Latest Posts

Afbeelding van Hoornse meer

Geef niet op!

Geef niet op wanneer het zoveelste ego-patroon je bij de nekvel grijpt en meesleurt.
Ga erin kopje onder. Probeer er niet tegen te vechten want dat zal het enkel voeding geven.
En als je al iets op wilt geven, geef het ego dan op. Het bestaat namelijk niet echt. Het is gewoon een verzamelnaam voor gedachten, gevoelens en patronen. Die vormen jou niet, jij vormt hen!
Je hebt er echter geen invloed op zoals een ego invloed en controle denkt te hebben. Jij bent juist in essentie overgave, open en ondeelbaar. Ver voorbij de controle van het niet werkelijk bestaande ego.

Wat je dan wel kunt doen wanneer ego-patronen opkomen?

Voel wat ze met je doen. Met je lichaam, geest en leven. Voel hoe ze je beperken, hoe ze schuren en pijn doen. Wordt zat van ze. Meer dan zat. Geef je eraan over, aan de is-heid van het leven. Dit is wat het (nu) is.
En onderzoek wat je erover gelooft, zodat je de waarheid weer ziet.
Onderzoek dit niet slechts mentaal maar vanuit jouw zijn. Vanuit bewustzijn.
Je zult merken dat zodra je de gedachten, gevoelens en patronen doorziet voor wat ze zijn, ze hun grip op jou verliezen.

Lange tijd kan het lijken of er geen einde komt aan de zuigkracht van het ego. Soms zul je wanhopen. Geef dan niet op. Het zal lichter worden, en met ieder verhaal dat je doorziet lost er meer zuigkracht en overtuigingskracht op. En het mooie is dat het leven, jij!, jezelf hierbij helpt. Door middel van tekstjes als deze waar je ogen op vallen. Door middel van inzicht wat plots oprijst. Door middel van iets wat iemand tegen je zegt. Door middel van jouw doorzettingsvermogen. Keep going!
Je doet het goed, het leven ontvouwt zich precies zoals de bedoeling is.

Innerlijke vrede Foto: https://unsplash.com/@coopery
https://unsplash.com/@kencheungphoto

Ego of is-heid?

In feite is natuurlijk alles de is-heid van het bestaan. In die zin maakt het ook totaal niet uit of je nou opgaat in het ego of dat het ego oplost, want ook het ego valt gewoon onder de is-heid van het leven. Toch maakt het een wereld van verschil in je ervaring of je opgaat in de ego-werkelijkheid of dat je opent voor de is-heid van het bestaan. Het verschil komt namelijk tot uitdrukking in lijden. En daar wordt niemand gelukkig van, toch?

De is-heid van het leven

https://unsplash.com/@fhfpix
'Ego en is-heid'

De is-heid van het bestaan is de overall is-heid waarin alles eenvoudigweg is. Het is leegte, ruimte, intelligentie, onvoorwaardelijke liefde of wat voor naam je er ook aan geeft met alles wat erin verschijnt. Dit door je menselijkheid heen ervaren voelt helder en eenvoudig, zelfs als er verwarring is. Het stroomt, zelfs als er niets lijkt te gebeuren. Er is een diepe vrede voelbaar omdat het moment volledig is. Het is wat Eckhart Tolle de kracht van het nu noemt. Het is uniek dat we als mensen in staat zijn om deze is-heid van het leven te ervaren en bewust te zijn. Daarin verschillen we van alle andere dieren, die wel de is-heid leven, maar het zich niet bewust zijn. Een ander uniek iets wat mensen kunnen is opgaan in een fragment van de is-heid, namelijk in een persoonlijk perspectief. Het is het perspectief van waaruit we als ego’s leven, als persoonlijkheden, denkende dat het de werkelijkheid is.

Lichaamsbewustzijn

Laatst zei iemand tegen me: ‘Maar het geeft toch niet of ik reageer vanuit het ego of vauit de is-heid van het bestaan? Alles is toch de is-heid van het bestaan? Wat maakt het dan uit van waaruit mijn gedrag voortkomt?’ Vanuit de overall is-heid bekeken heeft deze persoon gelijk. Alles is. Maar daar heb je niets aan, wanneer je lijdt aan de gevolgen van leven vanuit het ego-perspectief. Wanneer je ploetert, je zorgen maakt, spanning voelt, onrust, angst… Dus heel kort de bocht maakt het voor jou als mens wel degelijk uit of je leeft vanuit de ego-werkelijkheid of vanuit de is-heid van het bestaan. Lijden is het signaal dat je vanuit een beperkt perspectief leeft die je afsnijdt van de heelheid van het bestaan. Het geeft een nee-gevoel en een nee-spiraal. Het leren herkennen van een nee-gevoel is een belangrijke stap om uit het ego-perspectief te ontwaken. En daarvoor is het nodig om stil te staan en te luisteren naar wat je lichaam je vertelt. Wat voel je? Voelt je lichaam ontspannen, ruimtelijk? Of is er ergens kramp of spanning te voelen? Voel je een ja of een nee in je lichaam? Lijden heeft altijd een lichamelijk component dat je duidelijk maakt dat je opgaat in een ego-perspectief.

En inzicht

En dan voel je je lichaam… voel je bijvoorbeeld een lichte kramp in je buik, gespannen schouders… Of, wanneer het al wat langer speelt misschien zelfs klachten als een maagzweer, burn out… Wat je kunt doen is onderzoeken waar de spanning mee te maken heeft. Niet door erover na te denken maar door ervarend op te merken wanneer de spanning bijvoorbeeld toeneemt. Wanneer ontstaat het? Is het soms ook afwezig? Door stil te staan bij wat je voelt, wanneer je het voelt, vergroot je je bewustzijn, verzacht je en wordt je ook ontvankelijk voor het verhaal wat vast zit aan de spanning. Het boven water krijgen van dit verhaal is belangrijk, omdat zolang je het (onbewust) gelooft, het je bewustzijn kan kapen en spanning veroorzaakt. Zodra je echter helder inzicht hebt in het verhaal zul je merken dat het verhaal uiteenvalt, omdat je er dwars doorheen kijkt vanuit de is-heid van het leven. Helder inzicht verkrijg je door zelfonderzoek. En hoewel zelfonderzoek eenvoudig is en na enige oefening steeds eenvoudiger wordt, is het voor de meeste mensen in het begin niet gemakkelijk. We hebben zo geleerd om vanuit het ego-perspectief te leven dat enige hulp welkom kan zijn. De kans is groot dat je anders vanuit het ego-perspectief naar de verhalen kijkt, wat je enkel in cirkels zal doen rondgaan. Ik vond en vind die hulp in de Vragen naar Vrijheid.

Magie

Hoe meer ego-perspectief oplost, hoe meer ruimte er ontstaat voor de magie van het leven. Het hele leven, de is-heid ervan, is eigenlijk pure magie. Het is intelligentie in beweging. Wanneer je aandacht niet meer gevangen zit in verhalen over het leven, ben je ontvankelijk voor wat het leven je toont. Er is ruimte om nieuwe inzichten te ontvangen, nieuwe informatie. Het is alsof de bron tegen je spreekt door middel van je ervaring in het moment. Je voelt als het ware dat alle ervaringen verschillende kleuren van hetzelfde licht zijn. En je voelt dat het moment goed is zoals het is. Bijzonder is dat in de is-heid van het bestaan dezelfde kleuren voorbij komen als in de ego-werkelijkheid. En hoewel minder vaak, blijven ook gevoelens zoals schaamte, schuld en boosheid voorbij komen. Gevoelens die vaak als ego-gevoelens en onverlicht worden beschouwd. Zonder verhaal eraan geplakt voelt boosheid echter helemaal niet kleverig of naar. Evenals verdriet en schuldgevoel. Ze geven informatie en zijn energieen die door je heen gaan, meer niet. Zelfs fysieke pijn is vrij van lijden wanneer er geen verhaal en conclusie aan vastgeplakt zit. Gevoelens en ervaringen (alle) horen bij onze menselijkheid en spelen allemaal hun rol in het geheel.

Je kunt niet falen

En belangrijk! Als een ego-verhaal en patroon opkomt betekent dat NIET dat je faalt of onverlicht bent of wat ook. Alleen vanuit een ego-perspectief kan dat zo lijken. Die kijkt immers met ogen van tekort en wil graag dat je blijft streven naar iets beters en mooiers in de toekomst. Vanuit het ego-perspectief is de heelheid van het leven niet te voelen en niet te zien en dus is er altijd een gemis. Je natuur ís verlicht, is de bron van de hele is-heid van het bestaan. Het is juist verheugend wanneer je opmerkt dat er een verhaal opkomt waar nog haakjes aan zitten. Omdat zodra je dat opmerkt, je er al niet meer helemaal aan vastzit en je in staat bent om het verhaal te doorzien. Heling en verwerking kunnen dan plaatsvinden tot diep in je menselijkheid, dat is toch prachtig! Persoonlijk vind ik dat verlichter dan pretenderen dat je een staat van zijn hebt bereikt die ver boven die van anderen verheven zou zijn. Want hoe zou dat kunnen, als die staat van zijn juist is wat we allemaal zijn? Ook verlicht spiritueel leraren worden gewoon ziek, hebben kwaaltjes en soms eigenaardige persoonlijkheidstrekken, net als ieder ander. Je blijft mens met alles wat daarbij komt kijken. Je wordt geen supermens. Integendeel. Je realiseert juist je heel-zijn en verlicht-zijn midden in het menselijke. Voor mij is dit misschien wel het meest fijne aan de is-heid van het bestaan. Om te ervaren dat ik oké ben, precies zoals ik ben en dat het leven goed is, precies zoals het is.

Van hart tot hart,

Linda

Een krachtige begeleide meditatie over de is-heid van het leven
Afbeelding van vogelt in de lucht

Geen twee

Alles is één. Ofwel; er is niet werkelijk twee, duizend, of een miljoen. Wanneer deze non-duale realisatie tot ons doordringt zal het steeds op verschillende manieren en vanuit verschillende invalshoeken belicht worden. Een aantal weken geleden werd mijn relatie tot God belicht vanuit deze realisatie en viel deze uit elkaar. Dat was pijnlijk.

Sinds het schrijven aan het boek Het ja-gevoel ervoer ik een sterke connectie met God/ de Bron. Hoewel ik me wel realiseerde dat er niet werkelijk sprake is van twee, en dus ook niet van mij en God, genoot ik desalniettemin van de sterke verbinding die ik voelde. Het voelde niet als tegenstrijdig, maar als en… en… Tot dus een aantal weken geleden de realisatie dat er niet werkelijk sprake is van twee en van relaties, en dus ook niet van een relatie tussen mij en god, verdiepend tot me doordrong. Er zijn niet werkelijk twee… Het liet me leeg en koud achter en een aantal weken voelde ik me wat verloren. Er was de is-heid van het leven, dansend in leegte. Maar ditmaal droeg de leegte een sluier van koude en zinloosheid. Ik voelde de sprankeling en magie van het leven niet meer. Toen ik naar een lied van Sela luisterde ‘Ik zal er zijn’ brak ik in tranen uit. Opeens wist ik wat ik verloren was: onze Vader die in de hemelen zijt. Onze Vader, als in de redder in nood, de oer-vader die als oppermacht het leven volgens een bepaald masterplan bestuurt. Ik kon het niet meer geloven en dat voelde als verlies en rouw.

Een aantal weken verbleef ik in de koude en kale leegte. Ik voelde me alleen. Tot ik besefte dat wat ik voelde geen ja-gevoel was. Er klopte iets niet. Ik wist dat ik ergens in geloofde dat als een sluier over de sprankelende helderheid van leegte lag. Dus onderzocht ik de Vragen naar Vrijheid en de wortel van de overtuigingen luidde: Het leven is niets. Er is geen God (als entiteit). En hoewel hier op een bepaalde manier een kern van non-duale waarheid inzit, is het een leugen zodra je het gelooft als zijnde de waarheid. Ik zal hier straks meer over uitleggen. De kern-overtuiging voedde overtuigingen die daar overheen lagen als:
Het leven is koud en leeg.
Het leven is zinloos.
Er is geen zin.
Ik ben alleen. (En dan niet het bevrijde al en één.)

Geen twee een foto die vrijheid symboliseert. https://unsplash.com/@brookecagle

Zodra ik deze zinnen uitsprak, opschreef en voelde, wist ik dat ze niet de werkelijkheid waren. Licht stroomde door me heen, ‘warm’ licht! Ik voelde hoe liefde, licht, leegte, God, ik, of wat voor naam je ook geeft aan het onbenoembare Éne, door me heen scheen. Ik voelde hernieuwd: het licht wil door mij (en door jou) belichaamd worden, tot uitdrukking komen. Dat hoeft niet, het mag ook koud zijn en verkrampt, maar de beweging, de flow, stroomt naar het bevrijden, belichamen en delen van licht en liefde. En dat geeft zin, dat geeft vervulling. Menselijke vervulling. Liefde is eenvoudigweg. God/ zijn/ onze essentie is eenvoudigweg. Dat realiseren om er vervolgens vorm aan geven en het met elkaar te delen geeft zin en vervulling. Ik voelde weer hoe ik alles was, echter zonder de kale en koude sluier.

En met het oplossen van de illusies, zowel die van God als redder in nood als over dat er geen God zou bestaan, leef ik de paradox weer. Dat alles één is en dat er niet werkelijk sprake is van relaties. En dat er tegelijkertijd paradoxaal genoeg natuurlijk wel sprake is van onderlinge relaties en verbindingen. Niet alleen tussen mensen maar ook in onszelf. Al het andere, zoals het idee over een masterplan, bedenk ik, bedenk jij of bedenken wij over het leven. Het zijn de ideeën die we hebben over de werkelijkheid die wellicht hoop of wanhoop geven. De werkelijkheid zelf laat zich enkel rechtstreeks ervaren. En is als een blijvende vrije val in het grote onbekende. Deze ervaring deed me opnieuw beseffen hoe alle woorden en verhalen tot leugens worden wanneer we ze geloven. En hoe dat ons weliswaar tijdelijk houvast of kracht kan geven en in lijn kan zijn met onze ervaring, maar hoe het uiteindelijk beperkend kan worden voor de onmetelijkheid die we zijn. Gelukkig is daar altijd de reality check:

Een leugen geloven ondermijnt je en maakt je klein
De waarheid schept ruimte, maakt je vrij en geeft kracht.

Liefs,

Linda

Afbeelding van vrouw die haar hand voor de zon vouwt

Bereid zijn je hart te laten breken

Wanneer je de helende kracht van liefde wilt ervaren dan is dat wat ervoor nodig is. En dat niet eenmaal maar de rest van je leven. En er is veel wat je hart kan breken. Het verlies van geliefden, van je gezondheid, van succes, van je zelfbeeld… En dat gaat dan enkel nog om leed dichtbij. Maar mijn hemel, wanneer je het nieuws volgt dan komt er nog veel meer leed naar je toe. Om je niet af te sluiten voor leed waarmee je wordt geconfronteerd of het te onderdrukken of bypassen… daarover gaat dit artikel.

Vreugdevol

Ik kan me voorstellen dat bovenstaande nogal ontmoedigend klinkt. Waarom zou je in hemelsnaam je hart niet sluiten voor leed? Misschien wel omdat wanneer je hart open is, daar ook de schoonheid en vreugde van het leven in ontmoet kunnen worden. En dat is nogal wat! Zo wordt mijn hart de afgelopen tijd gevuld met onze heerlijke zwarte kater, Mickey. En met fijne momenten met mijn partner, kinderen en vrienden. Maar ook mijn lichaam dat functioneert, genieten van een kopje koffie en het voelen van de wind tegen mijn huid. Laatst vlogen er ontelbaar veel spreeuwen over ons huis, het was zo’n mooi spektakel… Er is zoveel dat vreugde geeft.

Muren voor ons hart

De neiging is groot om ons hart te openen wanneer er vreugdevolle ervaringen zijn, maar het te sluiten zodra we geconfronteerd worden met pijn. Terwijl we ons hart juist dan zo nodig hebben. Hoewel je misschien bang bent om pijn te voelen wanneer je je hart opent, is de werkelijkheid juist dat een gesloten hart pijn vasthoudt en je ook nog eens afsluit van de helende kracht van liefde. En hoewel het zo begrijpelijk is als je muren opwerpt voor je hart, raak je erdoor verwikkeld in een innerlijk verzet tegen wat er werkelijk is. Dit innerlijk verzet zorgt ervoor dat je niet ervaart wat er werkelijk is, maar wat je denkt dat er is. Wat vaak vele malen erger is. Wanneer je bereid bent om je niet af te sluiten voor leed, betekent dat overigens niet dat je geen gezonde grenzen kunt stellen. Je kunt prima gezonde en krachtige grenzen stellen met een open hart. Je hoeft pijn natuurlijk niet op te zoeken.

Je hart als poort

Afbeelding van Andi Rieger, unsplashfoto's

Bereid te zijn om je hart te laten breken opent je niet alleen voor onvoorwaardelijke liefde, het maakt je ook ontvankelijk voor de ervaring dat je hart als een poort is tussen de tastbare wereld en je roerloze zelf. Met een open hart is het gemakkelijker om op te merken dat het leven door diepe stilte stroomt. En of dat nu pijnlijke ervaringen zijn of vreugdevolle, je kunt het mysterie ervaren dat het leven is. Een open hart en overgave aan de is-heid van het leven gaan hand in hand. Deze overgave ontstaat wanneer je ervan doordrongen raakt dat innerlijk verzet tegen de werkelijkheid, enkel pijn oplevert.

Je hebt duizenden redenen om je zorgen te maken.
Terechte zorgen.
Je kunt ziek worden en pijn meemaken.
Geliefden kunnen overlijden.
Over de hele wereld is zoveel lijden.

We hebben zoveel te verliezen.
Ons lichaam krimpt ervan ineen en onze geest probeert uitwegen te vinden voor deze zorgen, oplossingen… zekerheden.

Lief mens,
Er zijn geen zekerheden.
Pijn en uitdagingen zullen op ons pad komen.
Maar bovenal zal er het dagelijks geluk zijn.

Wat we soms over het hoofd zien,
in onze pogingen het ongrijpbare te begrijpen.
En het onbeheersbare te beheersen.

Zachte vrede is de grond van je bestaan en opent zich wanneer de kramp van zorgen maken oplost.
Doordat je ervaart dat het zinloos is.
Doordat je ervaart dat achter de zorgen de zon schijnt.

Stille vrede

Wanneer de is-heid van het leven oplicht, besef je dat je zorgen maken, piekeren, de ervaring zoals die is probeert te onderdrukken of bypassen, dat dat allemaal zinloos en onnodig is. Het leven ontvouwt zich zowel met als zonder je gedoe toch wel zoals het zich ontvouwt. En met die realisatie valt er een last van je schouders. Een last waarvan je pas merkt dat je het droeg wanneer het van je schouders glijdt. Wat je ervaart is de afwezigheid van innerlijk verzet, wat aanvoelt als genade. Bliss en extase zijn leuk en aardig maar staan niet in verhouding tot de stille vrede die voelbaar is wanneer er geen verzet meer is tegen wat er is. (Inclusief als wat er is verzet is ;-)) Je voelt dat waar je bent, precies goed is. Wat een rust, wat een vrede.

Van hart tot hart,

Linda Rood

Lik op stuk

Lieve lezer,

Een artikel over het lik op stuk beleid van ons ego, als hulpmiddel tot zelf-bevrijding. Dank voor de leuke titel Akke-Antje! Tijdens een meditatieve bijeenkomst een aantal jaren geleden, zei een deelnemer eens zoiets moois over wat ik bedoel met het lik op stuk beleid van ons ego. Het ging ongeveer zo: ‘Het ego kan je vrij maken als je de helderheid hebt om het te zien. Door gedrag wat voortkomt uit je ego krijg je namelijk vroeg of laat een vuistslag van het leven, recht in je gezicht en snoeihard. En tegelijkertijd is het alleen het ego dat hier last van heeft en die dus de gevolgen van zichzelf incasseert.’ Voor de duidelijkheid; ze doelde hiermee niet perse op pijnlijke levensgebeurtenissen zoals ziekte of ontslag. Pijnlijke levenservaringen hebben an sich niets met het ego van doen. Waar ze wel op doelde dat hoop ik in dit artikel duidelijk te maken.

Zachte vrede

Wanneer het ego even afwezig is, blijft een gevoel van zachte vrede over, van stilte. Bijvoorbeeld tijdens een avondwandeling of wanneer je naar een mooi muziekstuk luistert. Dit is de werkelijkheid die altijd achter onze ervaringen aanwezig is. In die stilte en zachte vrede verschijnen onze feitelijke ervaringen. Geuren, kleuren, smaken, geluiden, tastzin, voelen en denken, drukken zich uit in een ongelofelijk breed scala aan ervaringen. Het vormt samen de is-heid van het leven. Een vloeiend geheel waar alles en iedereen uitdrukking van is, en wat zich ontvouwt volgens een onkenbare wijsheid. Wanneer het ego afwezig is dan voel je dat het leven precies klopt en helemaal goed is zoals het is. Zowel in vreugde als in pijn. Er is een flow voelbaar waarop je als het ware surft. Ten diepste verlangt iedereen ernaar om vanuit deze vrede te leven, vrij van zorgen en vrij van het geploeter van het ego. Naast het regelmatig afdalen in de stilte van zijn, is er nog iets wat ons daartoe behulpzaam is.

Lik op stuk

En dat is het lik op stuk beleid van ons ego. Ik zal het uitleggen. Zodra je iets gelooft over de werkelijkheid, creëert dat een illusoire versie van de werkelijkheid, wat je de ego-werkelijkheid kunt noemen. En hoewel het een illusoire versie van de werkelijkheid is, kan het wel je dagelijkse ervaring vormen. Het is de dagelijkse werkelijkheid voor het gros van de mensheid, je zou het als een soort massa-psychose kunnen beschouwen. Hoewel onderdeel van deze illusoire wereld ook vreugdevolle en fijne ervaringen zijn, vormen lijden en spanning er de grondtonen. Je kunt het ego vergelijken met een speciale bril die ingesteld is om te kijken naar wat er nu (nog) niet is en naar wat verloren kan gaan. Symptomen van leven vanuit de ego-werkelijkheid zijn je zorgen maken, stress, tobben, ploeteren en angst. Deze symptomen zijn zo veelvoorkomend dat ze bijna als normaal worden beschouwd. Bijna, want je lichaam zal altijd signalen blijven geven dat er iets niet klopt. En dit is wat ik gekscherend het lik op stuk beleid van het ego noem. Zodra je het ego volgt, kun je wachten op signalen van je lichaam dat de boel niet klopt. En niet alleen je lichaam geeft signalen dat er iets niet klopt, het hele leven werkt mee door het specifieke verhaal wat jouw ego gelooft te bevestigen. Dus als je gelooft dat de wereld een gevaarlijk oord is vol mensen die erop uit zijn om jou dwars te zitten, dan vormt dat zeer waarschijnlijk je ervaring. Zodra je het ego volgt, krijg direct lik op stuk in de vorm van spanning.

Ego-geluk

Lik op stuk-beleid heeft natuurlijk een bedoeling, het wil ons leren om de illusies te doorzien zodat de zachte vrede en is-heid van het leven kunnen oplichten. Het wil ons leren loslaten en overgeven aan wat er is. Je zou verwachten dat iedereen hiertoe meer dan bereid is. Want waarom zou je genoegen nemen met een leven van ploeteren in een pijnlijke illusoire wereld? Wel, daar nemen we als mensen genoegen mee omdat met het doorzien van de illusies ook de illusies van het ego-geluk wegvallen. Ego-geluk; alles waarvan je denkt, hoopt en verwacht dat het je (ooit) gelukkig zal maken. ‘Ik ben gelukkig als ik straks die leuke partner heb.’ ,’Ik ben gelukkig als ik gezond ben.’, ‘Ik zou gelukkig zijn als ik een leuke baan zou hebben.’ Het is het voorwaardelijk geluk (in de toekomst) en het zit vast aan een innerlijk onttrekken uit het huidige moment. Het loslaten van datgene waarop jouw ego zijn zinnen heeft gezet, kan vreselijk pijnlijk zijn. Voor sommigen is dit loslaten zo pijnlijk dat het hun in de nacht van hun ziel brengt. Kies je werkelijk voor innerlijke vrede en vrijheid, voor onvoorwaardelijke liefde?, lijkt het leven aan je te vragen. Of kies je voor je ideeën over innerlijke vrede en vrijheid, terwijl je eigenlijk gewoon iets wilt hebben van het leven. Een partner, geld, succes, roem, ontspanning, gezondheid enzovoort. Hoe begrijpelijk het allemaal ook is, er hangt een prijskaartje aan. Namelijk spanning en zorgen. Maar mijn hemel, het loslaten van het ego-geluk kan aanvoelen als het maken van een sprong in het onbekende, in het diepe. Het is een sprong van overgave, terwijl er vast nog allerlei gedachten door je hoofd spoken die je voorhouden dat je knettergek bent als je springt.

De flow

Paradoxaal genoeg is het de overgave zelf die diepgaand vervult en ontspant. De spanning en verzet van het ego zijn afwezig en je ontdekt dat het lijden helemaal niet voortkwam uit de afwezigheid van het begeerde ego-verlangen! Het kan bijvoorbeeld zijn dat je je hele leven een bepaald doel hebt nagestreefd in de verwachting dat dat je gelukkig zou maken. En dat in overgave aan de flow de levensstroom een heel andere wending neemt. Bijvoorbeeld wanneer je altijd dacht dat je arts wilde worden en daarop inzette, en dan merkt dat de flow naar tuinieren en schilderen stroomt. Durf je dat dan te volgen? En wat gebeurd er met je wanneer je de flow niet volgt? Hoeveel mensen gaan er niet dagelijks naar hun werk terwijl de glans uit hun ogen verdwijnt?

Het lik op stuk beleid van ons ego is niet bedoelt als straf. Op geen enkele manier. Het is juist een vorm van genade die bedoeld is om je wakker te maken uit de slaap van de massa. Vergelijkbaar met de pil die Morpheus aan Nemo aanbied in The Matrix. Als Nemo ervoor kiest om een rode pil te slikken zal hij ontwaken uit de droom in de echte wereld. Kiest hij echter voor een blauwe pil dan blijft alles zoals het was en zal hij zijn leven dromend doorbrengen. Eenmaal de rode pil doorgeslikt besef je dat wat er ook gaande is in je leven, het niet tégen jou is gericht. Het is er voor jou, het is er allemaal voor jou. En zodra de keuze gemaakt is, zodra je ‘ja’ zegt, opent zich ook de zachte vrede van je natuur.

Het leven zal je vervolgens steeds blijven helpen met het lik op stuk beleid. Zodat alle tekort-denken van het ego aan het licht komt om plaats te maken voor de overvloedige flow. Zelfs tijdens het lezen van deze tekst kun je onderzoeken of het leven helpt met het lik op stuk beleid. Komen er bijvoorbeeld ‘Ja, maren’ in je op?
Wat doen deze gedachten in je lichaam, wanneer je ze gelooft? Geven ze een gevoel van ontspanning, mogelijkheden, ruimte en innerlijke vrede? Of vormen ze een onderdeel van het beperktheid- en tekort-denken van het ego? Als dat laatste het geval is dan weet je dat het leven je een keuze aanreikt.

Wanneer diepe vrede en vertrouwen zich hebben geopenbaard als de waarheid,
dan valt illusie onmiddellijk op door de spanning die het veroorzaakt.

Ik weet er alles van dat uitdagingen die het leven geeft zich soms voordoen als nachtmerries die werkelijkheid lijken te worden. Hoe erger de nachtmerrie, hoe belangrijker het is om het verhaal dat je er nog over gelooft te onderzoeken en doorzien. In een bij jou passend tempo.

Dag dit artikel mag bijdragen tot vertrouwen en overgave aan wat is.

Liefs,

Linda


Deel van een foto van Vision Webagency, unsplahfoto's

Hoe verkramping je kan dienen

Lieve lezer,
Een artikel over verkramping en hoe de kramp een signaal is die je vertelt dat je je ergens tegen verzet. Verkramping ontstaat namelijk wanneer je je verzet tegen wat je denkt dat er is. Hoe kan dit besef je behulpzaam zijn? En wat hebben ideaalbeelden, grenzen, angsten en beperkingen hiermee te maken?
Angst, grenzen en beperkingen als leermeesters

Door de jaren bleken angst, grenzen en ‘beperkingen’ mijn grootste leermeesters te zijn. En wat ik leerde was niet zozeer hoe ik de angsten kon overwinnen en hoe ik beperkingen kon omzetten in mogelijkheden, maar hoe ik de verhalen over de angsten en beperkingen kon doorzien en loslaten. Sommige angsten of beperkingen nam ik aan als grens voor dat moment en andere losten in de tijd vervolgens ‘vanzelf’ op. Ik ben, net als jij, een wandelend voorbeeld van de imperfecte perfectie van het bestaan.
In mijn leven waren het juist de ogenschijnlijke beperkingen, angsten en grenzen die me dwongen om de beperkende conclusies die ik daaróver geloofde onder ogen te komen. En het bleken keer op keer de verhalen óver de angst en óver de zogenaamde beperkingen te zijn,  die verkramping en werkelijke beperking veroorzaakten.

Een zegen

Veel grenzen en beperkingen bleken namelijk helemaal niet beperkend, zoals ik had gedacht! Maar juist een zegen. In het Engels zeggen ze ‘a blessing in disguise’, en dat is precies wat ze waren en zijn. Ze hebben me op mijn unieke levenspad gezet en ze laten me keer op keer de richting van mijn zielepad hier op aarde zien. De grenzen en beperkingen zorgen er bijvoorbeeld voor dat ik geen werk doe en kan doen waar ik energie in verlies en waarin mijn licht niet tot zijn recht komt. Ik volg trouw waar de flow stroomt en wat het leven (on)mogelijk maakt. En dat doe ik imperfect perfect. Dus al struikelend, ‘fouten’ makend, onhandig en soms verrassend handig. Wanneer ik me daartegen verzet, doordat ik er van alles van vind en over geloof, dan ontstaat er weerstand en spanning. En geloof me, dàt is wat werkelijk beperkt.

Een alternatief voor aanvaarding, overgave en vertrouwen

Een alternatief voor leven vanuit aanvaarding, overgave en vertrouwen is door je leven te baseren op gedachten over het leven en over hoe je leven eruit zou moeten zien (ideaalbeelden). Ik ken dit alternatief en vind het weinig aantrekkelijk. Voor mij bleek het uiteindelijk te destructief en pijnlijk om erin te volharden. En juist die kant van mij die ik ooit het meeste afwees, namelijk mijn gevoeligheid, zorgde ervoor dat ik het alternatief niet volhield. Het alternatief: Mijzelf afwijzen omdat ik iets niet durfde, ergens niet goed in was of ergens gewoonweg geen interesse voor voelde. Foto van Mitchell Hollander, unsplashofoto's
En wat je gelooft is wat je ervaart. Ik zag dagelijks hoe ik faalde en tekort kwam op allerlei gebieden; op werkgebied, spiritueel en persoonlijk gebied. En doordat ik dat geloofde, was het in mijn beleving ook zo en leek het leven dit steeds te bevestigen. Alleen was het geen bevestiging maar een kans om de situatie alsnog echt onder ogen te komen, doorzien en eindelijk aan te nemen.

Wat het leven geeft aannemen

Wat geeft het leven je op dit moment? En nog belangrijker, wat geloof je daarover? Het is dit laatste waar bevrijding in mogelijk is. Wanneer je de beperkende conclusies doorziet lost de hechting op aan hoe jij wilt dat jij en de situatie zijn, en open je je voor de werkelijkheid. Zodra je de verhalen doorziet wordt de situatie van troebel naar helder en kun je weer zien wat ‘de bedoeling’ is, wat de juiste actie is.
Het leven kan dan ook weer alle energie steken in je behulpzaam zijn in het volgen van de flow en daarvoor hulp en mogelijkheden op je pad brengen. In plaats van dat het leven alle energie moet steken in je tegenwind geven zodat je de situatie eindelijk onder ogen komt. Uiteindelijk zal het leven je op deze manier helpen om alle verhalen die je gelooft over een niet werkelijk bestaand ‘ik’ versus ‘de wereld daaromheen’ onder ogen te komen. Zodat leven overblijft, één en onderling onlosmakelijk verbonden. De perfectie in de imperfectie kan dan oplichten, je grondnatuur, wat voelbaar is als zachte vrede. Een vrede die ook angst, schuld, schaamte, verdriet, boosheid, frustratie, ongeduld, saaiheid, onvrede maar ook vreugde, bliss en extase doordrenkt. Alles waarvan je dacht dat het zo persoonlijk was, blijkt gewoon het ontvouwend leven te zijn.

De bron van leven wil zijn directe flow als liefde door je heen doen stromen. Deze liefde/ dit licht wil belichaamd worden. Oorspronkelijke foto van Fuu J, unsplashfoto'sNiet in ideaalbeelden zoals perfecte handelingen of bijvoorbeeld stralende jeugdigheid terwijl je bijvoorbeeld tachtig bent. Het wil stromen door hoe het nu in werkelijkheid is. Dus als er jeugdigheid is dan stroomt het daar doorheen. En als er ouderdom is, dan stroomt het daar evenzo doorheen. Dat betekent dat dit moment niet anders hoeft te zijn dan het is en dat je de (im)perfectie van dit moment aanneemt. Je zult merken dat de imperfectie zich enkel in je denken bevindt.

Dat de woorden een snaar in je mogen raken om je te openen voor wat er is.

Liefs,

Linda

Nb. Wil je ook leren om met de Vragen naar Vrijheid beperkende conclusies te doorzien? Eind september is er een dagworkshop waarin ik je leer om de methode ‘de Vragen naar Vrijheid’ toe te passen. Mocht je ermee willen werken als therapeut of coach, of ter verdieping voor jezelf, dan kun je ook deelnemen aan de vervolgdagen. 

 

Foto van kroon van Zach Angelo, Unsplashfoto's

De godheid in onszelf

Lieve lezer,

Na een artikel over de godin kon een artikel over de godheid in onszelf natuurlijk niet uitblijven. Ze horen bij elkaar en dansen samen idealiter de diepste Ja van het leven. We hebben beide polen nodig en het een kan niet zonder het ander. De godheid die zo goed grenzen kan stellen, heerser is van de ratio, duidelijk en hartgrondig nee kan zeggen en kan sluiten en die geworteld is in de kracht van ‘doen’. Daar waar de godin opent en ‘ja’ zegt, heerseres is van gevoelens en intuïtie, ontvankelijk is en geworteld is in ‘zijn’.

De kracht van de godheid

De kracht van de godheid schuilt hem in zijn vermogen om in actie te komen, daadkrachtig te zijn, grenzen en kaders te stellen. Hij heeft een sterk analytisch en rationeel vermogen en heeft een natuurlijke dominantie. Wanneer de kracht van de godheid echter ingezet wordt vanuit het ego, zoals de afgelopen duizenden jaren wereldwijd plaatsvond, dan verliest de godheid zijn besef van verbondenheid en wederzijdse afhankelijkheid en kan natuurlijke dominantie uitgroeien tot narcisme, dictatuur en overheersing. Hij verliest zichzelf dan in het domein van ‘doen’ en verliest zijn bron uit het oog.

Over de ontwikkeling van de godheid in onszelf zijn vele mythen, sagen en sprookjes geschreven. Foto van kasteel van Cederic X, unpslashfoto'sWat mij opvalt is dat in de meeste van deze verhalen het er uiteindelijk over gaat dat de godheid/prins/ridder beproevingen doorstaat en draken verslaat om uiteindelijk zijn prinses/godin te huwen. Op die manier groeit de jong-volwassen prins via een barre tocht vol uitdagingen en initiaties uit naar volwassenheid om zijn prinses/godin te trouwen en koning te worden. Hier komt weer zo mooi het hieros gamos, het heilige huwelijk, naar voren waarbij de tegengestelden herenigd worden. Daarvoor is het blijkbaar nodig dat de godheid eerst alleen op reis gaat en zich ontwikkeld tot man voordat hij de verbinding met de godin aan kan gaan.

Onvolgroeid

Over de hele wereld zie je jongens in mannenlichamen op hoge posities aan de macht terwijl ze hun ego-verlangens en behoefte aan macht uitspelen ten koste van de vrijheid en vrede van miljoenen mensen. Een gevaarlijk spel die diepe angst maskeert. Maar ook in relatief gezonde mannen en vrouwen kan de godheid nog verder tot bloei en tot volwassenheid komen. Want ook vrouwen hebben de godheid nodig om volwassen te worden. Nee zeggen, grenzen stellen, zich assertief opstellen… Veel vrouwen hebben er moeite mee. Foto van bos van Johannes Plenio, unsplashfoto's

Het is niet zozeer dat de godenkracht niet aanwezig is in mannen en vrouwen, hij is alleen in veel mensen nog onvolgroeid en zo doorgeschoten in zijn kwaliteit dat hij (zelf-)destructief en (zelf-)veroordelend is geworden. Bij mannen in wie de godheid doorgeschoten is in zijn kracht, is de destructieve en veroordelende kracht over het algemeen naar buiten gericht. Bij vrouwen in wie de godheid doorgeschoten is in zijn kracht richt de zelf-destructieve en veroordelende kracht zich over het algemeen vooral naar binnen. In beide gevallen is er geen dans tussen de god en godin mogelijk omdat ze nog te zeer op zichzelf gericht zijn. Er is eerst volwassenheid nodig.

De godheid in bloei

Voor de godheid om tot volwassenheid te komen, is het nodig dat de beweging van macht en onmacht, zelfdestructie, vermijding en veroordeling wordt doorzien evenals zijn wortels. Het is belangrijk dat de destructieve beweging begrepen, ont-schaamd en ont-schuldigd wordt. Omdat zolang deze beweging nog onbewust is, angst opgerold als een slang in onze buiken ligt. Foto van draak van Thomas Despeyroux, unsplashfoto'sDeze slang en zijn volgroeide variant, de draak, geeft ons de beproeving die we nodig hebben om tot bloei te komen. Dat is naar mijn indruk de betekenis die de draak in veel sprookjes heeft. En of we de angst (draak) nu projecten op een ander of op onszelf, de gevolgen zijn vergelijkbaar en destructief. De draken; de angsten, beproevingen en de eraan verbonden conclusies, zullen dus onder ogen moeten worden gezien en verslagen moeten worden. Één van de draken die ontmoet zal worden is de angst om op te lossen en verdwijnen wanneer een wezenlijke verbinding met een ander wordt aangegaan. Ik vermoed dat dit ten diepste gaat over de angst dat het ‘ik’ doorzien wordt en oplost, de angst om te sterven. En ik vermoed ook dat veel draken verbonden zijn met angst voor het mystieke vrouwelijke in onszelf, de godin. Angst voor gevoelens, chaos, grenzeloosheid, verlies van regie en controle. Met iedere draak die verslagen wordt, groeit de mannelijke kracht op een gezonde manier en paradoxaal genoeg neemt daardoor de angst voor verlies aan mannelijkheid af. Omdat ervaren wordt dat de mannelijke kracht niet werkelijk verloren kan gaan, het is alleen niet meer persoonlijk. De godheid is zelfbewust en kent zijn kwaliteiten en beperkingen. Hij weet dat hij nodig is en is niet bang voor een vereniging met de godin omdat hij weet dat hij haar en zij hem aanvult. Het is vergelijkbaar met dat we eerst een enigszins gezonde volwassen persoonlijkheid nodig hebben alvorens we deze kunnen transcenderen.

Transcendentie

Wanneer de godheid in onszelf tot bloei komt, staat zijn kracht tot onze beschikking zonder dat het persoonlijk is en zonder kramp. We identificeren ons dan niet meer met onze mannelijke kracht, maar voelen het door ons heen stromen en ervaren dat het er eenvoudigweg is.Foto van leeuw van Luke Tanis, Unsplashfoto's Net zoals de vrouwelijke kracht door ons heen stroomt en er is. Wat een wereld van verschil wanneer je deze kracht niet meer hoeft te verdedigen of bewijzen en je gewoonweg voelt dat het tot je beschikking staat, pulserend en kloppend. Er kan ontspannen worden en de oude kramp van ‘iemand zijn’ kan oplossen. ‘Zijn’ en ‘doen’ kunnen tezamen de levensdans vanuit de diepste Ja van het leven vervolgen en op een gerealiseerde en getranscendeerde manier belichaamd worden.

Het was een genot om dit artikel te schrijven en de godheid in mijzelf te ervaren. Dat het je ook mag prikkelen en verrijken.

Lieve en zonnige groet,

Linda

 

 

 

Foto van Andy Watkins, unsplashfoto's

Lucifer als lichtbrenger

Lieve lezer,

Toen ik in het thema schuld dook om er het artikel het Hof van Eden over te schrijven, diende Lucifer zich al aan. Alleen durfde ik het toen nog niet aan om hem te onderzoeken. De gedachte kwam namelijk in me op dat de duivel misschien wel eerlijk was toen hij als slang tegen Eva zei dat ze door te eten van de vrucht van de boom van kennis, Gods gelijke zou worden. Maar alleen al zo’n gedachte onderzoeken zou toch al een teken zijn dat ik me liet verleiden door de duivel?! Dus parkeerde ik de gedachte. Ik verwarde duivelse hoogmoed, wat uit het ego ontspringt, met het prachtige licht van de waarheid. We zien zo graag dat iemand of iets goed of slecht is en o, wat hebben we het er moeilijk mee wanneer iemand niet in een hokje te plaatsen is. Dat indelen in goed of slecht, ying of yang hoort bij onze denkende geest. Het is een onmisbare kwaliteit en onderdeel van de vonk van zelfbewustzijn die in ons ontvlamde nadat Eva van de vrucht van de boom van kennis at. Het geschenk dat deze vrucht in zich draagt reikt echter veel verder dan de kennis die de eenheid van het aardse paradijs versplinterde. Dat dit artikel ertoe mag bijdragen dat het geschenk zich ten volle in je ontvouwt.

Tweeledig

Wanneer ik over Lucifer lees op het internet vind ik allerlei verwijzingen die tweeledigheid in zich dragen. In het latijn betekent zijn naam morgenster, ofwel Venus, wat in het nieuwe testament juist naar Jezus verwijst, zie bronFoto van Annette Batista Day, unpslashfoto'sZou dit toeval zijn of geeft dit iets weer over de aard van Lucifer? Venus is naast morgenster ook avondster en is verbonden met de Romeinse godin van de liefde, Venus. Verder lezende op het net blijkt de ster ook verbonden met Isjtar, de godin van vruchtbaarheid, liefde, oorlog en seks. Met andere woorden, met de godin met vele namen. Overal vind ik verbanden tussen de godin en de duivel. Denk maar aan de zondeval, waarbij in het ene verhaal de duivel en in het andere Lilith als slang Eva verleidde om van de vrucht van de boom van kennis te eten.
In de Hebreeuwse bijbel werkt de duivel als engel-aanklager in dienst van het Goddelijk gerechtshof ( bron>>) en vergelijkbaar met Lilith en andere wraakgodinnen krijgt Lucifer in het nieuwe testament de functie om zondaars te straffen om hen op die manier de kans te geven om hun weg naar God opnieuw te vinden, bron>>  Dit is voor mij een belangrijke aanwijzing over zowel de godin als Lucifer. Eigenlijk wijst alles wat ik over Lucifer vind erop dat mensen het gewoon erg moeilijk vinden om God en zijn schepping als non-duaal en inclusief te ervaren, waardoor we een goede god aan de ene kant en een slechte duivel aan de andere kant plaatsen. Het is precies hoe een ego de werkelijkheid ervaart. Maar hoe zou de duivel tegenover God kunnen staan, als alles ten diepste uitdrukking van het ene, van God, is?

Ben je slecht als je een diefstal hebt gepleegd? Als er gedachten in je opkomen van jaloezie, irritatie of minachting? Je hoeft alleen maar af te dalen in jezelf om te ervaren dat alles gewoon ‘is’. In jouw licht is het volkomen helder dat zonder concept, zonder verhaal en zonder waardeoordeel de naakte waarheid overblijft. De is-heid van het leven. We hebben geleerd dat het een passende straf is om iets, iemand of onszelf te veroordelen, in de hoop dat hij, zij of wij, daar iets van leren en boete door doen. Maar blijkt het tegendeel niet juist waar? Door iemand letterlijk of figuurlijk te veroordelen is het voor diegene, of datgene in jou, veel moeilijker om zich daarvan te bevrijden en de ketenen van conditioneringen te doorbreken. Vrede is te vinden in de is-heid van het leven, niet in de kennis en verhalen daarover.

De ultieme uitdaging 

Er zit dus een bijna ongrijpbare tweeledigheid in Lucifer. Mooi woord hé, twee-ledig, ofwel non-duaal. Enerzijds staat hij symbool voor de verleiding om ‘het kwade te volgen’ en anderzijds schijnt hij daarmee juist het goddelijke licht op de punten waarop we heelheid, innerlijke vrede en vrijheid verlaten. Hij geeft ons problemen. (Begrijp je nu de relatie met het vrouwelijke in ons, met de godin? 😉 )
Hij daagt ons uit: ‘Luister je naar mijn stem?’ Eerst doet hij dat zoet en zalvend en dan, als dat niet werkt, dreigend en beangstigend. Wat nu als je daarin de volgende boodschap hoort?: ‘Doorzie mij, als deel van jezelf, kijk me in de ogen en ontmoet me in het vuur van de waarheid in je hart.’

Foto: Nick Fewings, unsplashfoto's

Boeddha in het vuur van de waarheid,
rustend in innerlijke kalmte

Dit is de uitdaging waarmee Jezus te maken kreeg in de woestijn en Boeddha onder de Bodhi-boom en waarover ik ook schrijf in mijn boek Het ja-gevoel. Zonder deze uitdaging/keuze zouden we onbewust en onwetend blijven en onze verlichte natuur niet realiseren. Lucifer geeft ons precies de uitdaging die nodig is voor verlichting, spiritueel ontwaken en volwassen worden. Niet alleen individueel maar ook als mensheid in zijn geheel.

Deze uitdaging is pittig. Het is niet gemakkelijk om ego-conditioneringen van eeuwen en eeuwen in de ogen te kijken en te doorbreken. Het kan voelen als het nemen van een ongelofelijk risico en soms zelfs als sterven. Want het bizarre is dat de illusie ons zal toeschreeuwen dat het waarheid is en het zal proberen je ervan te overtuigen dat de stem van je hart juist onbetrouwbaar en eigenlijk de stem van de duivel is. Fake news! Alles in ons lijkt te zijn bedraad om dit te (willen) geloven. Juist omdat de waarheid er niet altijd zo glanzend en mooi uitziet als de zoete broodjes en gebakken lucht van de leugen. Lucifer kan alle jasjes aantrekken waar jij maar gevoelig voor bent. Ben je gevoelig voor schaamte? Dan zal hij/zij je daarop aanspreken. Ben je schuldgevoelig? Dan spreekt hij/zij je daarop aan. Snel angstig? Je raad het al. En ben je gemakkelijk te verleiden tot korte termijn geneugten? Ja hoor, ook daar weet hij raad mee.

Geen gemakkelijke uitdaging dus.

Lichtbrenger

Onze bron is ondeelbaar, ongrijpbaar, tijdloos, grenzeloos en onbenoembaar. Je zou het kunnen beschouwen als een veld van potentie, als licht zonder kleur. En je zou Lucifer kunnen beschouwen als een engel die in dienst van dit licht het als een spotlight richt op het punt waar we de waarheid verlaten en nog in een leugen leven. Precies daar waar je problemen ervaart. Let wel, de duivel zelf doet geen kwaad! Dat doen wij mensen zelf. Omdat we het moeilijk vinden om daar verantwoordelijkheid voor te nemen, projecteren we het kwaad maar wat graag op een entiteit buiten onszelf; de duivel. Of; de maatschappij, die nare buurman, vervelende collega, partner, patronen in onszelf, God, onze jeugd, opvoeders, vorige levens enz. Wie doorbreekt de keten?

Foto: Cristina Gottardi, unpslaschfoto's
Waaraan kun je merken of je in een leugen leeft? Aan spanning, aan je klein voelen, aan machtsstrijd, aan gedoe in je leven en aan het gevoel dat het leven ploeteren is. Een vraag die de leugen aan het licht kan brengen is:
Wat geloof ik over deze situatie, waardoor ik er zo’n last van heb?
En weet dat het antwoord vaak heel reëel en heel echt lijkt. Meestal is het gekoppeld aan ervaringen die je hebt meegemaakt en die je hebben gevormd als mens. Waar het om gaat is dat zodra je iets gelooft óver ervaringen, dit je ervaring van het huidige moment kleurt en de werkelijkheid aan het oog onttrekt. Is wat je gelooft ook wat je wil geloven? Voelt het als het nemen van een risico om dit los te laten? Wat geloof je daar over? Naar welke stem luister je?

Gods gelijke

Lucifer zei tegen Eva dat ze door te eten van de vruchten van de boom van kennis, Gods gelijke zou worden. Ik kan me voorstellen dat God het eten ervan had verboden omdat hij ons wilde behoeden voor het lijden dat hij wist dat eruit zou ontstaan. Hij moet hebben geweten dat de mensheid er nog niet aan toe was om dit geschenk ten volle bewust te zijn. Maar Lucifer, die als lichtbrenger nu eenmaal de taak heeft om licht te werpen op waar we nog niet volledig bewust zijn, zette het proces van zelfrealisatie in werking. De mensheid verloor zich in de schat die kennis hen bracht en identificeerde zich ermee. Denkend dat kennis de mens tot Gods gelijke maakte, vergaten de mensen hun ware goddelijkheid. En daarmee (ogenschijnlijk) afgesneden van de bron ontstond het lijden onmiddellijk.
Wie ben je werkelijk? De persoon die het denken je voorschotelt te zijn? Of ben je in wezen onbenoembaar, tijdloos en ondefinieerbaar zoals God? Tot je de verhalen die je nog gelooft over jezelf en het leven helemaal doorziet, zal Lucifer het licht precies daar schijnen waar je heelheid verlaat. Om je te helpen bewust te worden van bewustzijn. Zodat het geschenk van de vruchten van de boom van kennis; zelfbewustzijn en zelfrealisatie, zich ten volle in je ontvouwt.
Ben je onder invloed van Lucifer wanneer je gelooft dat ieder wezen, alles wat bestaat in oorsprong goddelijk is? Dat we ten diepste één zijn met God/de Bron? Is dat duivels? Of is het waarheid? En durf je het te onderzoeken? Durf je de ontmoeting met Lucifer aan?

Ik hoop dat dit artikel een fris licht werpt op Lucifer en wat hij voor ons als mensheid kan betekenen.

Liefs,

Linda

Nb. Mocht je het leuk vinden dan kun je hier nog een interessant artikel lezen over dit onderwerp, dat ik op mijn ontdekkingstocht tegenkwam>>

En mocht je het fijn vinden om een begeleide meditatie te volgen over het belichamen van de paradox van mens-zijn, dan kun je die hier vinden>>

 

Bewerkte foto van de godin Isis, van Color Crescent, unsplashfoto's

Lilith en de slang

Lieve lezer,

Met mijn voornemen om me te verdiepen in Lilith kwam zowel opwinding als angst op, bij mezelf én bij anderen. Blijkbaar maakt ze nogal wat los. Ook in jou, man of vrouw, is deze godin met de vele namen aanwezig en de mate waarin zij in balans is met de godheid in jezelf reflecteert hoezeer je in harmonie bent met de flow(er) of life. Voor velen van ons is deze balans nog verstoord, door de duizenden jaren van onderdrukking en verminking van haar kracht en kwaliteiten. Dat dit artikel bij mag dragen tot heling en het herstel van haar kracht.

Hoewel ik het hier vooral over Lilith zal hebben, staat zij symbool voor de godin die vele namen draagt. In het Oosten wordt zij Quanyin of Kanzeon genoemd, de bodhisattva van mededogen, en in andere tijden en culturen was zij de moedergodin, Inanna, Isjtar, Isis, de meermin, Shakti, Maria Magdalena, Maria en vele anderen. Dank aan Sophie Stok, die de godin op mijn pad bracht.

Lilith

Wie is Lilith? Op internet lees ik dat ze onder andere de eerste vrouw van Adam was[i]. Er zouden veel spanningen tussen hen beiden zijn geweest omdat ze gelijkwaardig behandeld wilde worden. Foto van Averie Woodard, unslplashfoto'sZo wilde ze bijvoorbeeld niet steeds onder liggen tijdens het vrijen. Adam klaagde steen en been bij God over zijn moeilijke vrouw en uiteindelijk vluchtte Lilith, in het nauw gedreven, naar de zee, naar de diepe wateren. God maakte ondertussen van Adams rib een nieuwe vrouw, Eva, die wel volgzaam was. Het verhaal gaat dat Lilith vervolgens in de vorm van een slang Eva verleidde om te eten van de vrucht van de boom der kennis. Daarmee werd een verband tussen Lilith en de duivel gelegd, wat in overeenstemming is met het beeld van wraakgodin dat over haar bestond in de Mesopotamische mythologie. Het sloot precies aan bij de mannelijk georiënteerde samenleving van die tijd, waarin de vrouw als onderdanig en minderwaardig werd beschouwd. Onze dochter zei laatst verontwaardigd dat ze het maar raar vond dat het woord ‘mensheid’ naar mannen verwijst en niet naar vrouwen. Dat klopt toch niet? zei ze. Ik deed navraag bij een vriendin die hier meer van weet en inderdaad, kort gezegd stamt ‘mens’ af van ‘man’ en houdt het verband met het Latijnse woord ‘mens’ voor ‘geest/denken’, dat als een mannelijke eigenschap werd beschouwd[ii]. Het geeft precies weer hoe onze samenleving voornamelijk rationeel en mannelijk georiënteerd werd, waarbij deze godin als symbool voor zowel het mystieke als het aardse vrouwelijke onderdrukt, vervormd tot iets gevaarlijks en angstaanjagend, beschamend en beschuldigd werd[iii]. De gevolgen van deze onderdrukking van de mystieke en wildere aspecten van vrouwelijkheid zijn voelbaar in mijn lichaam, geest en ziel, zoals ze waarschijnlijk ook in jou voelbaar zijn, of je nu man of vrouw bent. Angst voor het mysterieuze en onpeilbaar vrouwelijke in onszelf. Angst voor haar kracht, die zowel vruchtbaar, creatief, intuïtief, mystiek, sensueel en seksueel als diep, donker, irrationeel en peilloos kan zijn.

Vervormd

Dat is namelijk wat er met de vrouwelijke kracht en wijsheid is gebeurd. Ze zijn onderdrukt, beschaamd en beschuldigd en daarmee zowel verdrongen als vervormd geraakt. Die vervormingen zijn te zien als de overtuigingen uit de patriarchale samenleving: iets om bang voor te zijn en je voor te schamen. Er zijn zelfs woorden die deze schaamte letterlijk verwoorden, zoals schaamlippen en schaamstreek. Lilith, die verwant is aan andere godinnen, zoals Isis, Isjtar en Inanna, werd vervormd tot een wraakgodin die zich vanuit de diepte van de onderwereld zou kunnen vergelden. Ouders en kinderen moesten bang voor haar zijn en mannen moesten haar seksuele verleiding weerstaan. Haar authentieke en gelijkwaardige kracht van vóór de patriarchale samenleving werd verwrongen, afgewezen en naar de schaduw verdreven (zoals Lilith naar de diepte van de zee). De uitspraak ‘furieus zijn’ verwijst in mijn ogen naar deze onderdrukte en gevreesde kracht, in dit geval verwijzend naar de Furiën, wraakgodinnen uit de onderwereld die op aarde konden komen om misdadigers te straffen[iv]. In vele gevallen wordt de kwaliteit van de godin om af te kunnen dalen in de onderwereld en op te stijgen naar de hemel (vaak wordt de godin weergegeven met vleugels) vervormd tot iets gevaarlijks en onheilspellends. Veel mannen en vrouwen zijn bang voor hun vrouwelijke kracht geworden en hebben geleerd zich ervoor te schamen.

En verketterd

Ook in mij is haar kracht vervormd geraakt. Kwaliteiten als kwetsbaarheid, openheid, sensualiteit, diepte, cyclisch leven, de maandstonden, ontvankelijkheid en stromende gevoelens zijn verstrengeld geraakt met schaamte, gevoelens van falen, afhankelijkheid, furiositeit en angst. En niet zonder reden. In mij liggen, zoals in iedereen, herinneringen aan de gruwelen die hebben plaatsgevonden in de hetze tegen het ongrijpbare en mystieke vrouwelijke. Denk maar aan verkettering, steniging, verkrachting, mishandeling, vernedering, kleinering, verbranding, verdrinking en uitsluiting vanwege het uiting geven aan vrouwelijke en mystieke kwaliteiten. Zoals het massale uitmoorden van de katharen door de inquisitie van de katholieke kerk. De katharen die onder andere geïnspireerd waren door het evangelie van Maria Magdalena, in wie de godinnenkracht zo sterk naar voren komt[v]. En wist je dat er honderdduizenden vrouwen (maar ook mannen!) zijn vervolgd tijdens de heksenjachten die tot ongeveer 1750 duurden?![vi] Het internet noemt zelfs aantallen van 9 miljoen[vii]. Men was in die tijd bang dat heksen een pact met de duivel hadden gesloten, zoals ook Lilith in verband wordt gebracht met de duivel.

Nog niet zo heel lang geleden, mijn moeder maakte het nog mee, moesten vrouwen die pas bevallen waren (in de katholieke kerk) kerkgang doen bij de pastoor om weer rein te worden en deel te mogen nemen aan de kerkdiensten[viii]. Als je een jongetje had gekregen duurde de periode van onreinheid korter dan wanneer je bevallen was van een meisje. Maar ook wanneer een vrouw ongesteld was of gemeenschap had gehad werd zij als onrein beschouwd. Vroeger dacht men zelfs dat de vrouw geen ziel had[ix]! We zijn dit misschien vergeten maar in ons onbewuste spelen dit soort rituelen en overtuigingen nog steeds een rol[x]. Ik vermoed dat dit soort rituelen hun oorsprong hebben in pure en mystieke rituelen die echter vervormd, ontkracht en onbegrepen zijn geraakt tijdens de duizenden jaren van overheersing door het mannelijke. Bij veel vrouwen liggen er in het bijzonder in de baarmoederstreek en vagina nog veel pijnlijke celherinneringen aan gruwelijke misstanden die hebben plaatsgevonden als gevolg van de mannelijke overheersing van het vrouwelijke. Groot is mijn dank aan alle vrouwencirkels, mannencirkels en aan de vrouwen en mannen die ieder op hun eigen manier hun bijdrage leveren aan de heling hiervan. Hoe het ook zij, onze vrouwelijke (godinnen)kracht is vermengd geraakt met pijn, schaamte en schuld en het vraagt ruimte, aandacht en heling om haar weer toe te laten zodat een gezonde en gelijkwaardige balans mogelijk is met haar partner, de mannelijke godenkracht.

De slang

Veel godinnen worden weergegeven met slangen, of, zoals in het geval van Lilith, zelfs áls slangen. De bodhisattva Quanyin wordt vaak afgebeeld op een slang/draakachtig wezen en ook Boeddha wordt soms getoond met een cobra, die hem zou hebben beschermd toen hij onder de bodhiboom mediteerde[xi]. Foto van Fancycrave, unsplashfoto'sDe slang kan zowel goed als slecht zijn, giftig als genezend, en omvat beide dualiteiten[xii]. De slang staat om die reden symbool voor kennis en dualiteit maar ook voor de transformatie ervan en voor verlichting (afwerpen van de huid). De slang staat voor vruchtbaarheid, wedergeboorte en transformatie, het kwade (vooral in het christendom), bescherming en genezing[xiii].

Angst

Los van de betekenis die door anderen aan de slang is gegeven wilde ik zelf beschouwen wat de slang me wilde leren en waar ik uitkwam is precies de boodschap die ik in mijn boek Het ja-gevoel beschrijf. Of de slang dodelijk of genezend is hangt af van hoe we hem benaderen. Het is te vergelijken met hoe we tegen angst aankijken, een kracht waar de slang nauw mee verbonden is. Angst hoort bij mens-zijn en kan ons helpen om gezond te leven. Er is echter een wereld van verschil tussen volautomatisch in patronen terechtkomen om angst te bezweren en onderdrukken – hem daarmee juist voedend en groter makend dan hij in werkelijkheid is – en angst ontmoeten in ons hart, in ons weidse bewustzijn. In het eerste geval worden we niet alleen geleefd door en gaan we gebukt onder de angst, maar ook onder de verhalen die we erover geloven. Wat er dan gebeurt is dat de onderdrukte angst ons systeem ondermijnt en verzwakt. De angst bevestigt zichzelf op die manier en er zal nog meer onderdrukking en beheersing nodig zijn om ons leven op de rails te houden. Over de tweede mogelijkheid, het ontmoeten van angst in bewustzijn, schreef mijn dochter het volgende:

‘Onvoorwaardelijke liefde is als een kaars.
Als angst erin komt smelt het en wordt het onderdeel van de liefde.’
– Rosa Mulder

Ik vind dat zo mooi en waar. Als we angst ontmoeten in ons hart, kan zijn kracht ons ten dienste zijn. En net zoals de slang ons toont kan de energie van angst zowel destructief als transformerend zijn. Het is pure levenskracht die door ons heen stroomt en tot onze beschikking staat. Vergelijkbaar met de slang die tot Boeddha’s beschikking stond en met de kundalini-energie die als een slang opgerold in ons bekken ligt en door ons heen kan stromen om ons te bevrijden en transformeren. Dat is wat de symboliek van de slang voor ons kan betekenen. Waar de transformatie mee begint is het patroon van het automatisch onderdrukken van angst (voor bijvoorbeeld de vrouwelijkheid in onszelf) en de verhalen die we erover geloven, in de weidsheid van ons hart ontmoeten. Je hoeft niet angstvrij te worden en ook wanneer je nog opgaat in het vermijden van angst is dat wat er is. Dat is geen teken van falen en het is niet verkeerd wanneer dit gebeurt. Dat zijn juist de verhalen die in het licht van bewustzijn op mogen branden.

De slang als kenner van geheimen

Naast dat de slang mij leerde over angst, wilde hij me nog iets belangrijks leren. De slang beschikt immers over kennis van het goede en het kwade en de mogelijkheid om de non-duale werkelijkheid daarvan te realiseren. Wanneer de kennis van (ogenschijnlijke) tegenstellingen ingezet wordt door het ego-denken, krijg je wat we de afgelopen duizenden jaren hebben gezien. Foto: Foto van parende slangen van Trevor Cole, unsplashfoto'sEen verstoorde balans tussen yin en yang, het vrouwelijke en het mannelijke, en een verbroken verbinding met onze bron. Hierdoor is de mensheid op de rand van de afgrond komen te staan. Deze kennis kan echter ook voortkomen uit, en in dienst staan van, ons non-duale bewustzijn. De kennis is dan een instrument van bewustzijn dat niet uitsluit of verdeelt maar aanvult en verbindt. Om deze manier van ‘weten’ aan te boren zullen we ons open moeten stellen voor wie we werkelijk zijn en hier kan de godin ons bij helpen. Zij is heerseres van de diepte, van de bron in onszelf, en kan ons daar veilig naartoe en weer uit terug leiden. Wanneer wij echter bang zijn voor onze eigen diepte, uit angst om de pijn te voelen die daaroverheen is komen te liggen door de vele eeuwen van onderdrukking en beschadiging, sluiten we ons af voor onze bron en kan haar stroom maar moeilijk in ons opwellen. Gelukkig valt zij nooit helemaal te onderdrukken en ook wanneer we flink ons best doen om ons voor haar af te sluiten, zal ze altijd stroompjes aan ons tonen die de richting terug naar huis wijzen.

Hieros gamos; eenheid en verbinding in plaats van rivaliteit

Een van de namen die de godin draagt is Inanna. Zij is een Soemerische godin van liefde, vruchtbaarheid en oorlog van rond 2300 jaar voor Christus[xiv]. Inanna verenigde zich ritueel met de Soemerische koning Dumuzi. Deze mythische en heilige vereniging tussen goden (of tussen god en mens) wordt ‘hieros gamos’, heilig huwelijk, genoemd. In tempels waar Inanna werd vereerd vonden jaarlijks heilige ceremoniën plaats waarbij een priesteres van Inanna zich ceremonieel verenigde met een uitgekozen jonge man, waarmee symbolisch de tegengestelden verenigd werden[xv]. Het toont ons een prachtige weg naar heling, naar de hereniging van het mannelijke en vrouwelijke, een hereniging van ogenschijnlijke dualiteit.

Wanneer het mannelijke en vrouwelijke zich met elkaar verenigen zal waarschijnlijk eerst de pijn aangeraakt worden, zodat die alsnog verwerkt kan worden. Voor zowel de mannelijke als de vrouwelijke aspecten in ons is het belangrijk dat er ont-schuldiging en ont-schaming en dus vergeving en heling plaatsvindt. Zodat we ons kunnen openstellen voor elkaar en voor ons volle potentieel zonder een deel ervan uit angst, schaamte of schuld te onderdrukken. Hieros gamos lijkt te suggereren dat we daar iets actiefs voor moeten doen en dat is dan ook de manier waarop we het al eeuwen proberen. ‘Iets doen’ is een mannelijke benadering die waardevol en onmisbaar is voor veel levensterreinen, behalve wanneer van ons gevraagd wordt om eenvoudigweg te ‘zijn’. In dat domein hebben we onze vrouwelijke kwaliteiten nodig, zoals overgave en ontvankelijkheid, en hier kan de godin ons dan ook van dienst zijn.
Kun je je voorstellen hoe de wereld (Moeder Aarde!) eruitziet wanneer we het vrouwelijke leren eren en helen? Dit is niet alleen een kinderlijke of hoopvolle wensdroom, het is wat in de sterren ‘geschreven’ staat en waar wij nu historisch gezien zijn aanbeland. Googel maar eens op het dertiende dierenriemteken, de slangendrager[xvi]. Dit sterrenbeeld staat symbool voor de eenheid en het evenwicht tussen de man en de vrouw, tussen de ogenschijnlijke tegengestelden. Het lijkt me duidelijk dat dit teken ook verwijst naar de godin, de slangendraagster, en dat het ons de mogelijkheden laat zien om door de huidige crisis te geraken.

Liefs,

Linda Rood

Redactie: Tanja Timmerman

[i] Bronnen: https://www.wanttoknow.nl/overige/lilith-het-weggemoffelde-13e-sterrenbeeld/, https://nl.wikipedia.org/wiki/Lilith_(mythologie)

[ii] Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Mens

[iii] Bron: https://www.jewildewarezelf.nl/wildewarezelf/eva-de-slang-en-de-gevaarlijk-mooie-haren-van-lilith/

[iv] Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Erinyen

[v] Bronnen: https://www.de-zee.nl/de-overwinning-van-vrijheid-maria-magdalena-en-de-katharen/, https://www.wanttoknow.nl/inspiratie/gastcolumns/maria-magdalena-en-het-jakobszegel/, http://www.goudse-vrijmetselarij.nl/lezingen/voorbeeldlezingen/katharen, https://www.loge-driehoek.nl/Bouwstukken/2006-04-25%20Katharen_RB.pdf

[vi] Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Heksenjacht,

[vii] Bron: https://www.scholieren.com/verslag/praktische-opdracht-geschiedenis-heksenvervolging-7712

[viii] Bron: https://heemkundesjin.nl/periodieken/21-oetgangk_doon.pdf

[ix] Bron: https://www.scholieren.com/verslag/praktische-opdracht-kcv-vrouwen-in-de-oudheid

[x] Bron: https://www.trouw.nl/cultuur/in-de-middeleeuwen-werd-de-vrouw-een-zondige-verleidster~a9b0f896/

[xi] Bron: https://www.aziatischekunst.com/over-boeddhabeelden/naga-boeddhabeelden-met-slang

[xii] Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Naga_(bovennatuurlijk_wezen)

[xiii] Bronnen: https://nl.wikipedia.org/wiki/Slang_(symbool), http://www.bijbelseplaatsen.nl/onderwerpen/S/Slang%20als%20symbool%20/446/

[xiv] Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Inanna

[xv] Bron: https://antroposofieindepers.blogspot.com/2012/09/huwelijk.html

[xvi] Bron: http://gratisdaghoroscoopvandaag.nl/sterrenbeelden/sterrenbeeld-slangendrager/

N.b. Hier zijn nog een aantal bronnen die niet in de tekst pasten maar die wel de moeite van het lezen waard zijn: Deze>>, deze>>

Bijgesneden afbeelding van Ethan Brooke, unsplashfotos

Schaamte

Lieve lezer,

Na een artikel over schuldgevoelens volgt er nu een artikel over schaamte. Dank voor de vele reacties en feedback die ik kreeg over dit onderwerp! Ik heb het verwerkt in dit artikel waarin ik ook twee stappen deel die je kunt toepassen om schuld- en schaamtegevoelens te helen. In de vlog onderaan het artikel deel ik de twee stappen ook. Wat voor effect of impact heeft schaamte op jouw leven? Ben je bereid om het te ontmoeten, onderzoeken en ontdekken?

Als broer en zus

Schuld en schaamte gaan meestal hand in hand. Beiden vormen de onderste en eerste bouwstenen van onze persoonlijkheid, die als als een huis over ons wezenlijke zelf gebouwd lijkt. Schuld gaat over je gedrag (ik doe iets niet goed) en schaamte gaat over je identiteit (ik ben niet goed). Daarmee gaat schaamte dus nog een stapje verder dan schuld, hoewel beiden je uiteindelijk nooit kunnen definiëren. Het vermogen tot het voelen van zowel schaamte- als schuldgevoelens ontwikkelt zich wanneer we als kinderen leren nadenken over onszelf en ons gedrag (zelfreflectie).  Schaamte ontstaat in de kindertijd wanneer de wil van het kind (gevoelens, behoeften, gedachten of gedrag) ingaat tegen de wil (regels, normen, waarden, gedrag) van een autoriteit boven het kind; God, (groot)ouders, leerkrachten, idolen, ideaalbeelden en dergelijke.

Zelfreflectie

Schaamte kan dus alleen bestaan bij de gratie van het vermogen tot zelfreflectie. Het is een belangrijk onderdeel van een gezonde ontwikkeling als mens. Zoals ik het beschouw heb je twee varianten van schaamte. Een gezonde en ongezonde. Gezonde schaamte is een vorm van zelfreflectie die ten dienste staat van jou. Ongezonde schaamte is een vorm van zelfreflectie waar oordelen aan vast zitten en wat ten dienste staat van je ego. Een voorbeeld over het verschil:

Stel dat je merkt dat je gewicht toeneemt en dat je teveel vet opslaat. Zelfreflectie die ten dienste staat van je grond-natuur stelt je in staat om dit op te merken en kan je doen besluiten om een poosje minder suiker en vet te eten. Er zit geen lading op en het is goed zoals het is.
Wanneer zelfreflectie ten dienste staat van je ego dan is de kans groot dat je jezelf om de oren slaat en veroordeelt omdat je bent aangekomen. Ook in dit geval zul je waarschijnlijk besluiten om een poosje minder suiker en vet te eten maar dan vanuit zelfveroordeling. De kans is groot dat je onbewust de poging om gezonder te gaan eten zult saboteren, omdat je in je hart voelt dat de situatie niet klopt! Ten diepste voel je dat je niet slecht bent en minder eten kan dan aanvoelen als een bevestiging dat je gedrag (schuld) en lichaam en identiteit (schaamte) wel slecht zouden zijn. Diep van binnen zullen we gewoonweg niet aan de eis willen voldoen om minder te eten omdat dat voelt als zelfverloochening. 

De gezonde functie van schaamte

De gezonde variant is het zelf-reflecterend vermogen dat ten dienste staat van je grond-natuur. Het maakt je sensitief en open voor de gevolgen die je gedrag op jezelf, je omgeving en anderen heeft, zodat je het bij kunt stellen. Het is een soort ingebouwd mechanisme dat ervoor zorgt dat we ‘het goede doen’ (zie ook het artikel over het Hof van Eden), zodat we met elkaar en het geheel in verbinding blijven. Wanneer iemand geen schuld en schaamte kan voelen is een meestal sprake van een psychiatrische aandoening. Het vermogen tot zelfreflectie is voor zelfrealisatie en vooral de belichaming daarvan van ongekend belang. Het is een belangrijk onderdeel van ons innerlijk kompas.

Er bestaat ook zoiets als plaatsvervangende schaamte. Dat is het gevoel van schaamte wat je kan overvallen wanneer je ziet dat iemand gedrag vertoont wat tegen (jouw-, gezins- of culturele-) regels en normen ingaat. Meestal voelt de persoon in kwestie zelf geen schaamte en voel jij het plaatsvervangend. Ook hierbij heb je een gezonde en ongezonde variant. Ik denk dat velen met mij de plaatsvervangende schaamte zullen herkennen wanneer je Trump ziet spreken in het openbaar. Daar waar hij zich schaamteloos gedraagt, voel jij plaatsvervangend dat er niets van klopt.

Ondermijnende schaamte

De ongezonde variant van schaamte is de schaamte die ten dienste staat van ons ego, onze persoonlijkheid. Omdat de meeste mensen zich identificeren met hun persoonlijkheid is dit de meest bekende en meest voorkomende variant. Schaamte vormt over het algemeen de belangrijke eerste schakel van beperkende en ondermijnende patronen in onszelf. Want wat gebeurd er wanneer de regels, normen en waarden waaraan je je behoorde te houden als kind, eigenlijk niet juist voor je voelde en wanneer je er als kind niet aan wilde of kon voldoen? (Al was dat alleen maar in je gedachten en gevoel!) Juist, je leerde je schamen voor je gevoelens, gedachten, impulsen en gedragingen. Je leerde je te schamen voor jezelf, terwijl er helemaal niets mis met je was! Omdat onze ouders zich vrijwel nog allemaal onbewust waren van de werking van schuld en schaamte in henzelf, gebruikten ze het mechanisme van schaamte en schuld onbewust om gewenst gedrag te stimuleren. Dat was vroeger veel explicieter dan nu het geval is. Misschien herken je de zin: ‘Foei, je moet je schamen!’ (En nog wat langer geleden: ‘Schaam je! Je zou je mond met groene zeep moeten wassen!’) Om de verbinding met onze ouders of een andere autoriteit intact te houden, verbraken we veelal de verbinding met onszelf en met ons hart, door onze gedachten, gevoelens, lichaam en gedragingen te veroordelen. Het vermogen tot zelfreflectie werd een instrument om over onszelf te oordelen en onszelf in toom te houden. Foto van Asdrubal Luna, unsplashfoto's (schaamte en schuld voelen)Doodsbang dat we weer iets verkeerds zouden doen leerden we allerlei strategieën aan om dat te voorkomen. Sommige mensen leerden zichzelf aan om op zoveel mogelijk fronten succesvol te zijn en zich aan te passen aan de (ongeschreven) regels. Van binnen doodsbang voor het gevoel van schaamte en de angst om door de mand te vallen. Want wie ben ik zonder mijn succes? Zal ik aanvaard en gewaardeerd worden voor wie ik werkelijk ben? Andere mensen leerden zichzelf aan om te pleasen of juist omgekeerd door de schuld en schaamte steeds te bevestigen door consequent te falen of onaangepast gedrag te tonen, zodat ze anderen in iedere geval een stap voor zijn. In alle gevallen gaan de schaamte en de strategieën om daarmee om te gaan gepaard met diepe angst voor afwijzing.

Wat nu als je daadwerkelijk ergens schuldig aan bent?

De kans is groot dat je ooit dingen hebt gedaan of gezegd, in dit leven en in vorige, waarbij je anderen leed hebt berokkend of onrecht hebt aangedaan. Zowel in het klein als mogelijk in het groot. Het onder ogen komen van deze schuld kan zo pijnlijk zijn dat we strategieën aanleerden om deze pijnlijke waarheid weg te drukken en vermijden. Het probleem hiermee is dat het uiteindelijk niet werkt, een hoop lijden en verwarring veroorzaakt en slechts uitstel van executie is. En het bizarre is dat juist die executie, het onder ogen komen van de waarheid, bevrijding, heling en vergeving schenkt.

Uiteindelijk zal het leven je dwingen om de waarheid onder ogen te komen. Ook wanneer dat je niet uitkomt en je liever een andere kant uitkijkt.

Leugens, ook de leugens die je over jezelf gelooft, zorgen enkel voor lijden en verwarring. Ze helpen je niet werkelijk.

Het onder ogen komen van de waarheid lost verwarring en lijden op.
Geeft zielenheil, verlossing en vergiffenis. En het mooiste is dat het de diepste waarheid blootlegt, de onschuld die je in wezen bent.

Bevrijding van schuld en schaamte

Uit; Het ja-gevoel, over schaamte en schuld

Uit: Het ja-gevoel

Patronen die zijn opgebouwd rondom schuld en schaamte vallen niet op te lossen binnen het domein waar ze ook zijn ontstaan, het denken. Wanneer je dat wel probeert, wat je vast ontelbare keren gedaan hebt net zoals ik, dan vindt er slechts tijdelijke verlichting plaats. Bijvoorbeeld door jezelf te overtuigen (door middel van een innerlijke dialoog) dat je gevoelens van schaamte onterecht zijn en dat je wel degelijk oké bent. Wezenlijke bevrijding van schuld en schaamte is wel mogelijk vanuit ons hart, vanuit onze grond-natuur. Bevrijding van schuld en schaamte, evenals vergeving, vindt plaats wanneer je doorvoelt en inziet vanuit jouw bewustzijn, dat je helemaal goed bent zoals je bent, inclusief de fouten die je maakt, inclusief de oneffenheden, pijn, inclusief alles. Bijzonder is dat je verder niets met de gevoelens en gedachten hoeft te doen, behalve er misschien wel voor de eerste keer echt mee te zijn vanuit je hart.

Doorzien en doorvoelen vanuit je hart

Dus wat nodig is, is de situatie van schuld en schaamte te ontmoeten in je hart. Waarmee ik jouw grond-natuur, jouw zijn, bedoel. De reden dat kijken naar de situatie vanuit je hart zo belangrijk is, is omdat jouw hart non-duaal is. Jouw hart is geworteld in de onveranderlijke werkelijkheid van je natuur en vanuit de waarheid in jezelf zul je leugens en onwaarheid kunnen doorzien. De oordelen ‘goed’ en ‘slecht’ bestaan enkel in je denken en worden in je hart doorzien als niets anders dan een praktisch label. Wat er dan gebeurt ervaar ik als pure alchemie. Dat wat donker en verkeerd in ons leek, de schaamte en schuldgevoelens over onszelf of een ander, veranderen door de liefde van je hart in liefde zelf.

Stap 1

De eerste stap is dat je de shift maakt van opgaan in doen (gedachten, gedragingen en ervaringen) naar (aanwezig-)zijn. Wat daarvoor behulpzaam is, is om op te merken dat alle ervaringen in jouw bewustzijn verschijnen. Jij bent je bijvoorbeeld bewust van deze woorden, ze verschijnen in jou. Zoals ook de geluiden in de kamer in jou verschijnen. Merk het maar op…
Om deze shift te bekrachtigen en de helende kracht van liefde te ‘activeren’ kun je vervolgens in en uit ademen door je hart en de woorden ‘onvoorwaardelijke liefde’ uitspreken.

Stap 2

Sta dan de situatie waarover je je schaamt of schuldig voelt toe in je bewustzijn, inclusief alle gevoelens en gedachten die het losmaakt. Merk hoe waar de situatie lijkt en voel wat dit in je lichaam doet. Wat maakt het los aan gedachten, wat denk je over jezelf en over de situatie? Sta de gedachten en gevoelens toe zonder censuur en wees zo eerlijk en oprecht mogelijk. Hoe eerlijker alles er mag zijn zoals het is, hoe dieper de bevrijding, heling en vergeving. Een voorbeeld van mijzelf:

Ik heb onlangs anderhalf uur lang folders beplakt met samples, voor een bedrijf die voeddingssuplementen verkoopt, op de verkeerde folders. Toen ik er een week later achter kwam gloeiden mijn wangen van schaamte. Iedereen in het bedrijf wist ervan en grapte dat het misschien wijsheid zou zijn om mijn bril voortaan op te zetten. Razendsnel zette een min of meer gezonde schaamte zich om in de ongezonde variant en van rusten in innerlijke vrede en vrijheid belandde ik in een gevoel van afschuw. Het voelde alsof ik vreselijk faalde. In mijn hoofd vormden zich gedachten als: ‘Zelfs zoiets simpels krijg je niet voor elkaar!’, ‘Het wordt ook nooit wat met jou. Wat denk je nou eigenlijk, wie zit er nou op jou te wachten.’ 

Meestal vinden dit soort processen net onder de oppervlakte van ons bewustzijn plaats. We merken dan wel de gevolgen ervan op, een rotgevoel, maar niet de oorzaak ervan. Daarom is het zo belangrijk om allereerst de schaamte en de verhalen erover toe te staan, te ontmoeten en bewust te zijn. Alle verhalen! In je hart is het volkomen duidelijk dat jij niet verantwoordelijk was voor het gebeuren en dat je er geen werkelijke schuld aan draagt. Ook niet voor dat waarvan je overtuigd bent dat het jouw schuld is! In jouw non-duale zelf is volkomen helder dat er niet werkelijk zoiets bestaat als een persoon met een persoonlijke wil en verantwoordelijkheid. Er bestaat enkel een naadloos geheel, gemaakt van Bewustzijn. En dat bewustzijn is onze gezamenlijke natuur. Alles, maar dan ook alles, droeg bij tot wat er gebeurde. Maar let op, wat ik nu schrijf is niet hetzelfde als zeggen dat je geen eigen wil hebt of geen eigen verantwoordelijkheid! Want natuurlijk zijn we aanspreekbaar op ons gedrag. Voor het denken is dit een niet te begrijpen paradox.

Vergeving

Het mooie is dat wanneer schuld en schaamte oplost en liefde wordt, je handelen vanzelf uitlijnt en één wordt met de levensstroom. Het doorzien van schaamte met ogen van liefde vergroot je sensitiviteit en de gezonde vorm van zelfreflectie. Het kan dan zijn dat je voelt dat je alsnog iets recht wilt zetten of bijvoorbeeld je excuses wilt aanbieden. Maar evenzo kan het zijn dat je voelt dat het precies goed is zoals het is. Je bent ontschuldigd en ontschaamd en vergeving heeft plaatsgevonden.

Van onschuldig hart tot onschuldig hart,

Linda