijn en overtuigingen vast?
Want hoewel het uiteindelijk heilzaam en bevrijdend is om voorbij de labels te gaan, is het wel belangrijk om ze eerst te onderkennen en erkennen. Omdat anders pijn en overtuigingen die eraan vast zitten gebypassed worden en blijven liggen.

Labelen

Iets benoemen en labelen/ kaderen is dus onderdeel van een bevrijdings- en helingsproces. Pas na erkenning en aanvaarding van de betekenis die we aan een label toekennen kan integratie, heling en bevrijding plaatsvinden. Pas dan kunnen we ook waarlijk voorbij de etiketten en labels gaan. Misschien ken je de vergelijking van ons bewustzijn met de golf en de oceaan? Wanneer een golf (bewustzijn wat vorm aanneemt) pril oprijst is die zich in het begin nog niet bewust van zijn unieke golf zijn. Hij is een met de oceaan op een onbewuste manier. Vervolgens wordt de golf zich van zichzelf en zijn omgeving bewust. Qua bewustzijnsfase is dit waar we ons als mensheid al lange tijd in bevinden. Je identificeert je in deze fase met je vorm, ervaart verscheidenheid en dualiteit en bent het oceaan-zijn vergeten. De volgende sprong in ons bewustzijn is dat we ons bewust worden dat we zowel golf (vorm) als oceaan (bewustzijn) zijn, naadloos één. Dat vraagt van ons om voorbij de vorm te gaan, voorbij dualiteit te gaan, voorbij de labels en daarmee ook voorbij het denken. Dit wordt vaak omschreven als van het hoofd naar het hart gaan. Ik noem het ook wel de shift van doen naar zijn.

Want wat betekent bijvoorbeeld ‘vrouw’ zijn? Of ‘man’ zijn? Of ‘transgender’ zijn? Of hooggevoelig zijn? En kan dit je definiëren?

De bedding zijn

En dan kom ik bij een favoriet thema; de bedding zijn. Want hoe uniek onze uitdrukking ook is waarmee we de aarde verrijken, we vormen er ook de bedding voor. Ons bewustzijn sluit niets uit, kan dat ook niet. Het is onvoorwaardelijk. En hoe diepgaander we ons hiervan bewust zijn, hoe meer we in staat zijn om dat ook te belichamen. Het is die diepe ‘Ja’ die in ons ligt en waar alle verkrampte nee’s die uit pijn zijn geboren kunnen helen. Zodat nee een gezonde grens tot uitdrukking kan brengen en niet meer vervormd ingezet hoeft te worden uit angst en pijn. En wat een verschil maakt het of we een vijandige bedding ervaren of een vriendelijke.

Op een bepaalde manier zijn we allemaal ‘anders’ omdat we allemaal uniek zijn. En tegelijkertijd zijn we ten diepste allemaal hetzelfde vormloze en tijdloze bewustzijn waar alles uit voortkomt. Dat is in jou zoals het in mij is. Dit bewustzijn maakt ruimte voor onze zijns-kwaliteiten als vrede, vrijheid en inclusiefheid. En hoe fijn is het als we dat belichamen! En als we dat als maatschappij tezamen belichamen! Wat een fijne bedding scheppen we dan om in op te groeien en leven. Ik ga ervoor.

Liefs,

Linda

Foto van Dave Hoefler, usnplashfoto's
Deel van een foto: vanJohannes Plenio, Unsplashfoto’s

De diepere dimensie van zijn

Een artikel over de diepere dimensie van zijn. Wat is dat? Hoe voelt dat? Waarom zou je dat willen ontdekken? In het artikel zal ik vragen stellen die voor het denken lastig zijn en waar het ook van alles tegenin kan brengen. Als je denken dat doet, mooi! Kauw erop, onderzoek het. En vooral zou ik je willen adviseren om wat ik beschrijf ervarenderwijs te benaderen. Door bijvoorbeeld je ogen af en toe te sluiten en te voelen wat je ervaart.

Waarom zou je dat doen?! (muziek🎶)

Waarom zou je deze diepere dimensie willen leren kennen? Het grote – niet iets -. Want het ontneemt je houvast, brengt een proces van onthechten op gang (sterven voordat je werkelijk sterft) en het zet je hele wereld op zijn kop.

Omdat het niet anders kan

De grap is natuurlijk dat je in wezen niets te zeggen hebt over of een verlangen naar de diepere dimensie van zijn oprijst. Het ontstaat gewoon en kan niet anders zijn. Er rijst een diep en onontkoombaar verlangen op naar thuis zijn en dat nooit meer willen verlaten. En het grote geschenk van de realisatie dat álles, álles, álles in werkelijkheid thuis is – ofwel niet iets is – geeft een diepe ontspanning. Het ontspant de illusie dat je beperkt bent tot je lichaam en geest. En daarmee ook de illusie dat jij als mens iets goed of fout kunt doen. Dat je de juiste of verkeerde beslissing kunt maken. Om te ontdekken dat je in werkelijkheid gemaakt bent van … tja wat voor woord kun je daaraan geven? Bewustzijn? De grote intelligentie? Dat wat geen vorm heeft en tegelijkertijd iedere vorm is. Een voor het denken onneembare paradox. Voor jou echter altijd de realiteit.

Het wereldbeeld op de kop

Het denken en voelen ziet en voelt vaste materie en concludeert dat er heel duidelijk iets is. En zodra deze conclusie is gevormd, bevestigt deze zichzelf eindeloos. Het hele mensbeeld is erop gestoeld. Wanneer je echter ervaart dat je niet begrensd en beperkt bent tot je lichaam en geest en wanneer je je onbegrensdheid en tijdloosheid realiseert … dan is voelbaar dat alles verschijnt in en als een niet te be-grijpen weidsheid. Daarvoor is het dus allereerst nodig om het idee dat je een lichaam bent voor een moment los te laten en je open te stellen voor de mogelijkheid dat je oneindig veel meer bent dan dat. Normaal gesproken voelen we sensaties van ons lichaam en identificeren we ons daarmee, worden we ze. Ik zou je willen uitnodigen om in plaats van met je aandacht helemaal op te gaan in de sensaties, op te merken dat de sensaties in jou verschijnen.

Ervaren

De sensaties van je lichaam verschijnen in jou, in de ruimtelijkheid van je bewustzijn. Net zoals het lezen van deze woorden ook in diezelfde ruimtelijkheid verschijnt. Probeer maar eens om met je bewustzijn een ervaring vast te pakken. Dus niet met je lichaam maar met je bewustzijn. Bijvoorbeeld de tastbare ervaring van het bewegen van je tenen. Als je nu je tenen beweegt… Kun je dan voelen dat deze ervaring in jouw bewustzijn verschijnt? Kun je die ervaring in je bewustzijn vastpakken? Probeer het eens…? Of als je met je handen iets tastbaars vastpakt zoals de tafelrand… Kun je voelen dat deze ervaring in jou verschijnt? En als dit in jou verschijnt… en jij bent zelf niet vast te pakken, ongrijpbaar… wat betekent dat dan voor de tastbare ervaring? Waar is die tastbare ervaring van gemaakt? Als het in jouw bewustzijn verschijnt? Hoe kan iets tastbaar zijn, wanneer zijn essentie ongrijpbaar is? Wanneer het in jouw bewustzijn verschijnt? Kan iets tastbaars buiten jou bestaan?

Arghh, what the bliepppp!

Ja, ik weet het, wanneer dit nieuw voor je is dan doet het de hersenen knarsen. Dit kun je niet realiseren en opmerken via het denken. Je kunt het enkel ervarenderwijs ontdekken en realiseren. Het denken vertelt je namelijk dat er wel degelijk iets buiten jou bestaat. Kijk maar naar buiten! En het lijkt zo echt, dat we het voor waar aannemen. ‘Kijk daar staat een boom, die staat toch duidelijk daar buiten!’ En de hele wereld bevestigt en gelooft dit idee, deze illusie.

En ja, relatief gesproken is het waar dat er buiten jouw lichaam voorwerpen, mensen, bomen, een hele wereld en universum bestaan. Maar hoe en waar ervaar je dat alles? Waarin verschijnen de sensaties van de wereld, de beelden die je ziet, geuren die je ruikt, gevoelens die je voelt, geluiden die je hoort? Dat verschijnt toch allemaal in jou? Als het buiten jou zou zijn dan zou je het toch niet kunnen ervaren? En dan nog een lastige laatste vraag: kun je er 100% zeker van zijn dat als je je ogen sluit, daarbuiten nog steeds een zichtbare wereld is? Of baseer je die zekerheid op een idee? Het idee dat als jij je ogen gesloten hebt, er nog steeds een zichtbare wereld buiten je is? (Het gaat mij niet om het vormen van een nieuw idee dat er géén zichtbare wereld buiten je is! Het gaat mij erom je te stimuleren het niet te weten, zodat nieuwe perspectieven mogelijk worden.) Misschien kun je je ogen sluiten om het te ‘voelen’? Ik schat de kans vrij groot in dat een idee opkomt in de trant van: ‘Ik kan heel ver meegaan maar dit is gewoon een feit. Er ís daar een wereld als mijn ogen dicht zijn.’ Kun je waarnemen dat dát een idee is wat in jou opkomt over wat je denkt dat een feit is?

‘Ja, maar…’
Precies in die ‘Ja, maar’ liggen nieuwe ervaringen, dimensies en de realisatie van onmetelijkheid besloten. Wanneer je er doorheen gaat kijken.

En als álles (in) jou is … en dus niet twee …

Alleen wanneer je denkt en gelooft dat er een tastbare wereld buiten jouzelf is ervaar je het op die manier. Wanneer je dit geloof loslaat en ermee durft te experimenteren en onderzoeken… dan opent zich een geheel nieuw perspectief. Namelijk dat alles wat je tot op heden hebt ervaren, in jouw bewustzijn verscheen. En dat ‘binnen’ en ‘buiten’ slechts concepten zijn. Terwijl in werkelijkheid alle ervaringen, van de heel subtiele zoals gedachten en geluiden tot de minder subtiele zoals het stoten van je ellenboog, in en als jou verschijnen. Daarmee is er nog steeds op een relatieve manier een wereld buiten jou, maar niet meer in essentie. Waar begin en eindig je wanneer je realiseert dat alles in jou plaatsvindt?

Dan is alles één

Wanneer je vervolgens verder onderzoekt waar je ervaringen van zijn gemaakt dan kom je uit bij – niet iets -. Je kunt ervaringen en sensaties; zien, voelen, horen, proeven, denken en ruiken niet vastpakken. En je kunt dat waar de ervaring van gemaakt is ook niet bewaren, vormen of kneden. De realisatie van de diepere dimensie van zijn kan een keerpunt voor je zijn waardoor de levenslessen veranderen. Van lessen over dualiteit, wilskracht, het opbouwen van een gezond ego en het opbouwen van wereldse doelen, verschuiven de lessen naar liefde en de belichaming daarvan in je menselijkheid. Er vindt een samenvallen plaats van tijd en tijdloosheid, van vorm en vormloosheid. Van goed en slecht, boven en onder. De paradox dat er beweging is in volkomen beweegloosheid opent zich en er vindt een uitlijning en samensmelting plaats tussen de diepere dimensie van zijn en de tastbare wereld.

Mocht je dit verder willen onderzoeken dan kan ik je mijn boekje van doen naar zijn aanraden of de bijeenkomsten die ik organiseer. Je kunt ze vinden in de agenda op mijn homepage.

Dat het je goed mag gaan.

Liefs,

Linda

Vogel op een takje met bloesems

Een uitdaging

We hebben er allemaal mee te maken. Met uitdagingen. Ze tonen ons vaak wat we nog over onszelf en het leven geloven. Mijn hemel wat kunnen ze pittig zijn. Want geloven velen van ons niet op de een of andere manier in een onveilig universum? Door pijnlijke ervaringen gepokt en gemazeld? En wat zien we dan? En durven we daar doorheen te kijken? Durven we liefde te belichamen, ook wanneer ons dat dwars door uitdagingen loodst?

Het leven bewijst je niet dat het waar is wat je gelooft.
Het laat je de kracht zien van ergens in geloven.

Gewoon met alles wat je voelt

Dat uitdagingen angsten oproepen en allerlei gedachten en gevoelens losmaken is zo logisch. De uitdaging is om het te verdragen en ermee te zijn. Er eventueel kopje onder in te gaan, omdat ertegen vechten enkel overlevingsmechanismen versterkt. En hoewel je het met dat vechten misschien overleeft, betaal je er een hoge prijs mee. De prijs van het continue bevestigen, herbeleven en tegelijk onderdrukken en vermijden van de oorspronkelijke pijn.

Trouw zijn aan jezelf

Een uitdaging lijkt aan ons te vragen in hoeverre we trouw durven zijn aan onszelf. Durven we die grens die we voelen te stellen? Durven we ervoor te kiezen om ergens ja tegen te zeggen, al lijkt het onzinnig? Durven we onze waarheid uit te spreken en te belichamen? Durven we houvast los te laten en erop te vertrouwen dat ons zelf weet wat het doet? En dan heb ik het niet over ons ‘kleine’ zelf; onze persoonlijkheid. Ik heb het over ons wezenlijke zelf, de bron van alles.

Grip versus overgave

We hebben allemaal geleerd om te vertrouwen in ons kleine zelf, om maar te overleven in deze wereld. Door proberen grip uit te oefenen over de situatie. Maar uitdagingen tornen daaraan en kunnen ons doen beseffen dat we die grip helemaal niet wezenlijk hebben. Denk maar aan uitdagingen als (plotselinge) ziekte, overlijden van een dierbare, verlies van werk, echtscheiding en dergelijke. Het overkomt ons allemaal. En dan staan we voor een keuze. Kiezen voor een hernieuwd investeren in onze oude overlevingsmechanismen, zodat we herhalen wat we kennen? Voor: ‘Zie je wel, … (het leven is onveilig, ik kan het niet, ik moet liefde/aandacht verdienen, ik ben het niet waard, ik ben niet goed genoeg, niemand is te vertrouwen, het gaat helemaal verkeerd.)’ Omdat het zo vertrouwd is. Of kiezen we voor een sprong in het onbekende? Voor overgave aan wat er is en wat zich in ons leven wil ontvouwen?

Door het verhaal heen leren kijken

Belangrijk daarbij is dat wat er is en wat zich wil ontvouwen, vaak heel anders is dan wat we denken dat er is! Om werkelijk in het onbekende te springen is het nodig om onderliggende verhalen over wat we denken dat er plaatsvindt onder ogen te komen, zodat verwerking van ermee verbonden pijn en heling plaats kunnen vinden. Wanneer je immers blijft herhalen wat je kent en daaraan vasthoudt, dan weet je dat er meer van hetzelfde zal ontstaan. Er zijn vele vormen van zelfonderzoek die je hierbij behulpzaam kunnen zijn, zoals de ‘Vragen naar Vrijheid‘.

Door overtuigingen heen kijken bied je echter geen garantie dat je krijgt waar je (persoonlijkheid) naar verlangt. Die te gekke partner, gezondheid, die baan waar je op hoopt of dat mooie huis…
Het opent je voor de vrede en vrijheid die de grond vormen van je bestaan. En deze innerlijke vrede en vrijheid kun je vervolgens belichamen. Mijn ervaring is dat die vrede en vrijheid, ook wel onvoorwaardelijke liefde genoemd, in een precies passend tempo uitlijnt met je levensomstandigheden. En dat de manier waarop dat vorm aanneemt voller en rijker is dan je vanuit je persoonlijkheid kunt bedenken.

Voordat het leven verder kan uitlijnen met je hart,
heeft het daar ruimte voor nodig.
Daarom kan er een fase van verlies van omgeving, werk, vrienden, ideeën en dergelijke aan voorafgaan. En al voel je dat het klopt, al voel je dat je ziel dit toejuicht… afscheid nemen doet ook pijn.

Het is zo belangrijk om dan geen negatieve conclusies te trekken over wat er gebeurt. Om zorgelijke en angstige gedachten onder ogen te komen en te doorzien. Schrijf ze eventueel op, kijk ernaar en voel wat het met je doet als je zo’n gedachte gelooft. Het maakt je klein en angstig!
En dat is natuurlijk uiteindelijk niet wat je hart en ziel willen. Dat is geen uitlijning met liefde. Dat zijn ‘gewoon’ oude trauma’s en copingspatronen die getriggerd worden door het (naderende) afscheid.

En je weet niet hoe liefde zich gaat weerspiegelen in je leven. Je weet niet precies wat je ziel voor je in petto heeft. Wat je wel mag weten is dat liefde ruimte geeft, dat liefde heelt wat verdeeld leek.
Je mag realiseren dat liefde het allerbeste met je voorheeft en gebruik wil maken van je talenten en van dat wat je vreugde schenkt.

Liefde gaat samen met vertrouwen en overgave, met niet weten en met loslaten. Met ieder moment opnieuw beginnen, met vrede, vrijheid en met oordeelloos zijn. Dat kan zich gaan weerspiegelen in je leven, hoe fijn is dat!?
(Voor jou, niet voor je ego… die gilt nu waarschijnlijk dat je gek geworden bent.)

Dat je mag voelen en weten dat liefde de grond onder je voeten is.

Ik wens je moed, zachtheid, sterkte en zelfonderzoek toe bij de uitdagingen die op je pad komen.

Liefs,

Linda

Bekijk hier de boektrailer van mijn nieuwste boek ‘Van doen naar zijn’.
Afbeelding van vogelt in de lucht

Zelfbevrijding

Onlangs deelde ik een post op de sociale media over ‘het systeem’. Je kunt het helemaal onderaan dit artikel lezen. In een comment stelde iemand een heel wezenlijke vraag, waarop ik in dit artikel graag antwoord geef. De vraag luidt: ‘Is het voor heling en het transformeren van je innerlijk systeem nodig om eerst eenheid te voelen? Want ik heb het gevoel op zoek te zijn naar die eenheid door juist los te laten wat me in de weg staat…

De werkelijkheid

En in die prachtige vraag liggen wat mij betreft ook antwoorden besloten. Eenheid is altijd de realiteit. We zijn één, alles is één. Wanneer je naar of vanuit details kijkt dan kun je dat niet altijd zien. Maar wanneer je vanuit een groter perspectief kijkt is dat gemakkelijker. Wanneer je bijvoorbeeld vanuit de ruimte naar de aarde kijkt, dan zie je heel mooi één aarde. Dit is dus het uitgangspunt: eenheid is al de werkelijkheid. En net zoals eenheid altijd de werkelijkheid is, zo is ook jouw verlichte zelf altijd aanwezig. Ook dat merken we meestal niet op wanneer onze aandacht opgaat in details, zoals in gedachten, gevoelens en ervaringen.

Zelfbevrijding

Hoewel het zelf en eenheid bij sommige mensen plots vrij komt te liggen door intense eenheid- of verlichting ervaringen, gaat er bij de meeste mensen een proces van zelfbevrijding aan vooraf. Een proces van het doorzien van illusies waardoor ermee verbonden pijn en beperkende patronen oplossen. Illusies en patronen die ogenschijnlijk over het zelf en de eenheid heen gedrapeerd liggen. Dit is het proces waarover de vraagsteller het heeft. Is het daarvoor nodig om eerst eenheid te ervaren? Want als je dat nog niet ervaart, hoe kan dan een proces van zelfbevrijding aanvangen?

Een natuurlijke ontwikkeling

Zelfbevrijding is een logische ontwikkeling in de evolutie van ons bewustzijn. In die zin draagt alles ertoe bij dat eenheid en je verlichte zelf bloot komen te liggen om te belichamen. Daarvoor is het ervaren van eenheid in eerste instantie dus niet nodig. De eenheid is immers al de werkelijkheid en je systeem raakt daar langzaam van doordrongen. Deel van dat proces is het ontwikkelen van een gezond ego. Een kenmerk van een gezond en volwassen ego is dat het verantwoordelijkheid draagt voor zijn ervaringen. Dat je bijvoorbeeld in therapie gaat wanneer er sprake is van trauma’s en dat je zorg draagt voor je lichaam, geest en levensomstandigheden. Dit proces van volwassen worden en in balans komen versnelt en verwordt tot heling wanneer het hart(chakra) zich opent. Dit is echter niet iets waar je je best voor hoeft te doen. Je hart opent zich vanzelf wanneer je daaraan toe bent.

Ook voor mensen die plots ontwaken in hun ware natuur volgt erna een proces van heling en zelfbevrijding. Een proces waarin lichaam, geest en levensomstandigheden uitlijnen met hun ongevormde natuur van zuiver zijn. En waarbij alle delen die zich nog afgescheiden voelen, opgenomen worden in het geheel. Een proces van zelfbevrijding kan dus zowel voor als na zelfrealisatie plaatsvinden.

Foto van Activedia, Pixabay

Zelfrealisatie

De bewustzijns-sprong waarover dit alles gaat (zelfrealisatie) is mogelijk in je hart. Niet zozeer het fysieke hart, maar je symbolische en energetische hart. Het denken kan deze sprong niet maken. Evenals controle en beheersing hiervoor niet bruikbaar zijn, vaardigheden die juist zo van pas komen in de derde dimensie. Wanneer je een enigszins gezond ego hebt ontwikkeld en oud zeer hebt verwerkt, opent het hart zich steeds meer. Je hart is qua trilling verbonden met je hartchakra en met de vierde dimensie. Ze vormen een poort naar zowel de vijfde en opvolgende dimensies als naar je verlichte natuur. Kwaliteiten die horen bij deze dimensie, bij je hart en bij je zijns-natuur zijn onder andere; onvoorwaardelijke liefde, vertrouwen en overgave. En het is rusten in zijn en de ermee verbonden zijns-kwaliteiten die ervoor zorgen dat de evolutie van bewustzijn voortgaat en je lichaam, geest en levensomstandigheden verder uitlijnen met je natuur (zelfbevrijding).

Zoeken

Maar wat nu als je al een poos bezig bent met zelfbevrijding, maar je ware natuur en de eenheid je steeds maar lijken te ontglippen? Wanneer je de ene therapie na de andere volgt, de ene bewustzijns-training na de andere zonder dat verlichting ervaren wordt. ‘Want ik heb het gevoel op zoek te zijn naar die eenheid door juist los te laten wat me in de weg staat…

Dan kan het zijn dat je verwikkeld bent geraakt in zoeken, jezelf helen of streven naar het beeld dat je hebt over verlichting en eenheid. Je zult merken dat zolang je opgaat in een zoekbeweging naar je verlichte natuur, het onvindbaar is. Want of je aandacht nu opgaat in gedachten, gevoelens of in een beweging van zoeken, het is allemaal onderdeel van de tastbare wereld van ‘doen’. Waarin verschijnt die tastbare wereld van doen? Juist, in jou. In jouw verlichte natuur.

Nu thuis zijn

Het fijne aan zelfrealisatie en het opmerken van de is-heid (eenheid) van het leven is dat je er niets voor hoeft te veranderen. Dus terwijl de beweging van zoeken eventueel in je opkomt, kun je de shift maken naar (verlicht) zijn. Door op te merken dat de zoek-beweging in jou verschijnt. ‘Nee, zo simpel kan het toch niet zijn? Gewoon met buikpijn, mijn haren in de knoop, de was die opgevouwen moet worden en allerlei onaffe issues?’

Zoals je nu zit, staat of ligt is de werkelijkheid al volledig en één.
Sluit je ogen eens. Wat hoor je? Merk je hoe de geluiden in jou verschijnen? In een ruimtelijkheid die niet vast te grijpen is? Niet te bevatten. (Wanneer je hier wat rustiger en stapsgewijs in meegenomen wil worden dan kun je er hier begeleide meditaties over vinden>>)
Dit is de is-heid van dit moment.
En wanneer je de shift maakt van opgaan in wat je ervaart, naar opmerken dat al die ervaringen in de ruimtelijkheid van jouw bewustzijn verschijnen, ben je thuis.

Liefs,

Linda

Het systeem

Ik zie, net als jij vermoed ik, veel berichten over hoe vrijheid beperkend ‘het systeem’ is. Hoe het gericht is op macht. (Ik deel daar zelf ook over)
Hoe daarmee om te gaan?

Lief mens, hoe ga je om met je eigen systeem?
Met jouw eigen vrijheid en liefde beperkende overtuigingen en conditioneringen?

Daar ligt het antwoord en de oplossing.
Wat werkt en wat werkt niet?

Wat ik bijna veertig jaar lang probeerde en wat bij mij niet werkte was: sleutelen aan mijzelf en proberen om mijzelf te veranderen. En mijzelf veroordelen als het niet lukte. Hoe hard ik ook mijn best deed om mijn systeem te veranderen, onderliggend bleven de patronen ongemoeid en brachten uiteindelijk altijd meer van hetzelfde voort. Omdat ik mijn systeem probeerde te veranderen vanuit datzelfde systeem.

Tot ik mijn heel en één zijn ontdekte. En ik leerde om met ogen van heelheid en liefde naar de wortels van ‘mijn systeem’ te kijken.
Heilzame veranderingen vonden daarna ‘vanzelf’ plaats, en mijn systeem lijnde uit met de liefde van mijn natuur. Het is een verdiepend en voortgaand proces. Het volgt een ritme en tempo met een precisie waar ik alleen maar verwonderd over kan zijn.
Het toont me dat liefde wil liefhebben, alles.
En alles is deze liefde.

En zo binnen, zo buiten, zo onder, zo boven.
Jouw systeem is (net als) ‘het systeem’.
En het kent twee bewegingen.
Ééntje gericht op het versterken en in stand houden van het systeem zelf. (Door middel van controle en beheersing, manipulatie, angst en verzet.)
Wat afgescheidenheid en nog meer angst creëert.
En een beweging van openen voor en uitlijnen en meebewegen met liefde, met de bron.
Één en heel.

Mist boven een meer

Een heilig nee

Beste lezer,

Regelmatig krijg ik de vraag hoe het zit met ja zeggen tegen het leven, wanneer je voelt dat iets ongezond is voor je. Bijvoorbeeld wanneer je in een situatie of relatie voelt dat bepaald gedrag van de ander je niet dient en wanneer iemand over je grenzen gaat. Hoe zit het met daar ja tegen zeggen?

De diepste ja

Allereerst is het belangrijk dat het helder is over welke ja ik het heb, wanneer ik het over het ja-gevoel heb. Deze gaat namelijk over de diepste ja van het leven, die er ook is wanneer je in praktische zin ergens nee tegen zegt. Het is de ja van bewustzijn die alles aanvaart en onvoorwaardelijk is. Hiermee uitlijnen zorgt ervoor dat die onvoorwaardelijkheid ook steeds meer tot uitdrukking komt in je levensomstandigheden. Een belangrijk onderdeel daarvan is dat je grenzen stelt en nee zegt tegen wat voor jou niet (meer) klopt.

Wanneer je bijvoorbeeld in een omgeving verkeert waar er over je grenzen wordt gegaan en waar voorwaardelijkheid en vijandigheid aan de orde van de dag zijn, dan geeft dit je zeer waarschijnlijk een nee-gevoel. En dat is gezond. Het is immers niet in lijn met de liefde van je hart en wat je voelt dat er in potentie mogelijk is. De kans is groot dat je deze omgeving hebt gecreëerd vanuit oude patronen en overtuigingen in jezelf, en waarvan je nu voelt dat ze je niet meer dienen. Een ja-gevoel volgen ziet er aan de buitenkant dus soms uit als gehoor geven aan een heel duidelijke NEE! Sterker nog, soms openbaart een ja-gevoel zich pas, wanneer je eerst luistert en gehoor geeft aan een nee-gevoel.

Gebruik nee
om in Ja te verblijven.

Een nee-gevoel

Om een ja-gevoel te volgen is het voelen van, luisteren naar en gehoor geven aan een nee-gevoel dus heel belangrijk. En daarvoor is lichaamsbewustzijn essentieel, omdat de nee voelbaar is in je lichaam. Bijvoorbeeld als een zacht aanspannen van spieren of een veranderde ademhaling. Wanneer je over deze grens heengaat en niet luistert naar het nee-gevoel, dan zal je lichaam op den duur klachten geven. Milde klachten zoals keelpijn, hoofdpijn of spierpijn. Als je echter lang over je grenzen gaat dan kan het ook in de vorm van ernstigere klachten zijn zoals een burn-out. Dus breng je aandacht gedurende de dag in je lichaam. Wat voel je daar? Wat vertelt je lichaam je?

Een nee-gevoel als poort

Foto uit het boek 'Het ja-gevoel'

Belangrijk om vervolgens te onderzoeken is of een nee-gevoel voortkomt uit een ongezond en ondermijnend patroon in jezelf, of dat het een gezonde grens aangeeft.

(Foto uit mijn boek: Het ja-gevoel)

Hoewel het in beide gevallen belangrijk is om de grens te respecteren is het in het eerste geval ook belangrijk om de onderliggende overtuiging te ontdekken en onthaken. Zodat het niet meer leidend is. Door een nee-gevoel aan te nemen als uitnodiging tot zelfonderzoek, zal je merken dat de nee’s je helpen om te helen wat nog innerlijk verdeeld is. En kan het zomaar gebeuren dat de nee een ja wordt, als dat ‘de bedoeling is’. Ik heb bijvoorbeeld in het verleden nee gezegd tegen interviews of podcasts, omdat ik voelde dat ik er nog niet aan toe was. En dus respecteerde ik de nee die ik voelde als grens, onderzocht wat ik er nog over geloofde, en vertrouwde op de levensstroom. Inmiddels voel ik soms een blije ja wanneer ik uitgenodigd wordt voor een interview. Het klopt steeds voor dat moment. Je hoeft alleen maar nu te zijn en wat er nu is te leven. Er hoeft niets geforceerd te worden. Het ene is niet beter dan het andere. Ook niet wanneer er nog een oud patroon mee verbonden is. Ook daar is vrede in te vinden.

Wat nu als het lijkt alsof je geen keuze hebt?

Soms lijkt het alsof je geen keuze hebt om een grens te stellen. Omdat het je bijvoorbeeld je baan kan kosten, of anderszins teveel kost. Mijn ervaring is dat het enige wat dan nodig is, is om innerlijk werk te doen. Zelfonderzoek toe te passen.

Soms kun je een situatie niet veranderen. Je kunt echter wel je innerlijke houding met betrekking tot die situatie veranderen. En het bijzondere is dat zodra je in jezelf uit de tralies van automatische reactiepatronen stapt, dit effect heeft op de situatie. Van het vastzitten in de dramadriehoek van slachtoffer, dader en aanklagerrollen, beland je in de weidsheid en potentie van de is-heid van het leven. Wonderen blijken daar mogelijk.

Vertrouw je op de ja en nee?

Soms voel je ergens een ja of een nee bij, maar kun je dit niet beargumenteren. Bijvoorbeeld; na jaren mindfulness trainingen te hebben gegeven, voelde ik er geen ja meer bij. Waarom? Geen idee. Ik voelde überhaupt in die jaren bij bijna alle doe-dingen een nee-gevoel. De levensstroom voerde me naar verstilling. Daar lag een dikke, heerlijke en zalige ja. En de lessen die ik kreeg gingen over daarop durven vertrouwen. Het waren jaren die ik de woestijnfase van spiritueel ontwaken noem. Het waren geen gemakkelijke jaren, maar dat lag niet aan de situatie. Dat het niet gemakkelijk was had met angst te maken om blijvend alle schijnzekerheden los te laten. Want om bij het voorbeeld te blijven: ‘Waarom voel ik nou toch geen ja bij het geven van mindfulness trainingen!? Het is toch hartstikke fijn om te doen en het ligt toch ook helemaal in lijn met het ja-gevoel?! En ik kan er een inkomen mee verdienen. Arghh waarom voel ik daar nou toch geen ja bij?’ Nu achteraf ben ik zo blij dat ik op de ja en op de nee bleef koersen, ondanks het wantrouwen en de angst. En dat ik iedere keer wanneer wantrouwen me mee kopje onder sleurde, ik de Vragen naar Vrijheid onderzocht. De stilte was precies waar mijn lessen lagen.

Herken je het, dat je ergens een nee-gevoel bij hebt en dat je hoofd duizend redenen aanvoert waarom het onverstandig is om ernaar te luisteren? Want wat blijft er over wanneer je naar je nee-gevoel gaat luisteren? Blijft er dan wel wat over?

De intelligentie van het universum

De intelligentie van het universum toont zich aan je via het ja- en nee-gevoel in jezelf. Deze zijn afgestemd op de levensstroom, welke intelligentie en liefde in beweging zijn. Wanneer je erop koerst als op een kompas, dan leidt het je naar de diepste Ja van het leven om dat te belichamen. Het legt je bezieling en ‘bedoeling’ bloot en voert je van opgaan in ‘doen’ naar ‘zijn’. Hier passen geen kant en klare recepten bij en er is geen routekaart. Ieder heeft zijn unieke levenspad te gaan. Wat het ene moment juist voelt, kan het volgende moment weer anders zijn. En wat voor de ene persoon een ja-gevoel geeft, geeft voor de andere persoon wellicht een nee-gevoel. Hoe dan ook zal het precies bij jou en je omgeving passen en je steeds veilig langs afgronden, dalen en hoogten leiden. Problemen ontstaan juist wanneer je op het ego-denken koerst, omdat je daarmee dwars tegen de levensstroom in kunt gaan. Wanneer je bedenkt dat het overgrote deel van de mensheid daar nog op koerst, dan realiseer je ook hoe belangrijk het is om te leren je eigen pad te gaan. Deze kreeg ik laatst van een collega en vind ik hier zo mooi bij aansluiten:

If the path before you is clear,
you’re probably on someone else’s

– Joseph Cambell

Liefs,

Linda

Foto van lammetjes op een dijk

Een nieuwe aarde

Hoe ziet een aarde eruit waarin mensen leven vanuit de realisatie van ons één-zijn? Vanuit een diepgaand besef dat alles met alles verbonden is en elkaar wederzijds beïnvloedt? Dit artikel gaat over het visioen wat ik daarbij heb. Dat je er moed uit mag putten.

Als we zo doorgaan

Genetische manipulatie, enkelzijdige landbouw, steeds meer straling, steeds groter wordende steden, bio-industrie, uitbuiting, het gebruik van pesticiden, medicijngebruik, vaccins om specifieke weerstanden te ontwikkelen, een steeds groter wordende rol voor technologie … al dit soort kunstmatige manipulaties aan zowel onszelf als aan onze omgeving verbreedt de kloof tussen de natuur en de mens. Het voedt angst, verdeeldheid en dualiteit. En het ondermijnt liefde, wezenlijk geluk, onderling contact, een natuurlijke ontplooiing, onze natuurlijke weerstand en immuunsysteem en het kunnen putten uit de wijsheid van zowel de natuur als onze ziel. Zouden we deze weg vervolgen dan zal de mensheid zichzelf binnen niet al te lange termijn vernietigen, om zo toch een natuurlijke balans te herstellen.

Een natuurlijke evolutie

Gelukkig is daar de natuurlijke levensstroom die zich intelligent voortbeweegt en die in ons allemaal voelbaar is. Als je goed kijkt kun je het overal zien. Ook in de tegenkrachten, die nodig zijn voor de evolutie en bevrijding van ons bewustzijn. Dat wil niet zeggen dat de tegenkrachten an sich intelligent zijn, in de zin van verbonden met het geheel. Ik wil er wel mee zeggen dat het in het grotere perspectief, in het geheel, zijn functie heeft. We denken vaak dat we als spelers invloed hebben op het grote toneel van het leven, en relatief gesproken is dat ook zo. Echter ten diepste ontvouwt het leven zich precies zoals het zich wil ontvouwen, in een kosmische liefdes en levensdans. Daarop leren vertrouwen en er aan overgeven kan ons bewustzijn bevrijden. Er zal dan steeds minder tegenkracht nodig zijn, zoals we dat al eeuwen en eeuwen op aarde kennen, omdat deze in de wortel wordt doorzien. We zijn allemaal samen, allemaal één.

Overvloed

Hoe ziet de nieuwe aarde eruit? Dit is mijn visioen.
Wanneer het onderlinge één zijn wordt ervaren is een optimale samenwerking mogelijk. Tussen mensen onderling, mens en dier, mens en natuur, mens en kosmos. De wijsheid waar de sjamanen van de natuurvolkeren toegang toe hebben zal weer toegankelijk voor ons zijn. We zullen elkaar, de planten, mineralen, dieren, weersomstandigheden en zelfs voorwerpen kunnen ‘lezen’, begrijpen en optimaal mee samenwerken. Wanneer er een verstoring is in de natuurlijke flow, zullen we de oplossing kunnen zien die het leven ons aanreikt. We zullen het opmerken omdat ons denken niet meer vastzit in allerlei vastomlijnde kaders, die vooral wijsheid en liefde buitensluiten. Technologie kan dan ten dienste staan van het geheel en de natuur bijstaan, in plaats van deze uit te putten. De aarde is onze paradijselijke tuin, die kan helen en tot bloei kan komen.

Helen

Foto van Sofie Graas

Dit is geen utopie. Dit is nodig. Natuurlijk zal de weg ernaartoe rekening houden met het feit dat er nu nog wel gigantische steden zijn, vervuiling, machtsmisbruik enzovoort. We zullen nog lange tijd geconfronteerd worden met de gevolgen van keuzes die we in het verleden maakten vanuit verdeeldheid. En iedere keer dat we hiermee geconfronteerd worden zal heling nodig zijn. Keer op keer tot het heel is. Tot ons inherente heel-zijn uitgelijnd is met ons handelen en onze omgeving.

Om uiteindelijk helemaal in de ‘Ja’ te komen die de grond vormt van de nieuwe aarde (en die inclusief de ja en nee van het dagelijks leven is), zullen we waarschijnlijk eerst een middenweg volgen, tussen de diepste Ja, en de nee van oude patronen in.

Alles is er al

Het visioen wat ik beschrijf is niet iets wat er pas ‘morgen’ is. Het is al aanwezig en hoe meer mensen dit ontdekken, hoe dichterbij het voor de mensheid als geheel komt. Het is al mogelijk om vanuit de flow en één-zijn te leven. Om te luisteren naar wat het leven je vertelt. Om vorm te geven aan die prachtige levensstroom die overvloedig door alles en iedereen stroomt. Om op te merken wat er nodig is wanneer er verstoringen zijn en te zien hoe het leven oplossingen aanreikt via een ingeving, planten, dieren, mensen, een song, een filmpje enz. De vriendin van wie ik bovenstaande foto kreeg en waarin zo mooi hartjes zichtbaar zijn, vertelde me dat bietjes eten aardend is. Ze zei: ‘Alles uit de aarde, aardt.’ Ik vond het zo mooi, zo wijs. Wanneer we niet meer volautomatische de aangeleerde en automatische patronen in onszelf volgen, kan de wijsheid van het leven zich openbaren. Wanneer bijvoorbeeld onze verslaving aan suiker, vet en bewerkt voedsel doorzien wordt en afneemt, kunnen we weer voelen wat we werkelijk nodig hebben. Bijvoorbeeld bietjes, wanneer we meer aarding kunnen gebruiken. En wanneer we weer nauwer samenwerken met de mensen, planten, omgeving, dieren en spullen om ons heen, zullen zij ook meer afgestemd zijn op ons, en mee kunnen helpen om verstoringen op te lossen.

Een shift van hoofd naar hart

Dualiteit, en de verdeeldheid die hieruit voortkomt, valt niet op te lossen binnen het domein waarin het als zodanig wordt ervaren, het denken en de derde dimensie. Hoe nobel de strijd waarvoor gevochten wordt ook mag lijken binnen die dimensie, de uitkomst zal alleen maar meer van hetzelfde voortbrengen. Nog meer machtsstrijd, nog meer verdeeldheid en nog meer kaders waarin geloofd wordt. En dus is het nodig om het zwaartepunt van aandacht te verplaatsen vanuit het hoofd, naar het hart. Ofwel van doen, naar zijn. Dit gaat om het durven niet te weten, zodat je als een ongeschreven blad wijsheid kunt ontvangen. Het betekent niet dat je vanuit je hart vervolgens alleen maar lijdzaam toekijkt. Het betekent dat je handelen een rechtstreekse uitdrukking is van de levensstroom. En daar waar het domein van ‘doen’ een proces impliceert, een verleden en een toekomst, is het domein van ‘zijn’ nu. Inclusief en onvoorwaardelijk omvat het ook het doen.

Ik wil je graag uitnodigen om de shift naar je hart te maken en te ontwaken in jouw grenzeloze en tijdeloze zijn waar de nieuwe aarde is. Je zult met ogen van vertrouwen kunnen kijken naar wat er nu plaatsvindt en beseffen dat het allemaal uitdrukking van het Ene is.

Hartengroet,

Linda

Wat wil je werkelijk?

Dit is een artikel met een wellicht scherpe rand als het nog een stuk van het ego raakt waaraan je gehecht bent. Hoewel het ook overgave, eenheid, vertrouwen en zachte vrede kan blootleggen. Wat is dan de scherpe rand?

Radicaal

Dat zit hem in het loslaten van de focus op het ego. Ik bedoel dat echt radicaal. De vrede die in dit moment besloten ligt, openbaart zich wanneer je je er echt voor opent en wanneer je er beschikbaar voor bent. Zonder dubbele en geheime agenda. Zonder dat het openen en beschikbaar zijn eigenlijk ‘stiekem’ een tussenstap zijn naar het realiseren van die ene droom, dat ene verlangen. Een verlangen wat misschien toch nog net iets belangrijker is dan de eenvoudige, zachte vrede van zijn.

Maar waarom is het loslaten van die focus nou zo belangrijk?

Omdat zolang je focus in werkelijkheid ‘daar’ ligt, bij dat verlangen, je niet volledig beschikbaar bent voor het leven wat er nu is. En al is het verlangen of de droom nog zo spiritueel en verheven, al is het nog zo verbonden met je hart en al is het nog zo de bedoeling, zolang je focus daar ligt, is je ego actief. Wie staat aan het stuur in je leven? Is dat je ego?
Of is dat het leven zelf?

Pffff ja hoor… en wat is dan ego?

Wat betekent het om de focus op je ego los te laten? Mag je dan opeens niets meer willen? Niets meer verlangen? Geen grenzen meer stellen, iets doen? Jemig, je mag toch gewoon dromen hebben, doelen en verlangens? Er is toch niet mis met manifesteren? Is dat dan ego?
Nee, dat is het leven dat zich uitdrukt, pure intelligentie. Leven is alles en omvat dus ook jouw dromen en verlangens, het stellen van doelen en het manifesteren. Leven vanuit eenheid is het ontvouwende leven zijn, zoals je dat nu ervaart.

Ego is de soms duidelijke en soms heel subtiele gehechtheid aan een doel, wat je uit de eenheid trekt. Het is een verzet tegen wat er is en een vasthouden aan wat je wilt dat er is, waarmee dualiteit ontstaat. Je trekt jezelf met wilskracht uit wat er is om het zodanig proberen te beïnvloeden dat het anders wordt. Geluk is dan niet hier, geluk is ‘daar’. Het ego kan niet anders dan denken vanuit tekort. Het heeft daar dan ook veelvuldig ervaring mee en doet zijn best om het zo goed mogelijk te overleven. Zodra je echter de eenheid verlaat voelt het alsof je een losstaand deel bent in de grote soep van het leven. Een deel dat iets kan doen of laten om het verlangen wel of niet tot realisatie te brengen. En hups, lijden is geboren. Spanning, stress; ga ik het wel of niet voor elkaar krijgen en manifesteren? Ik kan iets goed of fout doen… De wereld kan iets goed of fout doen… De ondraaglijke last daarvan te dragen is wat een ego doet.

Het verlangen persoonlijk maken, van ‘mij’ maken

Heel veel spirituele cursussen en boeken waarin een combinatie zit tussen zelfrealisatie en het realiseren van wereldse en spirituele doelen (successen), sluiten aan bij het ego. Niet omdat dat perse inherent is aan de cursus of wat wordt aangeboden, maar omdat ons ego heel gewiekst is in het aannemen van het aangeboden materiaal door het in te zetten voor zijn eigen doeleinden, dromen en verlangens. Onderwijl angst voelend dat de dromen misschien niet uitkomen, niet voor je zijn weggelegd.
Voel je hoe het leven dan vijandig wordt? Je kan ontzeggen wat je zo verlangt? Hoe jij en het leven opeens twee lijken?

En voor je het weet zit er spanning op dat prachtige door de bron gegeven verlangen. Voor je het weet ben je affirmaties aan het doen en stappen aan het zetten vanuit kramp, vanuit het idee dat jij als persoon iets kan doen of nalaten om het verlangen tot realisatie te brengen. Als ik nu dit of dat doe, die en die stap zet, dan realiseert het zich. En soms werkt het op die manier, wat ‘de methode’ of ‘het stappenplan’ bevestigt. En soms werkt het niet op die manier en voelt het alsof je gefaald hebt. En moet je nog meer je best doen.

Door de illusies snijden

Dus die scherpe rand. De scherpe rand is een vraag die ik straks ga stellen en die je kan bevrijden wanneer je het als een scherp mes van waarheid door illusies laat snijden. (Alvast ter verduidelijking: de vraag is niet bedoeld om je verlangens weg te snijden! Maar je identificatie ermee en je gehechtheid eraan. En hoewel snijden pijnlijk klinkt, is het enige wat ervoor nodig is, bewustzijn.)

De scherpe rand is de vraag wat je werkelijk wilt en wat voor jou het belangrijkste is. Wil je leven vanuit eenheid met de zachte vrede als de grond van je bestaan? Of wil je het leven leven wat jij wilt dat er is?
Als je lichaam gebreken vertoont is het logisch dat je verlangen naar genezing voelt. Wat is echter belangrijker, heel zijn of genezing?
Als je weinig inkomen hebt is het logisch dat je meer inkomen wilt. Wat is dan belangrijker, heel zijn of meer inkomen?
Als je geen partner hebt is het logisch dat je een partner wilt. Wat is dan belangrijker, heel zijn of een partner?

Bevrijding en zachte vrede

Het leven zal je uitdagen om een keuze te maken, een offer te brengen. Het zal dat offer zelden werkelijk van je nemen, hoewel ook dat kan. Het gaat niet om het daadwerkelijke offer, het gaat om de keuze. Wil je in vrede zijn (met wat er is) of wil je iets (anders) hebben? Zodra je een bewuste keuze maakt, zal je voelen hoe het leven dat beantwoord.

Een praktisch voorbeeld van mijzelf. Op maandag en vrijdagmiddag pak ik al een aantal jaren voedingssupplementen in bij een bedrijf van vrienden. Het is fijn werk en vaak luister ik dan naar begeleide meditaties of inspirerende talks. De oortjes die ik daarvoor gebruik moesten worden opgeladen en ik zocht het daarvoor benodigde snoertje. Maar hoe ik ook zocht, ik kon het niet vinden. Het lag niet op de plek waar ik het normaal opberg. Ik voelde hoe er in mijn lichaam spanning ontstond en een krachtige drang om door te zoeken. Terwijl ik ook wist dat ik het op die manier niet zou vinden. En waar hebben we het hier over, een simpel snoertje! Maar de kracht waarmee mijn ego het wilde oplossen was er desalniettemin. Ik liet het toch maar los en voelde mijn ego nog wat na stribbelen in mijn lichaam. Vervolgens had ik een fijne sessie met iemand die de Vragen naar Vrijheid onderzocht en erna schreef ik dit artikel. Er was een fijne flow. In de middag besloot ik nog een keer te kijken waar het snoertje kon liggen en er ging door me heen dat ik toch vast een keer een ingeving zou krijgen. Ik voelde in mijzelf of er al iets opkwam maar het bleef volkomen blanco. Geen oplossing dus op dit moment, bedacht ik me. Ik liep terug van de kast naar de woonkamer en voor me op de grond lag het snoertje! En echt, dat snoertje had daar eerder niet gelegen! Opeens besefte ik ook de link met dit artikel. Wat is het leven toch wonderlijk.

Het is een heel eenvoudig voorbeeld van een klein verlangen, en hoe mijn ego eraan wilde hechten om het op te lossen. Ik kreeg een keuze. Wat wil je liever, dat snoertje of zachte vrede?

Het antwoord wat je op de vragen geeft, zal ook afhangen van je mate van vertrouwen in het leven. Leven vanuit eenheid is leven vanuit vertrouwen. En daar waar het vertrouwen nog hapert, waar je nog inhoudt, kun je onderzoeken wat je er nog over gelooft.
Je kunt bovenstaand vraag overigens niet ‘verkeerd’ beantwoorden. Wanneer je kiest voor aardse doelen, dan is dat waar je focus ligt. Je kunt heel succesvol zijn op werelds gebied juist door daar je focus te hebben liggen. Lijden valt daar echter niet wezenlijk op te lossen.

Het is niet zo dat het antwoord op de vragen ervoor zal zorgen dat je verlangens wel of niet sneller vervuld worden. Hoewel het mijn ervaring is dat het leven gemakkelijker zijn weg kan vervolgen, zonder tegenwerking van het ego. Zoals in het voorbeeld van het snoertje. Maar ik weet ook hoe snel dit besef door het ego kan worden aangenomen om het voor zijn eigen doeleinden in te zetten. 😉

Hartengroet,

Linda

Deel van een foto van Vision Webagency, unsplahfoto's

Verwarring rondom frequentieverlaging en verhoging

Naar aanleiding van een post op de sociale media kreeg ik vragen over hoe het zit met de verhoging of verlaging van onze frequentie in relatie tot gedachten en gevoelens. Je hoort immers wel eens dat sommige gevoelens een lage frequentie hebben, zoals boosheid of angst. Verlagen die gevoelens en gedachten onze frequentie? Hieronder beschrijf ik mijn kijk erop en ervaring ermee.

DE BANDBREEDTE VAN BEWUSTZIJN

Alle frequenties zijn aanwezig. Altijd. Of je er bewust van bent hangt af van de bandbreedte van je bewustzijn. Je kunt je bewustzijn vergelijken met een radiostation die zo is afgesteld dat hij bepaalde frequenties wel opvangt, en andere niet. De frequenties die je opvangt beïnvloeden je waarneming en daarmee dus ook waar je je bewust van bent. 

GEVOELENS MET EEN LAGE FREQUENTIE

De reden dat er vaak gedacht wordt dat gevoelens en gedachten je frequentie kunnen verlagen, heeft met het volgende principe te maken. Namelijk dat als je bewustzijn zich vereenzelvigd met de gedachten en gevoelens, je ze als het ware lijkt te worden. Denk maar aan de zin: ‘Ik ben boos, bang enz.’ Het is een dynamiek die hoort bij de derde duale dimensie.

Gedachten en gevoelens met een lage frequentie hebben dan veel meer impact op je dan wanneer ze vrijuit door je heen stromen. Voeg daar een negatief verhaal aan toe over de gevoelens en er ontstaat inderdaad een neerwaartse spiraal van energie. Dat voel je ook, je voelt je ‘down’. Net zoals er bij prettige gevoelens met daaraan gekoppeld een fijn en verheugend verhaal, een opwaartse spiraal van energie ontstaat. Je voelt je licht. Dat heeft echter niet met de gedachten en gevoelens te maken, maar met de identificatie, de hechting en vooral het verhaal wat je erover gelooft!

LAAG BETEKENT NIET ‘MINDER GOED’

Een lage frequentie wil overigens niet zeggen dat het minder goed is. Al suggereert de term ‘laag’ dat wel. Mijn kat heeft een bandbreedte voor de eerste en tweede dimensie en dat klopt precies. Het is niet minder gezond, waardevol of belangrijk dan een derde dimensie frequentie. Het hoort gewoon bij kat-zijn. 
Lange tijd leek het of mens-zijn gelijk gelijk stond aan het hebben van een bandbreedte van bewustzijn voor frequenties van de derde dimensie. 
Dat is echter drastisch veranderd.

Dus nog even voor de duidelijkheid: het hechten aan en identificeren met gedachten en gevoelens hoort bij de (levenslessen uit de) derde dimensie. 
Tijdelijk kan je frequentie daarmee binnen de bandbreedte van de eerste drie dimensies verhogen en verlagen. Je hoeft echter niet bang te worden voor gevoelens met een lage frequentie. Die horen er gewoon bij en hebben het nodig om erkent en gevoeld te worden. 

DUS WAT TE DOEN OM JE BEWUSTZIJN TE OPENEN VOOR HOGERE FREQUENTIES?

Ontdekken dat je niet je gedachten, gevoelens en lichaam bent. En dat alle ervaringen, inclusief gedachten en gevoelens, door jou heen spoelen. Dat je er een tijdelijk en onvoorwaardelijk thuis aan biedt. Jij bent het licht waar alle frequenties in en uit ontstaan. Hoe zou je in hemelsnaam beperkt kunnen worden door een lage frequentie?! Of bepaald kunnen worden door een hoge? 
Dus maak de shift van opgaan in en vereenzelvigen met ervaringen, naar opmerken dat ze in jou verschijnen. Dan ervaar je ook je onmetelijkheid en de onvoorwaardelijkheid van je zijn. En dit is dus inclusief de verschillende frequenties en wat ze ons bieden. Dus ook inclusief het belang om goed te aarden, wat hoort bij de eerste dimensie.

Wat zo bijzonder is, dat is dat juist wat we beschouwen als gevoelens of emoties met een lage frequentie, een transformatie teweeg kunnen brengen die ons opent voor de realisatie van ons zelf. Zoals het lied van Leonard Cohen zo mooi weergeeft: ‘The crack is where the light comes in’.

Hartengroet,

Linda

Nb. Mocht je meer willen lezen over de vierde, vijfde en hogere dimensies dan kun je het artikel ‘Een reis door de dimensies lezen’>>

Foto: Nine Koepfer, Unsplashfoto’s

Afbeelding van vogelt in de lucht

Verslaafd aan een spirituele high

De transcendente ervaring waar ik eerder over deelde, en het delen vanuit zijn geeft soms een soort spirituele high. Ik kan niet goed verwoorden hoe dat precies voelt maar wel dat het fijn voelt. Zo fijn dat ik onlangs merkte ernaar terug te verlangen wanneer mijn leven gevuld was met dagelijkse eenvoud. ‘Ahhh, ik wil er graag meer van’, besefte ik me.

De geraffineerdheid van het ego

Ik voelde hoe het idee naar me lonkte dat het altijd zo zou kunnen zijn. Dat de twinkelende tintelingen die door me heen gaan wanneer ik bijvoorbeeld schrijf of deel vanuit zijn, dat die er ook kunnen zijn wanneer ik de was opvouw of boodschappen doe. En die transcendente ervaring, ik zou toch iets kunnen doen om dat verder te onderzoeken? (Lees: om die high, het prettige gevoel wat ermee vergezeld ging, weer te ervaren.) Het werd me duidelijk. Ik streefde naar iets anders dan wat er was! En dat is zo begrijpelijk. Zou ik het echter volgen dan zou het me uit het leven halen dat er is. Het zou de naadloze werkelijk duaal maken. En of je nu graag een spirituele high wilt, of een high van drugs of drank, van succes of van een nieuwe auto, zodra je dat wilt en het volgt, in plaats van wat er nu is, staat je ego aan het roer van je leven. Je kunt dan verzekerd zijn dat lijden en een ‘low’ in zijn kielzog volgen.

Zijn met wat er is, het leven zijn

Het ego kan je op die manier steeds voorhouden dat iets je gelukkig zal maken (wat er nu niet is) en je ertoe aanzetten om daarnaar te streven. Vergetende dat werkelijk geluk zich openbaart als je natuur, zodra je opent voor wat er nu is. Ook wanneer wat er nu is, je saai toeschijnt. Of onbeduidend. Of pijnlijk. Of onprettig. Evenals heerlijk, fijn en prettig.

Zijn met wat er is is dus eigenlijk dè spirituele beoefening die je onmiddellijk in de heelheid van dit moment brengt. Vertrouwende dat alles daarin zijn plek heeft, omdat het er is. Ik kan er mooie woorden aan geven die het een glans geven die je op dat moment waarschijnlijk niet zult ervaren. Want hoe het werkelijk voelt is bijvoorbeeld dat een situatie soms eentonig of saai voelt. Dat iets pijn doet. Dat je natregent en graag warm thuis wilt zijn. Wat je ervaart is gewoon wat er is. Toch wil ik de glans ook beschrijven. Namelijk dat alles wat je ervaart, uitdrukking van het Ene is. Intelligentie in beweging. Onderdeel van de levensstroom. Wanneer je aanwezig bent met wat er is, zak je in je hart, in je lichaam, in het leven en versmelt je ermee. Ben je het. Dat betekent dat je minder vanuit je hoofd leeft en dat je dus ook niet weet wat het volgende moment brengt. Dat voelt als ‘niet weten’. In plaats van leven vanuit de intelligentie van het denken, leef je de rechtstreekse wijsheid van het leven. Maar dat is een wijsheid die geen houvast of kaders geeft en geen garanties. Het volgt soms routes die onzinnig en zelfs dom lijken voor het denken. Het omvat zowel pijn als fijn.

En dus kies ik weer voor de eenvoud van wat er is. Een eenvoud die gevuld is met de rijkdom van wat het leven geeft aan ervaringen. Wat op dit moment het opschrijven van deze woorden is terwijl onze heerlijke kat naast me ligt.

Hartengroet,

Linda