Latest Posts

Foto van Carsten Stalljohann.

Nu (thuis) zijn

Nu (thuis) zijn vraagt de radicale erkenning dat je er al bent. Volledig en heel.
Iedereen heeft beperkingen, bepaalde neurosen en takelt op den duur af. Je ontkomt er niet aan en juist de kreukels van het leven maken je ontvankelijk voor je menselijkheid. Je kreukels nodigen je uit om de realiteit te omarmen, in plaats van de plaatjes van succesvol zijn of wat het ook is wat je graag wilt realiseren. Ik zie sinds kort grijze haren, rimpels en kreukels, waar eerder nog elastische jeugdigheid straalde. De beweging van vergankelijkheid in onmetelijkheid. Wanneer ik hecht aan het veranderlijke, aan de tastbare wereld, dan stap ik uit de realiteit, waardoor er acuut spanning ontstaat. Het is de weg naar buiten gericht. En hoewel daar niets mis mee is, is het voor spiritueel ontwaken essentieel om de aandacht naar binnen te richten. Om bereid te zijn om de hechting aan ‘buiten’ los te laten. Alle hechting. Wat het ook maar is waaraan je hecht, het houdt je gevangen en zorgt voor lijden en spanning.

Er is geen oplossing voor lijden te vinden in de wereld of in het denken.
Er is daar ook geen bevrijding te vinden.
Geen vrede en vrijheid.
En geen verlichting.

Lichaamsbewustzijn

Alles wat je wilt hebben en waaraan je hecht, houdt je gevangen in de ratrace van nooit genoeg en steeds meer willen. Alles; ook verlichting en bevrijding. Hoe weet je of je ergens aan hecht? Door de aanwezigheid van spanning. Dat kan ook heel subtiele spanning zijn waaraan je gedurende je leven gewend bent geraakt. Bijna alle mensen lopen rond met een gebalde vuist in hun hoofd, hart en buik. Om je hier bewust van te worden is het behulpzaam om stil te staan bij wat er in je lichaam gebeurt. Om regelmatig je lichaam te scannen, zodat dit een gewoonte wordt en lichaamsbewustzijn vanzelfsprekend wordt. Je kunt het bijvoorbeeld nu doen, door je aandacht als een scan door je lichaam te laten glijden. Wat voel je in je voeten? Enkels? Onderbenen? Bovenbenen, bekkengebied…En wanneer je je aandacht naar boven laat glijden langs je buik, rug, borstkas, schouders, armen en handen, nek en gezicht. Wat voel je in je lichaam?

Spirituele beoefening?

In de jaren na het schrijven aan het boek Het ja-gevoel, nadat ik gestopt was met mijn werk als maatschappelijk werkster, stroomde de levensstroom naar verstilling. Naar mate mijn leven eenvoudiger werd, voelde ik een innerlijk nee bij veel spirituele methoden en oefeningen. Ik voelde überhaupt een nee-gevoel bij veel doe-dingen. Ik besefte dat het me op dat moment afleidde van wat wezenlijk belangrijk voor me was, ‘nu zijn’. Ik kon nog te gemakkelijk opgaan in het opnieuw de touwtjes in handen proberen te nemen.

In die periode ontving ik nog regelmatig blogs en e-boeken waarvoor ik me ooit had aangemeld over het realiseren van succes, innerlijke vrijheid en levensgeluk. Zodra mijn oog er op viel, voelde ik hoe het voor mij niet klopte. Het viel me op dat veel van die aangeboden zelfhulp informatie inspeelde op angst. Als je niet zus of zo, dan realiseer je ook niet dit of dat. Ik kreeg er steeds meer argwaan voor. Ook gladde verkooppraatjes en verleidings trucs om mee te doen aan allerlei seminars begonnen me tegen te staan. Wat is de intentie hierachter? Om wiens welzijn en verlichting gaat het hier eigenlijk? Ik besefte me gaande weg dat het doen van allerlei spirituele oefeningen, werkelijk spiritueel ontwaken juist in de weg kan staan. Het kan de aandacht juist afleiden van wie, wat en waar, je wezenlijk bent.

Om het spel van illusies radicaal te doorzien is het belangrijk om te stoppen met iets willen bereiken en nu te zijn met wat er is.

Dat is uiteindelijk de meest effectieve spirituele beoefening.

Te zijn met wat er nu is

En wat er nu is, is genoeg. Dit moment geeft je precies wat nodig is voor verdiepende realisatie. De beweging te voelen van beter willen worden. Beter, meer, anders, dan je nu bent. Dat impliceert immers dat wat er nu is niet goed of verlicht genoeg is en dat je ergens anders naar moet streven. Maar is dat waar? Onderzoek het. Er is niets mis met die beweging. Zodra je opmerkt dat het in jou verschijnt, ben je er geen slaaf meer van en kun je voelen dat het goed is zoals het is. Alle gedachten die tegenspreken dat het nu niet goed is zoals het is, zijn parels om te onderzoeken. Wat geloof je daarover? En hoe voelt dat in je lichaam?

Opmerken wat al zo is

Spiritueel ontwaken gaat over je heel zijn opmerken. Daarvoor hoef je niet beter of anders te worden. Na een opgaande lijn volgt een neergaande lijn. Beiden horen bij elkaar. Opbouwen en afbreken, geboorte en sterven. Onverbiddelijk. En daar middenin is je thuis, Bewustzijn. Tijdloos, onveranderlijk en onbreekbaar. Je merkt dat je thuis bent, zodra je stopt met het volautomatisch opgaan in de naar buiten gerichte beweging. Het volautomatisch opgaan in gedachten, gevoelens en dingen doen. Je bent thuis wanneer je opmerkt dat het hele gebeuren zich afspeelt in jouw bewustzijn, jouw thuis, jouw zijn.

Dat het je goed mag gaan.

Liefs,

Linda

Een begeleide meditatie over de kracht van ‘nu zijn’
Afbeelding van Hoornse meer

De helende kracht van verdraagzaamheid

Het artikel van deze maand gaat over verdragen wat er is. Niet met de kiezen op elkaar maar vanuit een aannemen wat er is. Dat is inclusief het ergens moeilijk mee hebben en het als onverdraagzaam ervaren. Ook dat kun je verdragen. Het is een andere invalshoek op ‘zijn met wat er is’. Zodra je aanwezig bent met wat er is, kan zich ook de diepere dimensie van zijn openen. Verdraagzaamheid betekent overigens niet dat je alles maar voor zoete koek aanneemt en dat je geen krachtige grenzen meer stelt.

Heldhaftig

Ik kan me voorstellen dat het woord verdraagzaamheid associaties oproept aan lijdzaamheid. Lijdzaam verdragen dat je onrecht wordt aangedaan bijvoorbeeld, vanuit nobele ideeën over vrede. Wat mij betreft is het verdragen van wat er is allesbehalve lijdzaam en heeft het niets te maken met verhalen over goed en slecht. Daarom wil ik verdraagzaamheid in dit artikel graag belichten vanuit het perspectief van heldenmoed. Een held is iemand die geconfronteerd met moeilijkheden, bereid is om ze aan te gaan. Waarbij door het aangaan van de moeilijkheden bovenmenselijke krachten vrij kunnen komen waarbij je je achteraf soms afvraagt hoe je iets in hemelsnaam voor elkaar kreeg. Aanwezig zijn met lichamelijke of emotionele pijn vraagt bijvoorbeeld heldenmoed. Zijn met gedachten die door pijn getriggerd worden, vraagt heldenmoed. Zijn met willekeurig wat voor getriggerde conditionering ook, vraagt heldenmoed. Omdat het zovele malen gemakkelijker is om slachtoffer of dader te worden, een schuldige aan te wijzen, pijn of een overlevingspatroon te verdoven, vermijden, onderdrukken of uit te leven. Zoals ik me helaas soms wel eens laat gaan in het me afreageren op mijn geliefden omdat dat zovele malen gemakkelijker is dan het verdragen van wat er is. Zeker als er van alles samenkomt. Arghh, zijn met wat er is kan soms zo intens zijn. 

Terug naar de feitelijkheid

Foto van Tom Barret, unsplashfoto's

Dit heb je vast al vele malen gehoord: wat er nu is is geen probleem. Het is je reactie op wat er is, wat er een probleem van kan maken.

En hoewel dat ontzettend begrijpelijk is en we dat riedeltje allemaal heel goed kennen, helpt het je niet verder. Dus om een probleem te ontwarren is het nodig om je te openen voor wat er is. Gewoon heel feitelijk door op te merken wat je hoort, ruikt, proeft, voelt en denkt en daarmee te zijn.


Dit zijn met wat er is kan voor de persoonlijkheid voelen als kopje onder gaan, omdat het compleet anders is dan hoe we geleerd hebben om met moeilijkheden om te gaan. Namelijk door er iets ermee te doen.  En dat heeft zijn tijd en plaats, maar om een probleem wezenlijk te ontwarren is er eerst een shift nodig van ‘doen’ naar ‘zijn’. Dus in plaats van met de persoonlijkheid controle proberen te houden en jezelf en anderen te beheersen en manipuleren, zak je als het ware in de is-heid van het leven. En juist wanneer het ego-patronen zijn die in jou stormen, kan dit een flinke uitdaging zijn. Het is deze overgave aan wat er is, dit bewust kiezen om erin kopje onder te durven gaan, die je opent voor de grote intelligentie van het bestaan. In plaats van je persoonlijkheid staat dan je wezenlijke natuur aan het roer. En dat kan behoorlijk spannend zijn omdat het niet manipuleerbaar is.

Een radicale shift

Wat je dan ‘doet’ is dat je draagt wat van jou is. Je bewustzijn draagt in werkelijkheid altijd je ervaringen, sterker nog; de ervaringen die je hebt zijn manifestaties in en van jouw bewustzijn. En door te zijn met wat er is en dat te verdragen vind er bijna ongemerkt een verschuiving plaats van het zwaartepunt van je aandacht. In plaats van dat je aandacht volledig opgaat in, en zich vereenzelvigd met, gedachten, gevoelens en ervaringen, verplaatst het zich ook naar zijn bron; bewustzijn. Waarmee ook je gevoel van zelf verschuift. Je bent het allemaal, alle kleurschakeringen van het kleurloze licht dat je bent. Ook die kleuren waarvan je denkt dat ze niet van jou zijn. Het denken ervaart de wereld als duaal, lineair, in tijd en ruimte en begrensd. Dat is het domein waar je problemen ervaart. En hoewel het denken onderdeel is van jezelf ben je er niet toe beperkt. Dus verdragen wat er is, kan een radicale shift teweegbrengen. Een shift van het domein van doen, naar het domein van zijn. En dat domein is inclusief en sluit niets uit. Het (ver)draagt en is alles, inclusief de grote intelligentie van het bestaan; de diepere dimensie van zijn.  

Uitlijning

Foto van Saksham Gangwar

Dus door de shift van ‘opgaan in doen’ naar ‘aanwezig zijn met’ lijnen ‘doen’ en ‘zijn’ als het ware met elkaar uit. Ze waren natuurlijk nooit twee, maar door de shift kunnen ze ook samenvallen in jouw ervaring.

Dit kun je heling noemen. Omdat deze heling soms de vorm aanneemt van dat ziekten genezen of dat problemen als sneeuw voor de storm oplossen, kan dat de illusie voeden dat heling gelijk staat aan genezing. Terwijl in werkelijkheid het heel-zijn wat er al is, oplicht. Hoe die heelheid zich vervolgens uitdrukt is onpersoonlijk. Het is niet perse fijn, plezierig of gewenst maar wel oké omdat het zo is. Dit is de diepere betekenis van perfect imperfect zijn. Een diepe vrede licht op en doordat je ja zei tegen wat is, voel je de ja waarmee het bestaan antwoord.

Dus als je een beoefening wilt, dan is verdraagzaamheid, ofwel zijn met wat er is, een bijzonder krachtige. Je leert daarmee steeds meer opmerken wat in werkelijkheid al zo is en dat ontspant en geeft innerlijke vrede en rust. Het opent de diepere dimensie van zijn, wat je herkent als je thuis. 

Liefs,

Linda

Een krachtige begeleide meditatie over de shift van doen naar zijn.
Vrede, https://unsplash.com/@rhindaxu

Innerlijke vrede te midden van tegenslag

‘Hoe kan een mens met fysieke mankementen en pijnklachten toch flow in het leven ervaren?’ Deze vraag werd me gesteld naar aanleiding van een tekst die ik deelde over aanvaarding op de sociale media. Een mooie vraag die vast bij meer mensen leeft.

Auw!

Deze vraag gaat niet over het willen wegwuiven of wegmoffelen van hartzeer, moeilijkheden en pijn. Eerder juist het tegenovergestelde; het gaat over het toestaan van wat we ervaren en het stoppen met ertegen te vechten. (Wat natuurlijk niet betekent dat je stopt met doen wat binnen je vermogen ligt om de situatie te verbeteren.) Maar hemeltje lief, dat klinkt zo gemakkelijk: stoppen met vechten tegen wat er is. Maar wat nu als wat er is, pijnlijk is? Wat nu als je het gevoel hebt dat als je je ervoor opent en het toestaat, je daarmee aangeeft dat je het oké vindt wat er is? Terwijl alles in je lichaam en geest je juist toeschreeuwt dat het helemaal niet oké is! Wat nu als je levensomstandigheden echt pijnlijk zijn of verre van hoe jij wilt dat ze zijn?

Genade

Want hoe kun je nou in vrede zijn en een flow ervaren terwijl je lichaam beperkingen en pijnklachten heeft? Terwijl je geldproblemen hebt? Terwijl je een groot verlies meemaakt? Terwijl krachtige ego-patronen je meesleuren in hun val? Toch heb je vast wel eens ervaren dat juist op dit soort momenten je ego open kan breken. De tegenslag is te groot en je houdt het vechten tegen wat er is gewoonweg niet meer vol. Je breekt en… beland in de armen van genade! Je voelt een aanwezigheid die groter is dan het ego, innig verbonden met al wat is. Vervullend, zingevend, zonder dat je het uit kunt leggen of begrijpt. Aan de feitelijkheid van je situatie is niets veranderd en toch is het goed zo.

En lijden

WAAAAAT, goed zo?! HOEZO GOED ZO!? En dan begint het riedeltje weer. Het ego heeft even kunnen rusten en komt met hernieuwde kracht terug om je aandacht weer te kapen. ‘Hoe kan het nu goed zijn terwijl …. (vul maar in).’ En zelfs wanneer er even geen persoonlijk lijden is dan heeft het ego daar ook een oplossing voor; het lijden in de wereld. ‘Hoe kun je nu in vrede zijn terwijl er zoveel lijden in de wereld is. Egoïst!’
Ik weet het, het lijkt helemaal niet goed. Want dat het goed is betekent ook niet dat een situatie persé fijn is of leuk of prettig. Voor het ego voelt de overgave als capitulatie. Alsof overgave aan wat is, betekent dat je de situatie goedkeurt en alsof er niets meer zal veranderen.

Een open deur

Foto van: Nikola Knezevic, unsplashfotot's

Wat er is, dat is wat er is. En alleen daarin kun je vervulling, vrede, geluk en de flow vinden. Dat is een open deur, behalve voor ons ego. Die zal zich blijven verzetten tegen wat is, in de hoop dat de situatie daarmee verandert. Ieder van ons heeft zijn eigen unieke levensthema waarmee wordt geworsteld. Daar waar de ene persoon te maken heeft met fysieke klachten, heeft de ander te maken met geldissues en weer een ander met relatiegedoe. Niemand ontspringt de dans en het zijn precies de issues die je hebt, die jouw specifieke poort vormen naar innerlijke vrede. De genade en diepe verbinding met al wat is; het volledig zijn, is er altijd. Het is voelbaar in de diepere dimensie van zijn; in de is-heid van het leven. Juist daar waar je je tegen verzet!

Jouw levenssituatie vormt precies de juiste omstandigheid voor jouw ontwaken.

Heling

Dat betekent dat de lichamelijke beperkingen en pijn in het leven van de vraagsteller haar poort naar bevrijding zijn. En hoewel het juist lijkt alsof het de lichamelijke beperkingen en de pijn zijn die ervoor zorgen dat er geen geluk en flow is, is het juist haar verzet tegen de situatie die daarvoor zorgt. Zodra ze dit doorziet licht de is-heid van het leven weer op en kunnen rouwverwerking en heling op gang komen. Hoop en dromen zullen ineenstorten. De hoop en dromen van hoe ze had gewild dat haar leven eruit zou zien. Haar hart zal openbreken. Boosheid, verdriet en alle gevoelens zullen gevoeld worden. En bovenal zal de diepere dimensie van zijn, haar heel zijn, vanuit de achtergrond van haar ervaring naar voren treden. En hoewel het de fysieke pijn en beperking waarschijnlijk niet weg zal nemen, zal het wel een onnoembare vrede en potentieel openen die nu aan het zicht onttrokken zijn. De levensflow rijst juist overvloedig op uit wat is. Niet uit hoe je persé wilt dat het is (hoe begrijpelijk dat ook is!). Wat ik beschrijf is overigens iets wat de vraagsteller al vaker heeft ervaren maar tijdelijk is vergeten.

Kopje onder gaan

Glas in lood ramen in spiraal

Zoals we dat allemaal tijdelijk vergeten wanneer we kopje onder gaan in een pijn-patroon en in ego-stukken. Opeens raakt onze aandacht gevangen in een beperkt en pijnlijk perspectief van waaruit we dan leven. Het lijkt wel of we ons levensthema meerdere keren, vanuit verschillende invalshoeken tegenkomen om te doorzien en helen. Als in een spiraal. En iedere keer kun je er weer kopje onder in gaan. Maar wie gaat kopje onder? Ben jij dat of is dat het ego die grip probeert te houden, dat verliest en kopje onder gaat in zichzelf? Want werkelijk, kun JIJ kopje onder gaan? Waar komt het plotselinge inzicht vandaan dat je weer wakker maakt? Waar komt de impuls vandaan om net even die tekst te lezen die je de ogen opent? Dat iemand net de juiste woorden tegen je spreekt?

Je bent onmetelijk. Tegelijkertijd ben je zo geconditioneerd om te denken dat je beperkt bent tot je lichaam, geest en geschiedenis, dat het logisch is dat jouw onmetelijkheid door al die lagen van conditioneringen heen moet schijnen, voordat het allemaal met elkaar is uitgelijnd en samenvalt.

Liefs,

Linda

Afbeelding van Hoornse meer

Geef niet op!

Geef niet op wanneer het zoveelste ego-patroon je bij de nekvel grijpt en meesleurt.
Ga erin kopje onder. Probeer er niet tegen te vechten want dat zal het enkel voeding geven.
En als je al iets op wilt geven, geef het ego dan op. Het bestaat namelijk niet echt. Het is gewoon een verzamelnaam voor gedachten, gevoelens en patronen. Die vormen jou niet, jij vormt hen!
Je hebt er echter geen invloed op zoals een ego invloed en controle denkt te hebben. Jij bent juist in essentie overgave, open en ondeelbaar. Ver voorbij de controle van het niet werkelijk bestaande ego.

Wat je dan wel kunt doen wanneer ego-patronen opkomen?

Voel wat ze met je doen. Met je lichaam, geest en leven. Voel hoe ze je beperken, hoe ze schuren en pijn doen. Wordt zat van ze. Meer dan zat. Geef je eraan over, aan de is-heid van het leven. Dit is wat het (nu) is.
En onderzoek wat je erover gelooft, zodat je de waarheid weer ziet.
Onderzoek dit niet slechts mentaal maar vanuit jouw zijn. Vanuit bewustzijn.
Je zult merken dat zodra je de gedachten, gevoelens en patronen doorziet voor wat ze zijn, ze hun grip op jou verliezen.

Lange tijd kan het lijken of er geen einde komt aan de zuigkracht van het ego. Soms zul je wanhopen. Geef dan niet op. Het zal lichter worden, en met ieder verhaal dat je doorziet lost er meer zuigkracht en overtuigingskracht op. En het mooie is dat het leven, jij!, jezelf hierbij helpt. Door middel van tekstjes als deze waar je ogen op vallen. Door middel van inzicht wat plots oprijst. Door middel van iets wat iemand tegen je zegt. Door middel van jouw doorzettingsvermogen. Keep going!
Je doet het goed, het leven ontvouwt zich precies zoals de bedoeling is.

Innerlijke vrede Foto: https://unsplash.com/@coopery
https://unsplash.com/@kencheungphoto

Ego of is-heid?

In feite is natuurlijk alles de is-heid van het bestaan. In die zin maakt het ook totaal niet uit of je nou opgaat in het ego of dat het ego oplost, want ook het ego valt gewoon onder de is-heid van het leven. Toch maakt het een wereld van verschil in je ervaring of je opgaat in de ego-werkelijkheid of dat je opent voor de is-heid van het bestaan. Het verschil komt namelijk tot uitdrukking in lijden. En daar wordt niemand gelukkig van, toch?

De is-heid van het leven

https://unsplash.com/@fhfpix
'Ego en is-heid'

De is-heid van het bestaan is de overall is-heid waarin alles eenvoudigweg is. Het is leegte, ruimte, intelligentie, onvoorwaardelijke liefde of wat voor naam je er ook aan geeft met alles wat erin verschijnt. Dit door je menselijkheid heen ervaren voelt helder en eenvoudig, zelfs als er verwarring is. Het stroomt, zelfs als er niets lijkt te gebeuren. Er is een diepe vrede voelbaar omdat het moment volledig is. Het is wat Eckhart Tolle de kracht van het nu noemt. Het is uniek dat we als mensen in staat zijn om deze is-heid van het leven te ervaren en bewust te zijn. Daarin verschillen we van alle andere dieren, die wel de is-heid leven, maar het zich niet bewust zijn. Een ander uniek iets wat mensen kunnen is opgaan in een fragment van de is-heid, namelijk in een persoonlijk perspectief. Het is het perspectief van waaruit we als ego’s leven, als persoonlijkheden, denkende dat het de werkelijkheid is.

Lichaamsbewustzijn

Laatst zei iemand tegen me: ‘Maar het geeft toch niet of ik reageer vanuit het ego of vauit de is-heid van het bestaan? Alles is toch de is-heid van het bestaan? Wat maakt het dan uit van waaruit mijn gedrag voortkomt?’ Vanuit de overall is-heid bekeken heeft deze persoon gelijk. Alles is. Maar daar heb je niets aan, wanneer je lijdt aan de gevolgen van leven vanuit het ego-perspectief. Wanneer je ploetert, je zorgen maakt, spanning voelt, onrust, angst… Dus heel kort de bocht maakt het voor jou als mens wel degelijk uit of je leeft vanuit de ego-werkelijkheid of vanuit de is-heid van het bestaan. Lijden is het signaal dat je vanuit een beperkt perspectief leeft die je afsnijdt van de heelheid van het bestaan. Het geeft een nee-gevoel en een nee-spiraal. Het leren herkennen van een nee-gevoel is een belangrijke stap om uit het ego-perspectief te ontwaken. En daarvoor is het nodig om stil te staan en te luisteren naar wat je lichaam je vertelt. Wat voel je? Voelt je lichaam ontspannen, ruimtelijk? Of is er ergens kramp of spanning te voelen? Voel je een ja of een nee in je lichaam? Lijden heeft altijd een lichamelijk component dat je duidelijk maakt dat je opgaat in een ego-perspectief.

En inzicht

En dan voel je je lichaam… voel je bijvoorbeeld een lichte kramp in je buik, gespannen schouders… Of, wanneer het al wat langer speelt misschien zelfs klachten als een maagzweer, burn out… Wat je kunt doen is onderzoeken waar de spanning mee te maken heeft. Niet door erover na te denken maar door ervarend op te merken wanneer de spanning bijvoorbeeld toeneemt. Wanneer ontstaat het? Is het soms ook afwezig? Door stil te staan bij wat je voelt, wanneer je het voelt, vergroot je je bewustzijn, verzacht je en wordt je ook ontvankelijk voor het verhaal wat vast zit aan de spanning. Het boven water krijgen van dit verhaal is belangrijk, omdat zolang je het (onbewust) gelooft, het je bewustzijn kan kapen en spanning veroorzaakt. Zodra je echter helder inzicht hebt in het verhaal zul je merken dat het verhaal uiteenvalt, omdat je er dwars doorheen kijkt vanuit de is-heid van het leven. Helder inzicht verkrijg je door zelfonderzoek. En hoewel zelfonderzoek eenvoudig is en na enige oefening steeds eenvoudiger wordt, is het voor de meeste mensen in het begin niet gemakkelijk. We hebben zo geleerd om vanuit het ego-perspectief te leven dat enige hulp welkom kan zijn. De kans is groot dat je anders vanuit het ego-perspectief naar de verhalen kijkt, wat je enkel in cirkels zal doen rondgaan. Ik vond en vind die hulp in de Vragen naar Vrijheid.

Magie

Hoe meer ego-perspectief oplost, hoe meer ruimte er ontstaat voor de magie van het leven. Het hele leven, de is-heid ervan, is eigenlijk pure magie. Het is intelligentie in beweging. Wanneer je aandacht niet meer gevangen zit in verhalen over het leven, ben je ontvankelijk voor wat het leven je toont. Er is ruimte om nieuwe inzichten te ontvangen, nieuwe informatie. Het is alsof de bron tegen je spreekt door middel van je ervaring in het moment. Je voelt als het ware dat alle ervaringen verschillende kleuren van hetzelfde licht zijn. En je voelt dat het moment goed is zoals het is. Bijzonder is dat in de is-heid van het bestaan dezelfde kleuren voorbij komen als in de ego-werkelijkheid. En hoewel minder vaak, blijven ook gevoelens zoals schaamte, schuld en boosheid voorbij komen. Gevoelens die vaak als ego-gevoelens en onverlicht worden beschouwd. Zonder verhaal eraan geplakt voelt boosheid echter helemaal niet kleverig of naar. Evenals verdriet en schuldgevoel. Ze geven informatie en zijn energieen die door je heen gaan, meer niet. Zelfs fysieke pijn is vrij van lijden wanneer er geen verhaal en conclusie aan vastgeplakt zit. Gevoelens en ervaringen (alle) horen bij onze menselijkheid en spelen allemaal hun rol in het geheel.

Je kunt niet falen

En belangrijk! Als een ego-verhaal en patroon opkomt betekent dat NIET dat je faalt of onverlicht bent of wat ook. Alleen vanuit een ego-perspectief kan dat zo lijken. Die kijkt immers met ogen van tekort en wil graag dat je blijft streven naar iets beters en mooiers in de toekomst. Vanuit het ego-perspectief is de heelheid van het leven niet te voelen en niet te zien en dus is er altijd een gemis. Je natuur ís verlicht, is de bron van de hele is-heid van het bestaan. Het is juist verheugend wanneer je opmerkt dat er een verhaal opkomt waar nog haakjes aan zitten. Omdat zodra je dat opmerkt, je er al niet meer helemaal aan vastzit en je in staat bent om het verhaal te doorzien. Heling en verwerking kunnen dan plaatsvinden tot diep in je menselijkheid, dat is toch prachtig! Persoonlijk vind ik dat verlichter dan pretenderen dat je een staat van zijn hebt bereikt die ver boven die van anderen verheven zou zijn. Want hoe zou dat kunnen, als die staat van zijn juist is wat we allemaal zijn? Ook verlicht spiritueel leraren worden gewoon ziek, hebben kwaaltjes en soms eigenaardige persoonlijkheidstrekken, net als ieder ander. Je blijft mens met alles wat daarbij komt kijken. Je wordt geen supermens. Integendeel. Je realiseert juist je heel-zijn en verlicht-zijn midden in het menselijke. Voor mij is dit misschien wel het meest fijne aan de is-heid van het bestaan. Om te ervaren dat ik oké ben, precies zoals ik ben en dat het leven goed is, precies zoals het is.

Van hart tot hart,

Linda

Een krachtige begeleide meditatie over de is-heid van het leven
Afbeelding van vogelt in de lucht

Geen twee

Alles is één. Ofwel; er is niet werkelijk twee, duizend, of een miljoen. Wanneer deze non-duale realisatie tot ons doordringt zal het steeds op verschillende manieren en vanuit verschillende invalshoeken belicht worden. Een aantal weken geleden werd mijn relatie tot God belicht vanuit deze realisatie en viel deze uit elkaar. Dat was pijnlijk.

Sinds het schrijven aan het boek Het ja-gevoel ervoer ik een sterke connectie met God/ de Bron. Hoewel ik me wel realiseerde dat er niet werkelijk sprake is van twee, en dus ook niet van mij en God, genoot ik desalniettemin van de sterke verbinding die ik voelde. Het voelde niet als tegenstrijdig, maar als en… en… Tot dus een aantal weken geleden de realisatie dat er niet werkelijk sprake is van twee en van relaties, en dus ook niet van een relatie tussen mij en god, verdiepend tot me doordrong. Er zijn niet werkelijk twee… Het liet me leeg en koud achter en een aantal weken voelde ik me wat verloren. Er was de is-heid van het leven, dansend in leegte. Maar ditmaal droeg de leegte een sluier van koude en zinloosheid. Ik voelde de sprankeling en magie van het leven niet meer. Toen ik naar een lied van Sela luisterde ‘Ik zal er zijn’ brak ik in tranen uit. Opeens wist ik wat ik verloren was: onze Vader die in de hemelen zijt. Onze Vader, als in de redder in nood, de oer-vader die als oppermacht het leven volgens een bepaald masterplan bestuurt. Ik kon het niet meer geloven en dat voelde als verlies en rouw.

Een aantal weken verbleef ik in de koude en kale leegte. Ik voelde me alleen. Tot ik besefte dat wat ik voelde geen ja-gevoel was. Er klopte iets niet. Ik wist dat ik ergens in geloofde dat als een sluier over de sprankelende helderheid van leegte lag. Dus onderzocht ik de Vragen naar Vrijheid en de wortel van de overtuigingen luidde: Het leven is niets. Er is geen God (als entiteit). En hoewel hier op een bepaalde manier een kern van non-duale waarheid inzit, is het een leugen zodra je het gelooft als zijnde de waarheid. Ik zal hier straks meer over uitleggen. De kern-overtuiging voedde overtuigingen die daar overheen lagen als:
Het leven is koud en leeg.
Het leven is zinloos.
Er is geen zin.
Ik ben alleen. (En dan niet het bevrijde al en één.)

Geen twee een foto die vrijheid symboliseert. https://unsplash.com/@brookecagle

Zodra ik deze zinnen uitsprak, opschreef en voelde, wist ik dat ze niet de werkelijkheid waren. Licht stroomde door me heen, ‘warm’ licht! Ik voelde hoe liefde, licht, leegte, God, ik, of wat voor naam je ook geeft aan het onbenoembare Éne, door me heen scheen. Ik voelde hernieuwd: het licht wil door mij (en door jou) belichaamd worden, tot uitdrukking komen. Dat hoeft niet, het mag ook koud zijn en verkrampt, maar de beweging, de flow, stroomt naar het bevrijden, belichamen en delen van licht en liefde. En dat geeft zin, dat geeft vervulling. Menselijke vervulling. Liefde is eenvoudigweg. God/ zijn/ onze essentie is eenvoudigweg. Dat realiseren om er vervolgens vorm aan geven en het met elkaar te delen geeft zin en vervulling. Ik voelde weer hoe ik alles was, echter zonder de kale en koude sluier.

En met het oplossen van de illusies, zowel die van God als redder in nood als over dat er geen God zou bestaan, leef ik de paradox weer. Dat alles één is en dat er niet werkelijk sprake is van relaties. En dat er tegelijkertijd paradoxaal genoeg natuurlijk wel sprake is van onderlinge relaties en verbindingen. Niet alleen tussen mensen maar ook in onszelf. Al het andere, zoals het idee over een masterplan, bedenk ik, bedenk jij of bedenken wij over het leven. Het zijn de ideeën die we hebben over de werkelijkheid die wellicht hoop of wanhoop geven. De werkelijkheid zelf laat zich enkel rechtstreeks ervaren. En is als een blijvende vrije val in het grote onbekende. Deze ervaring deed me opnieuw beseffen hoe alle woorden en verhalen tot leugens worden wanneer we ze geloven. En hoe dat ons weliswaar tijdelijk houvast of kracht kan geven en in lijn kan zijn met onze ervaring, maar hoe het uiteindelijk beperkend kan worden voor de onmetelijkheid die we zijn. Gelukkig is daar altijd de reality check:

Een leugen geloven ondermijnt je en maakt je klein
De waarheid schept ruimte, maakt je vrij en geeft kracht.

Liefs,

Linda

Afbeelding van vrouw die haar hand voor de zon vouwt

Bereid zijn je hart te laten breken

Wanneer je de helende kracht van liefde wilt ervaren dan is dat wat ervoor nodig is. En dat niet eenmaal maar de rest van je leven. En er is veel wat je hart kan breken. Het verlies van geliefden, van je gezondheid, van succes, van je zelfbeeld… En dat gaat dan enkel nog om leed dichtbij. Maar mijn hemel, wanneer je het nieuws volgt dan komt er nog veel meer leed naar je toe. Om je niet af te sluiten voor leed waarmee je wordt geconfronteerd of het te onderdrukken of bypassen… daarover gaat dit artikel.

Vreugdevol

Ik kan me voorstellen dat bovenstaande nogal ontmoedigend klinkt. Waarom zou je in hemelsnaam je hart niet sluiten voor leed? Misschien wel omdat wanneer je hart open is, daar ook de schoonheid en vreugde van het leven in ontmoet kunnen worden. En dat is nogal wat! Zo wordt mijn hart de afgelopen tijd gevuld met onze heerlijke zwarte kater, Mickey. En met fijne momenten met mijn partner, kinderen en vrienden. Maar ook mijn lichaam dat functioneert, genieten van een kopje koffie en het voelen van de wind tegen mijn huid. Laatst vlogen er ontelbaar veel spreeuwen over ons huis, het was zo’n mooi spektakel… Er is zoveel dat vreugde geeft.

Muren voor ons hart

De neiging is groot om ons hart te openen wanneer er vreugdevolle ervaringen zijn, maar het te sluiten zodra we geconfronteerd worden met pijn. Terwijl we ons hart juist dan zo nodig hebben. Hoewel je misschien bang bent om pijn te voelen wanneer je je hart opent, is de werkelijkheid juist dat een gesloten hart pijn vasthoudt en je ook nog eens afsluit van de helende kracht van liefde. En hoewel het zo begrijpelijk is als je muren opwerpt voor je hart, raak je erdoor verwikkeld in een innerlijk verzet tegen wat er werkelijk is. Dit innerlijk verzet zorgt ervoor dat je niet ervaart wat er werkelijk is, maar wat je denkt dat er is. Wat vaak vele malen erger is. Wanneer je bereid bent om je niet af te sluiten voor leed, betekent dat overigens niet dat je geen gezonde grenzen kunt stellen. Je kunt prima gezonde en krachtige grenzen stellen met een open hart. Je hoeft pijn natuurlijk niet op te zoeken.

Je hart als poort

Afbeelding van Andi Rieger, unsplashfoto's

Bereid te zijn om je hart te laten breken opent je niet alleen voor onvoorwaardelijke liefde, het maakt je ook ontvankelijk voor de ervaring dat je hart als een poort is tussen de tastbare wereld en je roerloze zelf. Met een open hart is het gemakkelijker om op te merken dat het leven door diepe stilte stroomt. En of dat nu pijnlijke ervaringen zijn of vreugdevolle, je kunt het mysterie ervaren dat het leven is. Een open hart en overgave aan de is-heid van het leven gaan hand in hand. Deze overgave ontstaat wanneer je ervan doordrongen raakt dat innerlijk verzet tegen de werkelijkheid, enkel pijn oplevert.

Je hebt duizenden redenen om je zorgen te maken.
Terechte zorgen.
Je kunt ziek worden en pijn meemaken.
Geliefden kunnen overlijden.
Over de hele wereld is zoveel lijden.

We hebben zoveel te verliezen.
Ons lichaam krimpt ervan ineen en onze geest probeert uitwegen te vinden voor deze zorgen, oplossingen… zekerheden.

Lief mens,
Er zijn geen zekerheden.
Pijn en uitdagingen zullen op ons pad komen.
Maar bovenal zal er het dagelijks geluk zijn.

Wat we soms over het hoofd zien,
in onze pogingen het ongrijpbare te begrijpen.
En het onbeheersbare te beheersen.

Zachte vrede is de grond van je bestaan en opent zich wanneer de kramp van zorgen maken oplost.
Doordat je ervaart dat het zinloos is.
Doordat je ervaart dat achter de zorgen de zon schijnt.

Stille vrede

Wanneer de is-heid van het leven oplicht, besef je dat je zorgen maken, piekeren, de ervaring zoals die is probeert te onderdrukken of bypassen, dat dat allemaal zinloos en onnodig is. Het leven ontvouwt zich zowel met als zonder je gedoe toch wel zoals het zich ontvouwt. En met die realisatie valt er een last van je schouders. Een last waarvan je pas merkt dat je het droeg wanneer het van je schouders glijdt. Wat je ervaart is de afwezigheid van innerlijk verzet, wat aanvoelt als genade. Bliss en extase zijn leuk en aardig maar staan niet in verhouding tot de stille vrede die voelbaar is wanneer er geen verzet meer is tegen wat er is. (Inclusief als wat er is verzet is ;-)) Je voelt dat waar je bent, precies goed is. Wat een rust, wat een vrede.

Van hart tot hart,

Linda Rood

Lik op stuk

Lieve lezer,

Een artikel over het lik op stuk beleid van ons ego, als hulpmiddel tot zelf-bevrijding. Dank voor de leuke titel Akke-Antje! Tijdens een meditatieve bijeenkomst een aantal jaren geleden, zei een deelnemer eens zoiets moois over wat ik bedoel met het lik op stuk beleid van ons ego. Het ging ongeveer zo: ‘Het ego kan je vrij maken als je de helderheid hebt om het te zien. Door gedrag wat voortkomt uit je ego krijg je namelijk vroeg of laat een vuistslag van het leven, recht in je gezicht en snoeihard. En tegelijkertijd is het alleen het ego dat hier last van heeft en die dus de gevolgen van zichzelf incasseert.’ Voor de duidelijkheid; ze doelde hiermee niet perse op pijnlijke levensgebeurtenissen zoals ziekte of ontslag. Pijnlijke levenservaringen hebben an sich niets met het ego van doen. Waar ze wel op doelde dat hoop ik in dit artikel duidelijk te maken.

Zachte vrede

Wanneer het ego even afwezig is, blijft een gevoel van zachte vrede over, van stilte. Bijvoorbeeld tijdens een avondwandeling of wanneer je naar een mooi muziekstuk luistert. Dit is de werkelijkheid die altijd achter onze ervaringen aanwezig is. In die stilte en zachte vrede verschijnen onze feitelijke ervaringen. Geuren, kleuren, smaken, geluiden, tastzin, voelen en denken, drukken zich uit in een ongelofelijk breed scala aan ervaringen. Het vormt samen de is-heid van het leven. Een vloeiend geheel waar alles en iedereen uitdrukking van is, en wat zich ontvouwt volgens een onkenbare wijsheid. Wanneer het ego afwezig is dan voel je dat het leven precies klopt en helemaal goed is zoals het is. Zowel in vreugde als in pijn. Er is een flow voelbaar waarop je als het ware surft. Ten diepste verlangt iedereen ernaar om vanuit deze vrede te leven, vrij van zorgen en vrij van het geploeter van het ego. Naast het regelmatig afdalen in de stilte van zijn, is er nog iets wat ons daartoe behulpzaam is.

Lik op stuk

En dat is het lik op stuk beleid van ons ego. Ik zal het uitleggen. Zodra je iets gelooft over de werkelijkheid, creëert dat een illusoire versie van de werkelijkheid, wat je de ego-werkelijkheid kunt noemen. En hoewel het een illusoire versie van de werkelijkheid is, kan het wel je dagelijkse ervaring vormen. Het is de dagelijkse werkelijkheid voor het gros van de mensheid, je zou het als een soort massa-psychose kunnen beschouwen. Hoewel onderdeel van deze illusoire wereld ook vreugdevolle en fijne ervaringen zijn, vormen lijden en spanning er de grondtonen. Je kunt het ego vergelijken met een speciale bril die ingesteld is om te kijken naar wat er nu (nog) niet is en naar wat verloren kan gaan. Symptomen van leven vanuit de ego-werkelijkheid zijn je zorgen maken, stress, tobben, ploeteren en angst. Deze symptomen zijn zo veelvoorkomend dat ze bijna als normaal worden beschouwd. Bijna, want je lichaam zal altijd signalen blijven geven dat er iets niet klopt. En dit is wat ik gekscherend het lik op stuk beleid van het ego noem. Zodra je het ego volgt, kun je wachten op signalen van je lichaam dat de boel niet klopt. En niet alleen je lichaam geeft signalen dat er iets niet klopt, het hele leven werkt mee door het specifieke verhaal wat jouw ego gelooft te bevestigen. Dus als je gelooft dat de wereld een gevaarlijk oord is vol mensen die erop uit zijn om jou dwars te zitten, dan vormt dat zeer waarschijnlijk je ervaring. Zodra je het ego volgt, krijg direct lik op stuk in de vorm van spanning.

Ego-geluk

Lik op stuk-beleid heeft natuurlijk een bedoeling, het wil ons leren om de illusies te doorzien zodat de zachte vrede en is-heid van het leven kunnen oplichten. Het wil ons leren loslaten en overgeven aan wat er is. Je zou verwachten dat iedereen hiertoe meer dan bereid is. Want waarom zou je genoegen nemen met een leven van ploeteren in een pijnlijke illusoire wereld? Wel, daar nemen we als mensen genoegen mee omdat met het doorzien van de illusies ook de illusies van het ego-geluk wegvallen. Ego-geluk; alles waarvan je denkt, hoopt en verwacht dat het je (ooit) gelukkig zal maken. ‘Ik ben gelukkig als ik straks die leuke partner heb.’ ,’Ik ben gelukkig als ik gezond ben.’, ‘Ik zou gelukkig zijn als ik een leuke baan zou hebben.’ Het is het voorwaardelijk geluk (in de toekomst) en het zit vast aan een innerlijk onttrekken uit het huidige moment. Het loslaten van datgene waarop jouw ego zijn zinnen heeft gezet, kan vreselijk pijnlijk zijn. Voor sommigen is dit loslaten zo pijnlijk dat het hun in de nacht van hun ziel brengt. Kies je werkelijk voor innerlijke vrede en vrijheid, voor onvoorwaardelijke liefde?, lijkt het leven aan je te vragen. Of kies je voor je ideeën over innerlijke vrede en vrijheid, terwijl je eigenlijk gewoon iets wilt hebben van het leven. Een partner, geld, succes, roem, ontspanning, gezondheid enzovoort. Hoe begrijpelijk het allemaal ook is, er hangt een prijskaartje aan. Namelijk spanning en zorgen. Maar mijn hemel, het loslaten van het ego-geluk kan aanvoelen als het maken van een sprong in het onbekende, in het diepe. Het is een sprong van overgave, terwijl er vast nog allerlei gedachten door je hoofd spoken die je voorhouden dat je knettergek bent als je springt.

De flow

Paradoxaal genoeg is het de overgave zelf die diepgaand vervult en ontspant. De spanning en verzet van het ego zijn afwezig en je ontdekt dat het lijden helemaal niet voortkwam uit de afwezigheid van het begeerde ego-verlangen! Het kan bijvoorbeeld zijn dat je je hele leven een bepaald doel hebt nagestreefd in de verwachting dat dat je gelukkig zou maken. En dat in overgave aan de flow de levensstroom een heel andere wending neemt. Bijvoorbeeld wanneer je altijd dacht dat je arts wilde worden en daarop inzette, en dan merkt dat de flow naar tuinieren en schilderen stroomt. Durf je dat dan te volgen? En wat gebeurd er met je wanneer je de flow niet volgt? Hoeveel mensen gaan er niet dagelijks naar hun werk terwijl de glans uit hun ogen verdwijnt?

Het lik op stuk beleid van ons ego is niet bedoelt als straf. Op geen enkele manier. Het is juist een vorm van genade die bedoeld is om je wakker te maken uit de slaap van de massa. Vergelijkbaar met de pil die Morpheus aan Nemo aanbied in The Matrix. Als Nemo ervoor kiest om een rode pil te slikken zal hij ontwaken uit de droom in de echte wereld. Kiest hij echter voor een blauwe pil dan blijft alles zoals het was en zal hij zijn leven dromend doorbrengen. Eenmaal de rode pil doorgeslikt besef je dat wat er ook gaande is in je leven, het niet tégen jou is gericht. Het is er voor jou, het is er allemaal voor jou. En zodra de keuze gemaakt is, zodra je ‘ja’ zegt, opent zich ook de zachte vrede van je natuur.

Het leven zal je vervolgens steeds blijven helpen met het lik op stuk beleid. Zodat alle tekort-denken van het ego aan het licht komt om plaats te maken voor de overvloedige flow. Zelfs tijdens het lezen van deze tekst kun je onderzoeken of het leven helpt met het lik op stuk beleid. Komen er bijvoorbeeld ‘Ja, maren’ in je op?
Wat doen deze gedachten in je lichaam, wanneer je ze gelooft? Geven ze een gevoel van ontspanning, mogelijkheden, ruimte en innerlijke vrede? Of vormen ze een onderdeel van het beperktheid- en tekort-denken van het ego? Als dat laatste het geval is dan weet je dat het leven je een keuze aanreikt.

Wanneer diepe vrede en vertrouwen zich hebben geopenbaard als de waarheid,
dan valt illusie onmiddellijk op door de spanning die het veroorzaakt.

Ik weet er alles van dat uitdagingen die het leven geeft zich soms voordoen als nachtmerries die werkelijkheid lijken te worden. Hoe erger de nachtmerrie, hoe belangrijker het is om het verhaal dat je er nog over gelooft te onderzoeken en doorzien. In een bij jou passend tempo.

Dag dit artikel mag bijdragen tot vertrouwen en overgave aan wat is.

Liefs,

Linda


Deel van een foto van Vision Webagency, unsplahfoto's

Hoe verkramping je kan dienen

Lieve lezer,
Een artikel over verkramping en hoe de kramp een signaal is die je vertelt dat je je ergens tegen verzet. Verkramping ontstaat namelijk wanneer je je verzet tegen wat je denkt dat er is. Hoe kan dit besef je behulpzaam zijn? En wat hebben ideaalbeelden, grenzen, angsten en beperkingen hiermee te maken?
Angst, grenzen en beperkingen als leermeesters

Door de jaren bleken angst, grenzen en ‘beperkingen’ mijn grootste leermeesters te zijn. En wat ik leerde was niet zozeer hoe ik de angsten kon overwinnen en hoe ik beperkingen kon omzetten in mogelijkheden, maar hoe ik de verhalen over de angsten en beperkingen kon doorzien en loslaten. Sommige angsten of beperkingen nam ik aan als grens voor dat moment en andere losten in de tijd vervolgens ‘vanzelf’ op. Ik ben, net als jij, een wandelend voorbeeld van de imperfecte perfectie van het bestaan.
In mijn leven waren het juist de ogenschijnlijke beperkingen, angsten en grenzen die me dwongen om de beperkende conclusies die ik daaróver geloofde onder ogen te komen. En het bleken keer op keer de verhalen óver de angst en óver de zogenaamde beperkingen te zijn,  die verkramping en werkelijke beperking veroorzaakten.

Een zegen

Veel grenzen en beperkingen bleken namelijk helemaal niet beperkend, zoals ik had gedacht! Maar juist een zegen. In het Engels zeggen ze ‘a blessing in disguise’, en dat is precies wat ze waren en zijn. Ze hebben me op mijn unieke levenspad gezet en ze laten me keer op keer de richting van mijn zielepad hier op aarde zien. De grenzen en beperkingen zorgen er bijvoorbeeld voor dat ik geen werk doe en kan doen waar ik energie in verlies en waarin mijn licht niet tot zijn recht komt. Ik volg trouw waar de flow stroomt en wat het leven (on)mogelijk maakt. En dat doe ik imperfect perfect. Dus al struikelend, ‘fouten’ makend, onhandig en soms verrassend handig. Wanneer ik me daartegen verzet, doordat ik er van alles van vind en over geloof, dan ontstaat er weerstand en spanning. En geloof me, dàt is wat werkelijk beperkt.

Een alternatief voor aanvaarding, overgave en vertrouwen

Een alternatief voor leven vanuit aanvaarding, overgave en vertrouwen is door je leven te baseren op gedachten over het leven en over hoe je leven eruit zou moeten zien (ideaalbeelden). Ik ken dit alternatief en vind het weinig aantrekkelijk. Voor mij bleek het uiteindelijk te destructief en pijnlijk om erin te volharden. En juist die kant van mij die ik ooit het meeste afwees, namelijk mijn gevoeligheid, zorgde ervoor dat ik het alternatief niet volhield. Het alternatief: Mijzelf afwijzen omdat ik iets niet durfde, ergens niet goed in was of ergens gewoonweg geen interesse voor voelde. Foto van Mitchell Hollander, unsplashofoto's
En wat je gelooft is wat je ervaart. Ik zag dagelijks hoe ik faalde en tekort kwam op allerlei gebieden; op werkgebied, spiritueel en persoonlijk gebied. En doordat ik dat geloofde, was het in mijn beleving ook zo en leek het leven dit steeds te bevestigen. Alleen was het geen bevestiging maar een kans om de situatie alsnog echt onder ogen te komen, doorzien en eindelijk aan te nemen.

Wat het leven geeft aannemen

Wat geeft het leven je op dit moment? En nog belangrijker, wat geloof je daarover? Het is dit laatste waar bevrijding in mogelijk is. Wanneer je de beperkende conclusies doorziet lost de hechting op aan hoe jij wilt dat jij en de situatie zijn, en open je je voor de werkelijkheid. Zodra je de verhalen doorziet wordt de situatie van troebel naar helder en kun je weer zien wat ‘de bedoeling’ is, wat de juiste actie is.
Het leven kan dan ook weer alle energie steken in je behulpzaam zijn in het volgen van de flow en daarvoor hulp en mogelijkheden op je pad brengen. In plaats van dat het leven alle energie moet steken in je tegenwind geven zodat je de situatie eindelijk onder ogen komt. Uiteindelijk zal het leven je op deze manier helpen om alle verhalen die je gelooft over een niet werkelijk bestaand ‘ik’ versus ‘de wereld daaromheen’ onder ogen te komen. Zodat leven overblijft, één en onderling onlosmakelijk verbonden. De perfectie in de imperfectie kan dan oplichten, je grondnatuur, wat voelbaar is als zachte vrede. Een vrede die ook angst, schuld, schaamte, verdriet, boosheid, frustratie, ongeduld, saaiheid, onvrede maar ook vreugde, bliss en extase doordrenkt. Alles waarvan je dacht dat het zo persoonlijk was, blijkt gewoon het ontvouwend leven te zijn.

De bron van leven wil zijn directe flow als liefde door je heen doen stromen. Deze liefde/ dit licht wil belichaamd worden. Oorspronkelijke foto van Fuu J, unsplashfoto'sNiet in ideaalbeelden zoals perfecte handelingen of bijvoorbeeld stralende jeugdigheid terwijl je bijvoorbeeld tachtig bent. Het wil stromen door hoe het nu in werkelijkheid is. Dus als er jeugdigheid is dan stroomt het daar doorheen. En als er ouderdom is, dan stroomt het daar evenzo doorheen. Dat betekent dat dit moment niet anders hoeft te zijn dan het is en dat je de (im)perfectie van dit moment aanneemt. Je zult merken dat de imperfectie zich enkel in je denken bevindt.

Dat de woorden een snaar in je mogen raken om je te openen voor wat er is.

Liefs,

Linda

Nb. Wil je ook leren om met de Vragen naar Vrijheid beperkende conclusies te doorzien? Eind september is er een dagworkshop waarin ik je leer om de methode ‘de Vragen naar Vrijheid’ toe te passen. Mocht je ermee willen werken als therapeut of coach, of ter verdieping voor jezelf, dan kun je ook deelnemen aan de vervolgdagen. 

 

Foto van kroon van Zach Angelo, Unsplashfoto's

De godheid in onszelf

Lieve lezer,

Na een artikel over de godin kon een artikel over de godheid in onszelf natuurlijk niet uitblijven. Ze horen bij elkaar en dansen samen idealiter de diepste Ja van het leven. We hebben beide polen nodig en het een kan niet zonder het ander. De godheid die zo goed grenzen kan stellen, heerser is van de ratio, duidelijk en hartgrondig nee kan zeggen en kan sluiten en die geworteld is in de kracht van ‘doen’. Daar waar de godin opent en ‘ja’ zegt, heerseres is van gevoelens en intuïtie, ontvankelijk is en geworteld is in ‘zijn’.

De kracht van de godheid

De kracht van de godheid schuilt hem in zijn vermogen om in actie te komen, daadkrachtig te zijn, grenzen en kaders te stellen. Hij heeft een sterk analytisch en rationeel vermogen en heeft een natuurlijke dominantie. Wanneer de kracht van de godheid echter ingezet wordt vanuit het ego, zoals de afgelopen duizenden jaren wereldwijd plaatsvond, dan verliest de godheid zijn besef van verbondenheid en wederzijdse afhankelijkheid en kan natuurlijke dominantie uitgroeien tot narcisme, dictatuur en overheersing. Hij verliest zichzelf dan in het domein van ‘doen’ en verliest zijn bron uit het oog.

Over de ontwikkeling van de godheid in onszelf zijn vele mythen, sagen en sprookjes geschreven. Foto van kasteel van Cederic X, unpslashfoto'sWat mij opvalt is dat in de meeste van deze verhalen het er uiteindelijk over gaat dat de godheid/prins/ridder beproevingen doorstaat en draken verslaat om uiteindelijk zijn prinses/godin te huwen. Op die manier groeit de jong-volwassen prins via een barre tocht vol uitdagingen en initiaties uit naar volwassenheid om zijn prinses/godin te trouwen en koning te worden. Hier komt weer zo mooi het hieros gamos, het heilige huwelijk, naar voren waarbij de tegengestelden herenigd worden. Daarvoor is het blijkbaar nodig dat de godheid eerst alleen op reis gaat en zich ontwikkeld tot man voordat hij de verbinding met de godin aan kan gaan.

Onvolgroeid

Over de hele wereld zie je jongens in mannenlichamen op hoge posities aan de macht terwijl ze hun ego-verlangens en behoefte aan macht uitspelen ten koste van de vrijheid en vrede van miljoenen mensen. Een gevaarlijk spel die diepe angst maskeert. Maar ook in relatief gezonde mannen en vrouwen kan de godheid nog verder tot bloei en tot volwassenheid komen. Want ook vrouwen hebben de godheid nodig om volwassen te worden. Nee zeggen, grenzen stellen, zich assertief opstellen… Veel vrouwen hebben er moeite mee. Foto van bos van Johannes Plenio, unsplashfoto's

Het is niet zozeer dat de godenkracht niet aanwezig is in mannen en vrouwen, hij is alleen in veel mensen nog onvolgroeid en zo doorgeschoten in zijn kwaliteit dat hij (zelf-)destructief en (zelf-)veroordelend is geworden. Bij mannen in wie de godheid doorgeschoten is in zijn kracht, is de destructieve en veroordelende kracht over het algemeen naar buiten gericht. Bij vrouwen in wie de godheid doorgeschoten is in zijn kracht richt de zelf-destructieve en veroordelende kracht zich over het algemeen vooral naar binnen. In beide gevallen is er geen dans tussen de god en godin mogelijk omdat ze nog te zeer op zichzelf gericht zijn. Er is eerst volwassenheid nodig.

De godheid in bloei

Voor de godheid om tot volwassenheid te komen, is het nodig dat de beweging van macht en onmacht, zelfdestructie, vermijding en veroordeling wordt doorzien evenals zijn wortels. Het is belangrijk dat de destructieve beweging begrepen, ont-schaamd en ont-schuldigd wordt. Omdat zolang deze beweging nog onbewust is, angst opgerold als een slang in onze buiken ligt. Foto van draak van Thomas Despeyroux, unsplashfoto'sDeze slang en zijn volgroeide variant, de draak, geeft ons de beproeving die we nodig hebben om tot bloei te komen. Dat is naar mijn indruk de betekenis die de draak in veel sprookjes heeft. En of we de angst (draak) nu projecten op een ander of op onszelf, de gevolgen zijn vergelijkbaar en destructief. De draken; de angsten, beproevingen en de eraan verbonden conclusies, zullen dus onder ogen moeten worden gezien en verslagen moeten worden. Één van de draken die ontmoet zal worden is de angst om op te lossen en verdwijnen wanneer een wezenlijke verbinding met een ander wordt aangegaan. Ik vermoed dat dit ten diepste gaat over de angst dat het ‘ik’ doorzien wordt en oplost, de angst om te sterven. En ik vermoed ook dat veel draken verbonden zijn met angst voor het mystieke vrouwelijke in onszelf, de godin. Angst voor gevoelens, chaos, grenzeloosheid, verlies van regie en controle. Met iedere draak die verslagen wordt, groeit de mannelijke kracht op een gezonde manier en paradoxaal genoeg neemt daardoor de angst voor verlies aan mannelijkheid af. Omdat ervaren wordt dat de mannelijke kracht niet werkelijk verloren kan gaan, het is alleen niet meer persoonlijk. De godheid is zelfbewust en kent zijn kwaliteiten en beperkingen. Hij weet dat hij nodig is en is niet bang voor een vereniging met de godin omdat hij weet dat hij haar en zij hem aanvult. Het is vergelijkbaar met dat we eerst een enigszins gezonde volwassen persoonlijkheid nodig hebben alvorens we deze kunnen transcenderen.

Transcendentie

Wanneer de godheid in onszelf tot bloei komt, staat zijn kracht tot onze beschikking zonder dat het persoonlijk is en zonder kramp. We identificeren ons dan niet meer met onze mannelijke kracht, maar voelen het door ons heen stromen en ervaren dat het er eenvoudigweg is.Foto van leeuw van Luke Tanis, Unsplashfoto's Net zoals de vrouwelijke kracht door ons heen stroomt en er is. Wat een wereld van verschil wanneer je deze kracht niet meer hoeft te verdedigen of bewijzen en je gewoonweg voelt dat het tot je beschikking staat, pulserend en kloppend. Er kan ontspannen worden en de oude kramp van ‘iemand zijn’ kan oplossen. ‘Zijn’ en ‘doen’ kunnen tezamen de levensdans vanuit de diepste Ja van het leven vervolgen en op een gerealiseerde en getranscendeerde manier belichaamd worden.

Het was een genot om dit artikel te schrijven en de godheid in mijzelf te ervaren. Dat het je ook mag prikkelen en verrijken.

Lieve en zonnige groet,

Linda