Latest Posts

Vrede, https://unsplash.com/@rhindaxu

Perspectief

Grappig, nu ik de titel zo opschrijf zie ik hoe je die op verschillende manieren kunt lezen. Dat dit artikel je perspectief mag bieden.

Oneindig veel perspectieven

Wanneer je op dit thema bezint dan vermoed ik dat je het met me eens bent dat ieder zo zijn eigen perspectief op de werkelijkheid heeft. Zovele mensen, zovele perspectieven. Het bijzondere is dat vrijwel iedereen het hier theoretisch mee eens is tot perspectieven met elkaar lijken te botsen. Tot je ideeën opeens lijnrecht tegenover de ideeën van een ander staan. Het biedt een unieke mogelijkheid om dualiteit te doorzien. Maar daarvoor licht het verschil en de dualiteit wel eerst in zijn volle glorie op. Opeens voel je in je hele wezen: ‘Hij/zij zit(ten) er helemaal naast! Hoe kan hij/ zij het nou zo zien? Dat is NIET WAAR!’

Nee hoor, de ander ziet het gewoon niet goed

Opeens voelt het alsof je bij de uitzondering op de regel bent uitgekomen. Dit keer weet je echt heel zeker dat JIJ DE WAARHEID ZIET en hij/zij niet. En dan wordt het interessant. Hoe ga je daarmee om? Ga je met de ander in discussie? Probeer je diegene over te halen om de situatie anders te bekijken? Ga je overtuigen, in de verdediging of zet je wellicht de aanval in? Of bevries je en trek je je gewond terug? In je hoofd eindeloos herhalend en repeterend wat je had kunnen zeggen en wat je de volgende keer wilt zeggen.

Twee kinderen tegen over elkaar

De kans is vrij groot dat je op een dergelijk moment geraakt bent in kindpijn en dat je de wereld bekijkt vanuit de positie van je innerlijk kind. Je voelt weer wat het kind in jou destijds voelde toen het een vergelijkbare situatie voor het eerst meemaakte. En de kans is groot dat je vanuit deze kindpijn reageert. De dramadriehoek, met de rollen van slachtoffer, dader en aanklager, ligt voor je uitgerold met schuld als bedding. Iemand is verantwoordelijk voor en schuldig aan jouw pijn. Met een beetje pech (of geluk, het is maar hoe je ernaar kijkt 😉 is de ander ook in kindpijn geraakt en staan er twee gewonde kinderen tegen over elkaar, verstrikt in het schuldspel.

Foto van Lucas Ludwig, unsplashfoto's

Hoe intelligenter, hoe subtieler en geslepener het schuld-/ verantwoordelijkheidsspel gespeeld kan worden. Wellicht heb je niet eens door dat je geraakt bent in pijn en ketst de automatische overlevingspiloot de pijn (en het idee over wat daarvan de oorzaak is) direct richting de ander.

Eenheid in verscheidenheid

Wat je op een dergelijk moment waarschijnlijk graag wilt is dat de ander het met je eens is en je gelijk geeft. Het komt voort uit een diep verlangen naar eenheid, naar samenzijn. Het is zo begrijpelijk dat we bondjes willen sluiten. Om iemand in ons kamp te krijgen. Vaak tegen iets of iemand anders (zijn mening). Bondjes bevestigen echter juist verdeeldheid. Het vormt gewapende en voorwaardelijke vrede. Wij versus zij. Natuurlijk maakt dat uiteindelijk niet gelukkig. We zoeken geluk waar het niet te vinden is en zien het geluk en de eenheid die er al zijn over het hoofd. Gelukkig toont het leven ons nauwkeurig via situaties en relaties waar we dit over het hoofd zien en waar heling mogelijk is, zodat de eenheid die er al is oplicht.


Bondjes lijken een gevoel van eenheid te geven,
een gevoel van samenzijn.
Het gaat echter juist om het herkennen
van de eenheid in verscheidenheid.

– Peter Winteraeken


Bedding zijn

Waar de ander ook voor kiest, jij kunt kiezen voor innerlijke vrede. Voor heling van het gewonde kind, die dat zo nodig heeft. Het gewonde kind heeft alsnog een veilige bedding nodig. Een plek waar het zich veilig, gezien, begrepen en geliefd voelt. En jij bent die bedding en kan dat aan je innerlijk kind bieden. En hoewel dat misschien eenvoudig klinkt, en in essentie ook is, vraagt het op de momenten van uitdaging alles van je. Om er dan bij te blijven, om dan niet verstrikt te raken in de inhoud van het onderwerp en de overlevingspatronen. Terwijl de overlevingspatronen je daar juist met enorm veel kracht toe proberen over te halen. En daar bedding voor te zijn … Bedding voor wat er plaatsvindt; voor wat je voelt, hoort, ziet, ruikt, proeft, denkt, vindt en ervaart. Dat is waar transformatie en heling plaatsvinden.

Liefs,

Linda

Opgaande zon, foto van Vinit Pathak, unsplashfotoś

Zijn met wat er is of met wat je denkt dat er is?

De woorden ‘zijn met wat er is’ wekken de indruk dat je aanwezig bent met wat er is. Ik had dan ook niet beseft dat deze woorden ook kunnen worden ingezet als strategie om juist niet te hoeven zijn met wat er is, maar met een idee daarover. En hoe zit dat met zelfonderzoek? Kan ook zelfonderzoek als middel worden ingezet om juist niet te zijn met wat er is?

Liever niet (voelen en) zijn met wat er is

Eigenlijk kun je alles inzetten als poging om niet echt te hoeven voelen (en zijn met) wat er is. Bij de meeste mechanismen ligt dat er dik bovenop terwijl het bij spirituele bypass mechanismen wat lastiger kan zijn om het te herkennen. Het leven laat echter ten alle tijden zien waar we dat doen doordat het leven daar stroperig wordt. De levensstroom stagneert en lijkt op die momenten tegen je te zijn in plaats van voor je. Vaak zie je dan je issue buiten jezelf geprojecteerd bij een ander of in de wereld.

Ben je met wat er is, of met wat je denkt dat er is?

De reden dat ‘zijn met wat er is’ vrij gemakkelijk als strategie kan worden ingezet om bepaalde aspecten van het leven uit de weg te gaan, is omdat je ook heel goed aanwezig kan zijn met wat je denkt dat er is. Als je aanwezig bent met wat je denkt dat er is, dan wordt dat zichtbaar in je levensomstandigheden en hoe je je daarbij voelt.

Je hebt daarom altijd een check in handen, en dat is door het leven als spiegel aan te nemen. Wat zie je gespiegeld in het leven en wat geloof je daarover? Zodra je jouw verhaal hierover helder hebt, kun je er doorheen kijken en kan het oplossen. Maar wanneer wordt dat in de spiegel kijken en toepassen van zelfonderzoek zelf een mechanisme om maar niet te hoeven zijn met wat er is? Want ga je dan iedere keer als je pijnlijke gevoelens voelt zelfonderzoek toepassen? In de hoop met zelfonderzoek de situatie te veranderen naar hoe je wilt dat het is, je verzettende tegen wat er werkelijk is.

Pijnlijke gevoelens of emoties?

Normaal maak ik geen onderscheid tussen gevoelens en emoties, maar voor dit artikel is dat wel handig. Er is namelijk een duidelijk verschil tussen pijnlijke gevoelens, zoals de pijn die je voelt wanneer je keihard je teen ergens tegenaan stoot. En een tegenstroom in de vorm van pijnlijke emoties die aan je blijven kleven. Met gevoelens doel ik op gevoelens die door je heen spoelen en die meteen ook weer oplossen, zonder een residu achter te laten. Er zit geen verhaal aan vast. En met emoties bedoel ik de emoties die door je heen spoelen maar die plakkerig en kleverig zijn. Waar verhalen aan vast zitten en die je gevangen houden in een ervaring van dualiteit en in de dramadriehoek met de rollen van slachtoffer, dader en aanklager.

Ont-haken

Bij gevoelens is zelfonderzoek niet nodig. Je zal daar waarschijnlijk ook geen aandrang toe voelen omdat de gevoelens helder zijn. Bij emoties die kleverig zijn, zal je merken dat je er last van hebt, dat je lijdt. Je gelooft op deze momenten iets over de werkelijkheid wat er niet mee in lijn is. Wat je er ogenschijnlijk van afscheidt. En dat kan doorzien worden en oplossen met zelfonderzoek.

Sluiten

Je voelt het in je lichaam wanneer zelfonderzoek ‘werken aan jezelf’ wordt en wanneer je er een geheime agenda mee hebt. Namelijk de agenda om van dit moment af te willen in plaats van ervoor te openen. Evenals het leven willen controleren en beheersen, in dit geval via zelfonderzoek. Spanning en kramp nemen dan toe door een innerlijk verzet tegen wat er is. Zelfonderzoek wordt dan een methode, zoals er zovele zijn om te sleutelen aan de persoonlijkheid. En hoewel het allerlei fantastische verhalen en ervaringen kan geven, zal er dan geen sprake zijn van zelfbevrijding. Het zal de ogenschijnlijke poort voor het zelf juist verstevigen in plaats van doen oplossen.

Openen

Foto: Filip Mroz, Unsplashfoto’s

Door te openen voor wat er werkelijk is, open je voor de is-heid van het bestaan. Je komt onder ogen wat er al is. Open voor zowel de verhalen die je hebt over dit moment, als ook open voor de feitelijke gevoelens, sensaties en de diepere dimensie van zijn … Dit openen is een fundamenteel aspect van zelfonderzoek. Je zou jezelf ook openheid kunnen noemen, en het openen voor wat er is zelfonderzoek.

Het gaat daarbij niet om het veranderen van wat er is, al zal je dat vast soms willen. (Ook voor dat verlangen kun je je openen.) Het gaat om het werkelijk zijn met wat er is en het doorzien van wat je denkt dat er is. De bevrijding die dit geeft is niet dat de omstandigheden veranderen, maar dat de vrede en vrijheid die er al zijn in de omstandigheden oplichten.

Jezelf de vrijheid geven om te ontdekken en ervaren

Toch is het waardevol om beide te ervaren. Dus om ook te ervaren hoe het is om zelfonderzoek toe te passen met de (heimelijke) agenda om je situatie te veranderen. Zodat je uit eerste hand ervaring opdoet met hoe dat is, wat er dan gebeurt. En wat wel en niet leidt tot innerlijke vrede en vrijheid. Ik heb mijzelf lang geleden toestemming gegeven om zogenaamd van het pad af te mogen dwalen. Wetende dat ik niet werkelijk van het pad af kan en dat afdwalen ook juist mijn pad vormt. Het is of mijn innerlijk systeem op die manier doordrongen raakt van de waarheid in kieren en scheuren waarvan ik het bestaan niet kende. Maar die toch graag mee willen doen in het hele spel.

Mocht je het fijn vinden om te experimenteren met een eenvoudige versie van het zelfonderzoek wat ik ontwikkelde, Vragen naar Vrijheid, dan kan dat met een mp-3. Je kunt hem hier vinden>>

Liefs,

Linda

Afbeelding van Hoornse meer

Spiritueel ontwaken

In werkelijkheid vallen we ieder moment naadloos samen met de is-heid van het leven. Ook als onze persoonlijkheid nog tegensputtert en dat niet in de gaten heeft.

GEESTELIJK ONTWAKEN

Het doorzien en oplossen van ‘ik’ in het denken

Wanneer de persoonlijkheid doorzien wordt en oplost blijft het ervaren van de feitelijkheid van wat er is over. Voorbij de verhalen, eenvoudigweg wat er is. Dit wordt ook wel omschreven als een onthechte staat van zijn, neutraal. Je zou het ook geestelijk ontwaken kunnen noemen. Je ziet helder wat ís. Geestelijk ontwaken leidt vaak tot een pad van exclusie. Je gaat zien en ervaren wat je allemaal níet bent, (Ik ben niet dit lichaam, niet deze geest.) zodat de diepere dimensie van zijn oplicht.

HET ONTWAKEN VAN HET HART

Het samenvallen van ‘ik en de ander’ en ’ik en de wereld’

Voor de is-heid maakt het niet uit of verhalen er deel van uitmaken. En als er persoonlijkheid actief is (wat ook maar gewoon een verhaal is en niet de werkelijkheid) dan is dat evenzo wat ís. Even goddelijk en perfect. Dit ervaren vraagt een openbloeien van het hart. Het ontwaken van het hart.

Via het hart kun je jezelf; liefde en wijsheid, in alles en ieder zien. Het hart nodigt uit tot openen in, en voor, wat er is. Het vormt als het ware een brug tussen het pure ongevormde zijn en je lichaam, geest en de wereld. Een brug tussen jou en wat je ervaart. Een brug die wanneer je het passeert naast geestelijke helderheid ook liefde vrijmaakt. Een brug die in werkelijkheid niet bestaat en die je toch kan overgaan. Dit ontwaken van het hart leidt tot een pad van inclusie. Je gaat zien en ervaren wat je allemaal bent. (Naast de diepere dimensie van zijn ook dit lichaam, deze geest, wat je ervaart, meemaakt en ontmoet.)

Één

In dit open-zijn is alles zelf. Een verschil met het geestelijk ontwaken is echter dat ook het voelen volkomen meedanst in de volledigheid. Er is geen afstand, er is nabijheid. Ook voor dat wat niet neutraal voelt. Dat wat hartverscheurend voelt, dierlijk en menselijk. Hechten danst mee, onthechten danst mee, tranen van vreugde en tranen van verdriet. Boosheid, jaloezie, tederheid, weemoed en de hele menselijke mikmak.

OVERGAVE IN HET INSTINCTIEVE

Het oplossen van ‘het ik-gevoel’ in ons lichaam

En dan zijn er onze instincten en onze overlevingspatronen die met dit hele gebeuren van ontwaken voelen dat de hele boel op losse schroeven is komen te staan. ‘ARGHH WTF?!’

Gevoeld wordt hoe alles meedanst in de levensdans, ook dat wat zo zorgvuldig vermeden werd in een poging om ons staande te houden in de wereld. Onze diepste existentiële angsten en onze trauma. Ze zullen zo nu en dan getriggerd en geactiveerd worden. Waaronder onze neiging tot controle willen hebben op wat in werkelijkheid oncontroleerbaar is. Zodat ook dat, in een tempo wat precies aansluit bij wat we aankunnen (mits we het niet forceren), kan ontspannen en helen.

Niets wat hiervoor werkte, werkt hier nog

Niets van wat ons tot de poort van ons zelf bracht kan hier op het niveau van het instinctieve ik- (of niet ik-) gevoel staande blijven. Alles zal afgelegd moeten worden om in het paradijs te ontwaken. Niets wat onze ik-identiteit of onze niet ik- identiteit steunt kan hier nog verlossing geven. (Hoe begrijpelijk het ook is dat het gewonde kind in ons daar wel naar verlangt en het zoekt. Die heeft dan ook begrip en liefde nodig.) Geen boek, heilige tekst, geen methode, leraar of hulpbron biedt hier nog soelaas. Dat wil zeggen, niet als houvast. Wel als inspiratie, bemoediging, om van te leren en een delen in de vreugde van zijn.

Ons overlevingssysteem heeft het nodig om doordrongen te raken van de liefde en wijsheid die in alles besloten liggen. Óók in het overleven, ook in onze verlangens, ook in ons lichaam en in onze geest. Het was nooit werkelijk persoonlijk maar het voelde wel zo. En ons innerlijk systeem heeft tijd nodig om daarvan doordrongen te raken.

Nb. Wat ik hier beschrijf zijn geen stadia die zich keurig achter elkaar ontvouwen. Dit onderscheid is kunstmatig en daardoor onjuist als kader. Het speelt zich door elkaar heen en naast elkaar af. Eigenlijk heb je niets aan wat ik hier beschrijf. De werkelijkheid houdt zich niet aan beschrijvingen. Dat is juist waaraan je voorbij gaat. En toch schreef ik dit artikel. Wellicht dat je er herkenning in vindt. Dat het net iets raakt wat in elkaar klikt.

Liefs,

Linda

Deel van een foto van Vision Webagency, unsplahfoto's

Doorwerking van de Vragen naar Vrijheid

In dit artikel geef ik antwoord op een vraag die me regelmatig gesteld wordt. Mocht je ook (vergelijkbaar) zelfonderzoek toepassen dan herken je de vraag vast. De vraag luidt: ‘Ik heb de Vragen naar Vrijheid onderzocht en merk dat de overtuiging (of een vergelijkbaar issue) weer langskomt. Heb ik het wel goed gedaan?’

Doorwerking na het zelfonderzoek

Met het zelfonderzoek Vragen naar Vrijheid vindt niet alleen zelfbevrijding plaats maar is er ook sprake van verwerking van oud zeer. De persoonlijkheid wordt op een heel wezenlijke laag doorzien en lost voor een deel op. Het actieve proces van verwerking kan soms tot wel drie weken duren. En al vertel ik dit ieder die ik met het zelfonderzoek begeleid, vrijwel iedereen vergeet het ook weer zodra de doorwerking op gang komt. (Heb ik het wel goed gedaan? Is het wel bevrijdt? Want zo voelt het nu niet meer.) Soms merk je weinig tot niets van de door- en verwerking, en soms kan het best een intens en uitdagende tijd zijn. Iedere doorwerking is uniek. Toch zal ik er globaal iets over uit proberen te leggen.

Drie fasen

De eerste fase van doorwerking van het zelfonderzoek is de onmiddellijke bevrijding en verlichting die plaatsvinden tijdens het zelfonderzoek. Dit voelt weids, ruim en als vrede en vrijheid. Het is heerlijk als de te krappe jas van de persoonlijkheid met zijn overtuigingen is afgelegd en de ruimtelijkheid van je wezenlijke zelf oplicht. De overtuiging is doorzien en hoewel de gedachten erover nog langs kunnen komen, vormen ze geen haakjes meer waaraan de aandacht blijft hangen. In veel gevallen blijft het bij deze fase. Er vindt wel verwerking plaats van oud zeer maar je merkt daar verder weinig van. Er is helderheid, innerlijke vrede en vrijheid. Tot je weer een nieuwe uitnodiging tot verdiepende heling krijgt.

Tweede fase

En soms vindt na een dag of wat opnieuw verkramping plaats en gaat de verwerking en de persoonlijkheid stormen in mensen. Meestal in een milde storm, soms in een pittige storm en in enkele gevallen is het een orkaan. En hoewel dat betekent dat er heling en verwerking plaatsvinden, en er dus iets heel erg goed gaat, voelt het vaak als alles behalve dat het goed gaat. Het voelt alsof de oude overtuiging juist weer waar lijkt, gespiegeld in je levensomstandigheden. ‘Zie je wel, ik kan het echt niet.’, ‘Zie je wel, ik ben het niet waard.’, ‘Zie je wel, ik ben schuldig.’, ‘Zie je wel, ik heb iets verkeerd gedaan.’, ‘Zie je wel, het leven is onveilig.’ De persoonlijkheid stuiptrekt als het ware omdat het voelt dat het is doorzien en vaste grond is verloren.

Erbij zijn als het stormt

Foto: Simon Wilkes, unsplashfoto's

Een belangrijk verschil met voor het zelfonderzoek, wat vaak niet opgemerkt wordt, is dat erna je hele systeem met glasheldere duidelijkheid laat merken dat de overtuiging niet waar is en dat heb je ook ervaren. Je hebt gezien en gevoeld dat de overtuiging niet waar is en bent je er nu van bewust wat de overtuigingen, en manieren om je daar staande mee te houden, met je doen. Je weet nu dat je tijdelijk weer een verhaal gelooft.

Al sta je daar voor je gevoel machteloos in. Ofwel; het stormt in je terwijl je daar bewust van bent. Je staat erbij en kijkt ernaar en kunt in feite niets doen aan de storm. De oude manieren om de storm te overleven passen niet meer (deel van de te krappe jas van de persoonlijkheid) en de nieuwe manier wordt nog niet volledig herkent op waarde. (De bedding zijn voor wat zich afspeelt.)

Troebelheid in helder water

Je zou kunnen zeggen dat het spreekwoord ‘een storm in een glas water’ hierop van toepassing is. Waarbij je jezelf kunt vergelijken met sprankelend helder water, waar tijdens de verwerkingsfase troebelheid in ontstaat door vrijgekomen gevoelens, naar ik vermoed lang vastgehouden afvalstoffen en de persoonlijkheid die nog even alles uit de kast haalt om je over te halen om weer op haar te bouwen.

Soms spelen oude (lichamelijke, emotionele, mentale en energetische) klachten tijdelijk weer op. De storm van pijnlijke gedachten, gevoelens en het oude patroon om ermee om te gaan gaat echter vanzelf weer liggen. Soms vrij snel, en soms heeft de verwerking wat langer nodig. Het kan fijn zijn om de overtuigingen opnieuw kort te bevragen, maar forceer het niet. (Dat is immers de persoonlijkheid met zijn te krappe jas.) De verwerking neemt de tijd die nodig is. Royaal water drinken in de dagen na het zelfonderzoek helpt je lichaam te ontgiften. Eigenlijk is het ‘enige’ wat je in deze fase hoeft te ‘doen’, de storm verdragen. Maar vergis je niet in de kracht die daarin schuilgaat.

Derde fase

De derde fase is net als de eerste fase een fase van innerlijke vrede en vrijheid, vaak weerspiegelt in je levensomstandigheden. De situatie die je eerder triggerde lijnt met je uit, vaak op het wonderlijke af. Het onmogelijke blijkt vaak mogelijk. Daar waar het leven tegen je leek te zijn, voel je weer dat het leven voor en door jou stroomt. Je voelt het vertrouwen van een-zijn, van de is-heid van het leven en ontspant daarin. Een periode breekt aan waarin de toegenomen helderheid, innerlijke vrede en vrijheid belichaamd kunnen worden. Tot een situatie je opnieuw triggert en je een uitnodiging krijgt van het leven tot verdiepende heling. Soms krijg je vrij snel weer een uitnodiging en soms heb je wat langer tijd om te genieten van de helderheid en de innerlijke vrede.

Uitzondering

Heel soms, en dan bedoel ik ook echt heel soms, komt het voor dat nog voordat de derde fase aanbreekt je al uitgenodigd wordt tot verdiepende heling. Losgemaakt door dezelfde situatie of een nieuwe. En dat terwijl het nog in je stormt. Het zelfonderzoek heeft oud zeer blootgelegd, overtuigingen zijn doorzien en verwerking vindt plaats. Blijkbaar voelt je innerlijk systeem voldoende ruimte om een dieper liggende overtuiging en oud zeer bloot te leggen die als een splinter ‘onder’ de andere splinter verborgen lag. Zodat ook deze overtuiging evenals het oude zeer wat ermee verbonden is ontmoet kunnen worden in de liefde van jouw zijn.

Terugkerende issues en kern-overtuigingen

Iedere keer dat een overtuiging waar lijkt, zit daarin de mogelijkheid verpakt om oud zeer te verwerken en om op een diepere menselijke laag te voelen wat werkelijkheid is. Ik hoor regelmatig dat mensen het ervaren als falen, wanneer ze opnieuw tegen een thema aanlopen waar ze al zelfonderzoek op hebben toegepast in het verleden. Dat idee van falen is dan precies onderdeel van het verhaal wat doorzien mag worden. Alleen de persoonlijkheid denkt in termen van falen. Jouw zelf, liefde, heeft eindeloos begrip en compassie voor wat zich in jou afspeelt.

Hoewel er overtuigingen zijn die eenmaal doorzien geen overtuigingskracht meer hebben, kan het ook gebeuren dat bepaalde issues en kern-overtuigingen jaren langs blijven komen. Het gaat dan om issues en kern-overtuigingen die verbonden zijn met je levensthema(‘s). Zo komen bij mij de overtuigingen ‘dat ik het niet kan’ en ‘dat ik niet goed genoeg ben’ al jaren zo nu en dan langs om opnieuw doorzien te worden. Dat was ooit verbonden met het thema dat ik mij niet meer thuis voelde in het werk wat ik deed als maatschappelijk werkster en daarmee wilde stoppen. En later was het verbonden met het thema inkomen.

Je levensthema om van te leren

Dat deze overtuigingen terugkeren, betekent niet dat de keren dat ik er doorheen keek niet waar(devol) waren. Het betekent dat ik mijn levensthema op steeds nieuwe terreinen en op diepere lagen doorgrond, doorvoel, heel en ervan leer. Ik leer en leerde onder andere over schuld, over valse verantwoordelijkheid en moetens, over angst en vertrouwen, over zelfwaarde, vrede en vrijheid, over me identificeren met een persoon denken te zijn en over wie ik werkelijk ben.

Dat het een on-going proces is van heling, betekent echter niet dat je nu niet al volledig heel bent. Gewoon met alle verdichtingen, rafels, kieren en scheuren. Het is allemaal hetzelfde bewustzijn wat vorm aanneemt. Dit is een paradox die voor het denken niet te bevatten is. Je bent heel en je menselijkheid kan daar eindeloos verdiepend van doordrongen raken.

Liefs,

Linda

Vrede, https://unsplash.com/@rhindaxu

Wat kan ik doen om mijn zelf weer te ervaren?

Soms stellen mensen me vragen over de aard van bewustzijn en iets waar ze op dat gebied tegenaan lopen. Onlangs kreeg ik twee vragen die overeenkomst met elkaar hebben en die ik graag met je deel. Wellicht geeft het inzicht op je pad van spiritueel ontwaken. De vragen luidde ongeveer zo: Wat kan ik doen om mijn zelf weer te ervaren? Want alles wat ik nu voel is (fysieke of emotionele) pijn.

Ik weet wie ik ben maar ervaar dat niet (meer)

De vragen kwamen van twee mensen die beide uit ervaring ‘weten’ wie ze wezenlijk zijn. Bij de ene persoon is die realisatie wat meer gestabiliseerd dan bij de ander, maar beiden ‘weten’ het. En bij beiden raakte die realisatie overschaduwd doordat er pijn voorschoof. Bij de één oud zeer en een overlevingspatroon en bij de ander schoof er een flinke griep voor.

Harmonie

Het hele punt is dat ons zelf geen vorm, kleur, geur, geluid, smaak of sensatie heeft, zoals ons lichaam dat bijvoorbeeld wel heeft. Het is dan ook niet voelbaar of ervaarbaar zoals gevoelens en sensaties dat zijn. Wanneer je de shift maakt van doen naar zijn dan kun je wel de ruimtelijkheid en de weidsheid van bewustzijn ervaren, wat ‘voelt’ als vrede en vrijheid. Je zou het ook openheid kunnen noemen.

Wat we verlichting noemen is wanneer de binnenkant van bewustzijn, jouw diepste zelf, in lijn en harmonie is met de buitenkant van bewustzijn, de tastbare wereld. En wanneer je dit bewust bent. Wanneer het één is en heel. Dat kan dus ook met ziekte of ongemak zijn. Harmonie verwijst hier dus niet naar iets de tastbare wereld. Wat er ook door je heen gaat, het is vrij en in vrede. Er blijft niets haken en wat er is, is eenvoudigweg wat er is. Je zou ook heel kort door de bocht kunnen zeggen dat verlichting de afwezigheid is van lijden, of van het ego.

Harmoniseren, ofwel uitlijnen

Maar in het proces van verlichting wil ook datgene wat nog niet in harmonie is met ons diepste zelf, daarmee uitlijnen en harmoniseren. Het lijden en het ego ‘willen’ verlicht worden door het licht van ons diepste zelf. En in die momenten, als een oud patroon en oud zeer aan het licht komen, dan is de ruimtelijkheid, vrede en vrijheid van het zelf niet altijd voelbaar. Het is er nog wel, het draagt net als altijd je ervaringen. Alleen voel je dan vooral de intensiteit van de pijn en het ongemak. Om daarmee te zijn is dan de uitnodiging.

Een helingsproces voelt dus niet altijd als vrede en vrijheid. Het voelt vaak rauw, pijnlijk en ongemakkelijk. ‘Zijn met wat er is’ klinkt misschien mooi, de werkelijkheid is weerbarstiger.

Harmoniseren dankzij getriggerd oud zeer

Bij degene bij wie een overlevingspatroon en oud zeer getriggerd waren, was de uitdaging om het patroon en de pijn bewust te verduren. Ze had de onderliggende overtuiging doorzien met de Vragen naar Vrijheid en het oude trauma was bezig te verwerken. En die verwerking was intens, wat soms het geval is na het zelfonderzoek.

Zijn met wat er is

Voor haar was dus de uitnodiging om met de intense gevoelens en het overlevingspatroon te zijn. Daar de bedding voor te zijn. Dat zijn we natuurlijk altijd, maar dat ook daadwerkelijk bewustzijn maakt een wereld van verschil. Om bewust en wakker te zijn terwijl je doet wat je doet, voelt wat je voelt en denkt wat je denkt. Om het oude patroon door je systeem te voelen razen en dat te verdragen. Als je hier bekend mee bent dan weet je hoe intens en pittig dit kan zijn. Hoe je waarschijnlijk het liefst hard gillend weg zou willen rennen. En om dan toch te blijven staan. Eigenlijk is het zo logisch dat we op deze momenten de ruimtelijkheid, vrede en vrijheid van onze bedding van zelf niet ervaren. Immers, dat is vormloos. Wat we ervaren is de intensiteit van de ervaringen. En het is ook logisch dat we door de intensiteit van de gevoelens naar de stille vrede van zijn verlangen.

Weerstand en verzet door verwarring

Wat behulpzaam kan zijn is om te begrijpen wat er plaatsvindt. Om te begrijpen dat een heling- en verlichtingsproces plaatsvindt. En dat er dus niets mis gaat, maar juist heel erg goed! Wat aan het licht komt is verwarring (het geloof in dualiteit en daardoor ook de ervaring van dualiteit). We geloven nog iets wat heel erg waar lijkt, wat angst creëert en wat tot een innerlijk verzet leidt tegen wat we denken dat er is. Het innerlijk verzet is vaak onderdeel van het oude overlevingspatroon. Met spanning, stress, angst, frustratie en dergelijke als gevolg. Bijvoorbeeld doordat we denken dat er iets verkeerd gaat en dat de ervaring niet voorbij zal gaan. Bang dat we meer (of weer) afgescheiden raken in plaats van dat heling plaatsvindt.

Toen deze vrouw haar ervaring deelde in een groepsapp van een verdiepingsgroep waaraan ze deelneemt, kreeg ze een prachtige reactie van een mede-deelnemer. Je kunt de reactie hier lezen, wellicht dat het jou ook bemoediging en een handvat geeft>> Het geeft krachtig, helder en liefdevol weer hoe heling plaats kan vinden en wat daarbij behulpzaam kan zijn. 

Harmoniseren dankzij griep

Iets vergelijkbaars kan ook gebeuren bij zoiets als de griep. Alles wat er dan voelbaar is, is de intensiteit van je ziek voelen. Ook dan kan het gebeuren dat de diepere dimensie van zijn, voelbaar als ruimtelijkheid en weidsheid, tijdelijk niet ‘voelbaar’ is. Degene die griep had, was al bekend met, en enigszins gestabiliseerd in, zijn natuur van stille vrede. Hij had alleen het idee en de ervaring dat hij daar als persoon iets voor moest doen. (Mediteren, actief de shift maken van doen naar zijn, zelfonderzoek enz.) En door het ziek zijn had hij daar eenvoudigweg geen energie voor. Alles wat normaal ‘werkte’ om weer harmonie en ruimtelijkheid te ervaren, werkte niet (meer). Wat angst opriep. En dat was ook de bedoeling! Het licht scheen op een subtiele vorm van beheersing en controle van het ego, met lijden (afgescheidenheid) als gevolg.

Overgave doordat er te weinig ego was om grip te houden

Voor hem was de uitdaging om te stoppen met zoeken naar zichzelf. Het zoeken naar zichzelf was een subtiele vorm van ego-beheersing geworden. Want wie zoekt?

Hij werd door het ziek zijn uitgenodigd om de illusie dat het zelf en dat wat daarin verschijnt te doorzien. Kopje onder gaan in het ziek zijn voelde voor hem als onbewust worden. Wat echter kopje onder ging was de persoonlijkheid die dacht dat hij grip had. De doener ging kopje onder. In het zelf! De zoek-beweging was een restant van de persoonlijkheid die bang was om opnieuw (in zichzelf) verdwaald te raken. Bang om opnieuw afgescheiden te raken van de liefde van het zelf. En precies daar vond harmonisatie in plaats.

Door het ziek zijn was er te weinig ego-kracht om gecenterd te blijven in het stille zijn. En tegelijkertijd was het die beweging van centeren die nog een illusie van scheiding aanbracht tussen het stille zijn en de ervaringen die erin verschijnen. Het was precies die scheiding die aan het licht kwam en mocht oplossen.

De golf en de oceaan

Lange tijd worden we ons bewust van ons ‘stille zelf’ via ons ‘kleine zelf’, via ons persoonlijk bewustzijn. Om de bekende vergelijking van de oceaan en golf te gebruiken: via ons golf-zijn worden we ons bewust van ons oceaan-zijn. Of zo lijkt het. De golf (de doener, het kleine zelf) denkt dat het daar invloed op heeft, dat het iets kan doen om bewust te worden van zijn oceaan-zijn. En dat is ook een poos onze ervaring tot we voldoende gestabiliseerd zijn in ons oceaan-zijn. Dan kunnen momenten van ziek zijn, of wanneer een oud patroon ons bij de lurven grijpt, behulpzaam zijn om die dualiteit te doorzien, zodat het oplost. Maar niet doordat we daar ook maar iets in kunnen doen. We merken juist dat niets meer ‘werkt’ omdat ‘degene die werkt’ doorzien wordt en oplost. Het vindt plaats door overgave. (Toevoeging voor de doener: dat is niet iets wat je kunt doen. 😉

Dus wat ‘werkt’?

Normaal gesproken adviseer ik mensen om waar ze kunnen de shift te maken van doen naar zijn. Wanneer je in de rij voor de kassa staat. Wanneer je de trap oploopt, de afwas doet, een wandelingetje maakt, naar de toilet gaat enzovoort. Het maken van deze shift gaat over zelfrealisatie, wat onmiddellijk is. Lange tijd is dit behulpzaam voor het stabiliseren in je stille zijn. En lange tijd zal het waarschijnlijk voelen alsof jij dat als persoon doet. Alsof ‘jij’ kunt afdalen en rusten in je zijns-natuur. Alsof er twee jijen zijn.

Eenmaal min of meer gewend aan jouw stille zijn, komt er een moment dat ook deze illusie aan het licht komt om te worden doorzien. Dat de dualiteit van ‘jij’ en ‘je zijns-natuur’ doorzien wordt en oplost. Ofwel dat er harmonisatie plaatsvindt tussen bewustzijn en dat wat erin verschijnt.

Het ga je goed.

Hartegroet,

Linda

groende bladeren

De potentie van een tegenkracht

Wanneer een (ogenschijnlijke) tegenkracht opkomt dan voelt het vaak alsof het leven je tegenzit. ‘Opeens’ gaat er van alles stuk aan huishoudelijke apparatuur, krijg je nare reacties van mensen of wijzen ze je af, word je ziek, gaat er van alles mis, pakt iets net verkeerd uit enz. Hoewel dit vaak momenten zijn die we het liefste overslaan, zijn dit ook momenten dat diepgaande transformatie mogelijk is.

Tweesprong

Of de tegenkracht nu een kapotte auto is, nare reacties van mensen, een innerlijk destructief patroon, de heersende machten, of de daar weer tegen in opstand komende krachten, het zet je voor een tweesprong. Ga je op deze tegenkracht reageren zoals je dat gewend bent? Of open je voor een nieuwe mogelijkheid?

Wanneer je reageert zoals je dat gewend bent te doen, dan weet je dat er ook meer van hetzelfde zal volgen zoals je dat kent in je leven. Het is hoe de mensheid al eeuwen en eeuwen gewend is om te reageren. (Op enkelingen na.) Maar wat nu als je dit keer iets compleet nieuws uitprobeert?

Namelijk om naar binnen te keren om voorbij de identificatie met lichaam en geest te gaan. Zodat je vanuit de helderheid die daar (in jou!) is naar de situatie kunt kijken en je van daaruit kunt reageren. (Ik zal straks ingaan op hoe je voorbij de identificatie met lichaam en geest kunt gaan.)

Een sprong in het onbekende

Wat je zult merken is dat je bewustzijn zich dan opent en verruimt voor de diepere dimensie van jouw (bewust)zijn, waar je ook de eenheid van het bestaan kunt ervaren. Je voelt, ziet en ervaart dat alles ís. Ook de tegenbeweging. En daarmee weet je ook dat de beweging niet werkelijk tegen jou is maar voor jou. ‘Jou’ is alles en iedereen. Je ervaart de intelligentie en onvoorwaardelijke liefde van het bestaan, dat zich in alles uitdrukt. Dit wordt ook wel zelfrealisatie genoemd. De tegenkracht toont je slechts waar je nog in verzet gaat tegen wat er is, inclusief de diepere dimensie daarvan. Het laat je zien dat je iets over het leven gelooft wat je onvrij maakt, beperkt en afgescheiden doet voelen van het geheel.

Foto van Salman Hossain Saif, unsplashfoto's

Ook na zelfrealisatie kan het nog gebeuren dat je je opnieuw identificeert met je lichaam en geest. Die kans is zelfs vrij groot omdat je innerlijk systeem daartoe is geconditioneerd. De manier waarop het leven je ook dan blijft helpen is door je opnieuw via een tegenkracht te tonen waar je bewustzijn zich nog vernauwt, zodat je dit onder ogen kunt komen en ervoor kunt openen. De ’tegen’ kracht laat je daarbij nauwkeurig zien waar je nog in verzet gaat tegen wat er is en wat je daarover gelooft. Om de potentie van tegenkrachten te verduidelijken wil ik iets beschrijven over de evolutie van ons bewustzijn.

De evolutie van bewustzijn in de menselijke vorm

Voordat we konden nadenken bestonden er nog geen verhalen over de is-heid van het bestaan, en leefden we in eenheid met alles wat was. Echter zonder dat we ons dat bewust waren. Je ziet dit ook bij baby’s. Het is dankzij het denken dat we ons bewust werden dat er verschillen zijn. Dat er een ik is en een jij. We leerden de verschillen benoemen en gaven het namen. Waarmee de ervaring van dualiteit werd geboren. Daarnaast werden we ons dankzij het denken ook bewust van ruimte, diepte en tijd, waardoor we een relatie konden leggen tussen oorzaak en gevolg; ‘Als ik dit doe, dan gebeurt er dat. Als hij zus doet, gebeurt er dat.’ Het denken zorgde dus voor een enorme sprong in ons bewustzijn, dat daarmee verruimde.

Het geschenk van het denken en dualiteit; zelfreflectie

Het grootste geschenk wat denken en dualiteit ons echter biedt is de mogelijkheid tot zelfreflectie. Dat vereist immers ogenschijnlijke dualiteit, een zelf dat op zichzelf reflecteert. (Ik bedoel hiermee niet het reflecteren op gedachten en gevoelens.) Dankzij deze mogelijkheid die het denken ons biedt kan ons bewustzijn zich van zichzelf bewust worden (zelfrealisatie). Dus zonder de ervaring van dualiteit kan ons bewustzijn zich niet van zichzelf bewust worden in een menselijke vorm. Ook hierbij zie je dus dat een ogenschijnlijk tegengestelde kracht (dualiteit) grote transformatiekracht bezit. Dit is de volgende sprong in ons bewustzijn, dat daarmee verruimt. En waren er eerst nog maar enkelen die deze sprong in bewustzijn maakten, het worden er steeds meer.

Het omdraaien van de aandacht

Om ons bewust te worden van bewustzijn, is het nodig om de aandacht om te draaien. Ik noem dat de shift van doen naar zijn.

Hoewel die shift radicaal is, en mogelijk nieuw voor je, betekent dat niet dat hij moeilijk is. Jouw zijn is al volledig, heel en geworteld in het tijdloze nu. Daar hoef je dus niets voor te doen, daar kún je niets voor doen. De enige reden dat je je daar misschien niet altijd van bewust bent, is omdat je aandacht vaak opgaat in gedachten, gevoelens en andere ervaringen. Gedachten knippen de werkelijkheid in stukjes, plaatsen die in de tijd en geven ieder stukje een naam en betekenis. Dus wanneer je aandacht daarin opgaat, ervaar je de wereld als lineair, begrensd en tegenstrijdig. Het enige wat dan nodig is, is opmerken dat ‘die wereld’ in jou verschijnt. Dat is de shift die je maakt. Van opgaan in de wereld naar opmerken waarín de wereld verschijnt.
Uit: ‘van doen naar zijn’, Samsarabooks

  • Foto uit het boek 'van doen naar zijn', Samsarabooks
  • Foto uit het boek 'van doen naar zijn', Samsarabooks
  • Foto uit het boek 'van doen naar zijn', Samsarabooks

De tegenkracht als poort naar liefde

Door op te merken dat je ervaring van de situatie in jouw bewustzijn verschijnt, voel je hoe bewustzijn de hele situatie aanvaart. Bewustzijn kan niet anders, het omvat alles en ís alles. Dat is inclusief eventueel innerlijk verzet tegen de situatie. Inclusief alle gevoelens en gedachten die de situatie oproept en in je losmaakt. En iedere keer wanneer je een tegenkracht/ obstakel op deze manier ontmoet in jezelf en onderzoekt wat je er nog óver gelooft, schijnt het licht van je bewustzijn er doorheen. Op die manier wordt de tegenkracht, welke dat ook is, een poort naar liefde. Een poort naar bewustzijn. Daarmee kunnen de lessen over dualiteit overgaan/ transformeren naar lessen over liefde, waarmee we een nieuwe Era ingaan.

Hieronder vind je een begeleide meditatie die hierbij aansluit. Laat je niet op het verkeerde been zetten door de eenvoud ervan. Want hoewel het in werkelijkheid heel eenvoudig is, is het tegelijkertijd een onmetelijke sprong in bewustzijn.

Liefs,

Linda

Een krachtige, korte meditatieve talk over liefde en over het offeren van de verhalen over onszelf aan onszelf, Liefde.

Foto van Carsten Stalljohann.

Iemand en Niemand

Iemand begint aan een reis op zoek naar waarheid omdat Niemand hem roept.
En zo begint Iemand aan een reis die Niemand in werkelijkheid maakt.

Iemand komt daarbij steeds meer op losse schroeven te staan
en vertwijfelt roept en bidt hij tot Niemand:
‘Ik begrijp het niet?! Wat moet ik nu doen? Komt het wel goed?’

‘Wees niet bang, je kunt niets verkeerd doen. Er zijn geen twee’,
antwoordt Niemand tot Iemand.

En zo begon Iemand aan een reis waarin hij langzaam oplost
terwijl Niemand overblijft.

Foto: Martino Pietropoli, Unsplashfoto’s
Foto van Guillermo Ferla, unsplashfoto's

De kracht van illusies

Nadat ik de afgelopen weken verschillende keren de vraag kreeg over wat nou precies illusies zijn en wat de relatie is tussen illusies en lijden, voelde ik vandaag een vonk om er een artikel over te schrijven. Ik beschrijf het uiteraard vanuit mijn ervaring en beschouwing.

Wat is waar?

Je hebt me vast wel eens horen vertellen of beschrijven dat alles, alles, alles gemaakt is van bewustzijn. Van niet iets, van ons vormloze zijn. Deze realisatie kan de wereld zoals je die kende op de kop zetten wanneer je het bewust wordt. Want opeens blijkt alles waarvan je dacht dat het waar was; dat er een wereld is met mensen waarin bewustzijn huist, omgekeerd te zijn. Namelijk dat er bewustzijn is waarin, en waar als, de tastbare wereld verschijnt. Opeens blijkt wat zo tastbaar leek, weids, ruim en onmetelijk te zijn. Vanuit deze non-duale realisatie wordt wel eens gezegd dat de tastbare wereld een droom is, een illusie. Ik ben het daar niet helemaal mee eens, ik zal het toelichten.

Via een pad van exclusie en dan inclusie naar volledigheid

Voor zelfrealisatie is het belangrijk om eerst te doorzien wat je niet werkelijk bent, zodat je ware zelf overblijft. Het is daarvoor nodig om de identificatie met de tastbare wereld; lichaam en geest, te doorzien en los te laten. Je ontdekt: ‘Ik ben niet mijn lichaam en geest’. Dit is een pad van exclusie. Je dacht dat je je lichaam was en nu blijk je onmetelijk, vormloos en ongrijpbaar. Vanuit dit perspectief is de uitspraak dat het leven als een droom is, een illusie, helemaal waar. Wanneer je vanuit de diepere dimensie van zijn kijkt naar de tastbare wereld dan kun je zeggen dat de tastbare wereld als een illusie of droom is. In de zin dat het niet werkelijk zo tastbaar is als je dacht dat het was. Alles is bewustzijn, er is nooit iets anders geweest.

Niveau verwarring

Het doorzien van wat je niet wezenlijk bent is echter een fase en deel van een pad naar volledigheid. En na het pad van ontdekken wat je allemaal niet bent, volgt meestal een pad van inclusie. Een pad van het hart, van liefde. Een pad waarbij het licht van liefde op alle schaduwstukken schijnt die je ervaring nog innerlijk verdelen. Er vindt als het ware een samensmelting plaats van wat in werkelijkheid nooit van elkaar gescheiden was. Je ziet en ervaart dat je ook je lichaam en geest bent.

Je lichaam en geest vanuit dit vollediger perspectief nog reduceren tot illusie, droom of verhaal klopt niet meer. Je realiseert je dat ook de tastbare wereld eenvoudigweg is. Vanuit één-zijn is het volkomen helder dat alles ís. Vorm is vormloos en vormloos is vorm. Iets wat voor het denken niet te bevatten is. Je kunt het alleen in je directe ervaring realiseren.

Wat is dan wel een illusie? En wat is de relatie tussen illusie en lijden?

Oké, maar nu lijken we dus nog niet opgeschoten met wat dan wel illusie is. En wat is het verband tussen geloven in illusies en lijden? Er is de is-heid van het leven, ‘gewoon’ het leven dat er is. En je hebt wat je daarover gelooft. En dat wat je erover gelooft is een illusie. (Het is niet echt, het zijn gedachten.) Een illusie die echter een enorme scheppingskracht bezit en die de is-heid mede vormt. De grond van alle illusies is het geloof in een ‘ik’ die van alles en nog wat meemaakt en die vooral van alles en nog wat moet doen om de werkelijkheid te beheersen.

Zodra ‘ik’ ontstaat, wordt lijden geboren. Vanuit ons ‘ik’ is het mogelijk om dwars tegen de levensstroom in te gaan, wat voor weerstand en lijden zorgt. Dat lijkt misschien zinloos maar het is precies deze weerstand en dit lijden wat uiteindelijk de brandstof vormt om door de illusies heen te leren kijken. Waarmee de bandbreedte van bewustzijn verruimt. Daarbij heeft iedereen zo zijn eigen specifieke thema’s waar hij doorheen mag leren kijken en waar heling in mogelijk is.

De functie van de illusie

Het bestaan heeft geen ‘ik’ nodig om zich te ontvouwen. Toch creëert het de illusie van ‘ik’ zodat de bandbreedte van ons bewustzijn kan verruimen. Zonder deze illusie vindt dat niet plaats. Er is dualiteit nodig, een niet echt bestaande ‘ik’ die naar zichzelf kan kijken. En zodra de niet werkelijk bestaande ik zijn ware zelf ziet, lost het op. Het ziet; alles is zelf, alles is. Wanneer de illusie, het verhaal of de droom oplost, blijft de werkelijkheid over. Er is dan nog steeds een aarde en er zijn nog steeds mensen die haar bewonen. De illusie van afgescheidenheid is echter opgelost en de diepere dimensie van zijn toont zich. Een intelligentie en liefde die in alles tot uitdrukking komt.

Door de illusie heen kijken

Ik kan me voorstellen dat het lijden in je leven alles behalve als een illusie aanvoelt. En het is ook zo dat zodra we iets geloven, dat de werkelijkheid en dus de is-heid van het leven mede vormt. Het heeft geen zin om dat af te doen als ‘droom’, want je zult je er toch toe moeten verhouden.

Het is een paradox die niet via het denken en via het ‘ik’ zijn op te lossen. Maar waar we dat wel eeuwen en eeuwen hebben geprobeerd. Nog meer illusie, nog meer lijden. Lijden lost alleen op als je door de illusie heen kijkt. Omdat zolang je er nog in gelooft, het waar voelt. Als je gelooft dat je liefde alleen waard bent als je aan allerlei voorwaarden voldoet, dan is dat wat je ervaart. Als je wilt leren hoe je door illusies heen kunt kijken dan kan ik je van harte mijn boeken Het ja-gevoel en van doen naar zijn, de kracht van eenvoud aanraden. En jong geleerd is oud gedaan, ook het prentenboek Mees en de magische poort gaat hierover.

Éénwording

Het vraagt vertrouwen en ‘a leap of faith’ om je over te geven aan het leven.
Met in je achterhoofd nog al die ervaringen die je in innerlijk verscheurde.
Toch is het zo belangrijk om je over te geven en de illusie van controle los te laten.

Laat de wisser gaan over wat was.
In het vertrouwen dat het leven precies weet wat te doen.
‘Precies weet wat te doen?!’

En hups daar krampt zich een angstige nee samen vanuit een herinnering.
‘Maar wat nu als toch weer …?’
Weet dat de lessen dieper dualiteit in van een heel andere orde waren dan de lessen die nu over eenheid en liefde gaan.
Maar die lessen draag je nog wel mee in je innerlijk systeem.
En midden in de samengekrampte nee’s is het nu belangrijk
om de ‘ja’ van overgave te brengen.
Dat zijn de lessen van liefde en heling in dit moment.

Liefs,

Linda

Afbeelding van vrouw die haar hand voor de zon vouwt

Het pad van de mysticus

Er is een tastbare wereld van details en complexiteit ; een enorme gelaagdheid van het bestaan wat zich tot in het oneindige uitstrekt naar alle zijden. Een universum aan mogelijkheden, vormen, dimensies en trillingen die tegelijkertijd ten alle tijden en waar dan ook rusten in de roerloze eenvoud en stilheid van het bestaan. Dit mysterie ervarenderwijs doorgronden en belichamen is in mijn ogen de weg van de mysticus.

Het mysterie ontvouwt zich

Het mystieke pad sluit niets uit. Je bent er altijd helemaal, precies zoals je nu bent. Er valt in die zin niets te bereiken en je bent altijd thuis. En tegelijkertijd kent het mystieke pad een eindeloze verdieping en verruiming juist omdat zowel de tastbare wereld als dat waaruit het bestaat, ons vormloze zelf, geen begin of einde kennen. Het grote mysterie dat ben jij, en de enige manier om het te ontdekken is door jezelf te ont-dekken. Door alle lagen die je aanziet voor jezelf te doorzien en te ervaren dat alles, alles, alles van jou is gemaakt.

Dit ontdekken zet op een bepaalde manier het mysterie ‘aan’ om belichaamd te worden en zich te ontvouwen. Maar wat ontvouwt dat ben jij! Je zult nooit ‘meer jij’, ‘anders jij’ of ‘groter jij’ worden, hoewel ontvouwen dat misschien suggereert. En het ontdekken en belichamen van dit mysterie vinden plaats via je spirituele hart. Je hart ontsluit als een poort je oneindige en tijdloze zijn.

Een paradox?

Het alomvattende van het mysterie en dat alles zijn unieke en specifieke plek heeft in de is-heid van het bestaan zijn voor het denken niet te bevatten. Het mysterie openbaart zich op een manier die ver voorbij onze intellectuele vermogens gaat, terwijl het er wel gebruik van maakt. Alles is eenvoudigweg. En deel van die is-heid is ook de vreugde die het schenkt om je potentieel te ontvouwen en belichamen. Het wil in vorm uitgedrukt worden. Om de mogelijkheden die in je besloten liggen ook daadwerkelijk te leven. En hier toont zich een paradox.

Je zielsverlangen vormgeven

De paradox van het mysterie is de paradox van doen en zijn. Ze zijn één. Je bent altijd thuis en je hoeft en kunt daar niets voor doen. Er valt wezenlijk niets te ontwikkelen en tegelijkertijd is er een impuls, een beweging, die je aanspoort om je bedoeling te leven. Een impuls die je aanmoedigt om te doen wat je te doen hebt. Om je potentie te leven en je zielsverlangen op te volgen en vorm te geven. Niet vanwege het resultaat, niet vanwege succes, meer, groot of grootser. Het gaat puur om het leven van je bedoeling, om het op jouw unieke manier delen en vormgeven van je zijns-natuur en zielsverlangen. Dat waartoe je hier nu op aarde bent.

Foto: Nathan Dumlao, unsplashfoto's

“Het geluk dat je bent op jouw manier delen en vormgeven schenkt vreugde.”

Je zielsverlangen

Je zielsverlangen spoort je aan. Het is belangrijk om je ermee te verbinden en het te voeden, omdat het anders verschraalt. En juist door jouw zielsverlangen te belichamen kan aan de oppervlakte komen wat nog innerlijk verdeeld is, zodat het geheeld kan worden. Dat maakt het vormgeven van jouw unieke zielsverlangen ook best spannend. Het gaat niet om zomaar iets, het gaat om jou! En om je bewust te worden van je zielsverlangen is het nodig om te luisteren naar wat het leven je vertelt, zonder verstrikt te raken in de complexiteit van de tastbare wereld. Dat is immers een reis die je al hebt afgelegd. ‘Been there, done that.’ Hoewel ook dat, wanneer dat wel gebeurt, aanwijzingen geeft welke richting je te gaan hebt. Terug naar de eenvoud, terug naar de stilte.

Wat wil zich nu ontvouwen?

Zodat je waarlijk kan luisteren en ontvankelijk bent om echt te horen. Wat vertelt het leven je? Via je lichaam, via je levensomstandigheden. Via toevalligheden. Wat geeft een ja- en wat geeft een nee-gevoel? Luister je ernaar? Wat weerhoudt je er eventueel van om er gehoor aan te geven? Kijk daarnaar, kom het onder ogen, sluit er vrede mee. En het fijne is dat leeftijd hierbij niet van belang is. Het gaat niet om een doel in de toekomst. Ook op je sterfbed kun je uitdrukking geven aan jouw zijn en aan je zielsverlangen. Het wil tot uitdrukking worden gebracht! Het gaat immers om het uitdrukking geven aan je zielsverlangen in dit moment. Dat is wat vreugde schenkt.

Dat je jouw thuis-zijn mag ontdekken en belichamen.

Liefs,

Linda

Mocht je het fijn vinden om naar een meditatieve talk te luisteren die gaat over het prachtige mysterie wat we zijn, dan kun je hieronder een podcast beluisteren.

Vergeetmeniet

Wie manifesteert?

Het blijft een boeiend thema, de wet van aantrekking. Ik krijg er regelmatig vragen over, zie er van alles over voorbij komen op de sociale media en heb er wel eens een dag-training over gegeven die ik de sleutel tot geluk noemde. De paradox van de wet van aantrekking is dat het meestal het ego is die er gebruik van wil maken. En omdat het ego dat doet vanuit een gevoel van tekort, vormt dat ook meteen het eerste obstakel in de stromende rivier van overvloed. Wat mij betreft is dan ook een belangrijke vraag om te stellen wie het is die wil manifesteren?

Verhalen van tekort

Dit wordt geen artikel waaruit je tips kunt halen om beter te worden in manifesteren. Ik zeg dat maar meteen, zodat je dit artikel weg kunt leggen als dat wel is wat je wilt. Mijn interesse in de wet van aantrekking ligt in dat het je haarscherp spiegelt wat je (onbewust) gelooft over jezelf en het leven. We trekken immers aan wat we diep van binnen geloven wat waar is. Ik vind dat magisch en een waar wonder.

Wat wil je manifesteren?

Foto: Amol Tyagi, Unsplashfoto's

Het antwoord op de vraag wat je wilt manifesteren toont je glashelder waar je precies tekort ervaart. Wat mis je in je leven? Wat zou je graag (anders) willen?
Ik kan me voorstellen dat het voelt alsof de oplossing voor het gevoel van gemis de vervulling van de wens is. Maar lost daarmee het gevoel van tekort werkelijk op? Je kunt in plaats van je aandacht naar buiten te richten, ook naar binnen schouwen. Zodat het antwoord op bovenstaande vragen je het thema kan tonen waar nog pijn mee is verbonden.

En waar nog een verhaal aan vast zit welke zich spiegelt in je leven. Het toont je haarscherp waar je nog innerlijk verdeeld bent en waar heling mogelijk is.

Nu zijn

Volgens boeken en cursussen over de wet van aantrekking moet je om je wensen te vervullen allerlei regels toepassen, zoals het specifiek maken van je verlangen, voelen alsof je het al hebt ontvangen enzovoort. Ofwel, je moet van alles doen om de werkelijkheid te manipuleren en modeleren naar jouw behoeften. Waarbij je voorbijgaat aan het feit dat geluk ligt in nu zijn. En nee, het heeft geen zin om zijn op te nemen in het stappenplan. Zijn is geen middel om in te spannen voor het karretje van doen. Het is niet inzetbaar als verborgen agenda om alsnog ergens te komen en iets te bereiken. De genade, de volheid, de rijkdom en zachte vrede van zijn openbaren zich pas wanneer je werkelijk, werkelijk, ontspant in nu zijn. Waarmee je opent voor wat er nu is. Dus zowel voor je verlangens en behoeften van dat wat er nu niet is en wat je wel graag wilt. Maar ook voor wat er wel is! Vaak zien we de volledigheid en rijkdom die er is over het hoofd, in onze haast om ergens anders te komen.

Doen of zijn?

Ik kan me voorstellen dat zich een stem in je roert die zegt dat er toch niets mis is met het manifesteren met harts-verlangens? Met het uitspreken van intenties, het aan de bron toevertrouwen van wat we in ons hart voelen wat mogelijk is. En met het zetten van concrete stappen om dat te creëren. Met doen! En dat klopt. Manifestatie vindt continue plaats. Het is de flower of life. De vraag is echter wie of wat creëert. Ontstaat het gewoon? Vanuit het zelf? (De is-heid van het leven, zijn, Leven hoe je het maar noemt.) Of wil de persoon iets creëren? In het eerste geval is er ruimte, vrede, vrijheid, eenheid. Doen staat ten dienste van zijn en is er onlosmakelijk deel van.

Een tegenstroom

In het geval dat een persoon creëert is er naast de vreugde van creatie ook spanning, verdeeldheid, angst en een onderliggend gevoel van tekort. Er ontstaat (onder andere door de wet van aantrekking) een tegenstroom. Die kan aanvoelen alsof het leven je dwarsboomt. Maar niets is minder waar. Doen is niet werkelijk afgescheiden van zijn, dat lijkt alleen zo wanneer je kijkt en ervaart vanuit het doen. Een tegenstroom kan je bewustmaken waar je nog innerlijk verdeeld leeft, waar nog ogenschijnlijke afscheiding is. Er is niets mis met verlangens en dromen. Het laat je zien wat er mogelijk is en het toont je potentieel. Er is ook niets mis met het voelen van tekort. Wat er is is immers wat er is, en dat is er niet voor niets. Het geeft je informatie. Alles heeft een functie. Kijk je echter in de spiegel? Of blijf je bezig met het spiegelbeeld proberen te veranderen?

Vervulling

Wat ik nu ga beschrijven … daar kan een persoon niets mee. Jij kan er echter wel wat mee en wellicht dat het je aanraakt. De diepste vervulling is om in vrede te zijn. Om nu volledig te zijn. Om te voelen dat je nergens heen hoeft, dat er niets valt te bereiken en dat alles nu is. Alle succes, rijkdom, aandacht, spullen, eten, middelen kunnen je dat niet geven. Dat zal je nooit vervullen, omdat het vanuit zichzelf onvolledig is. Maar jij! Jij bent vervulling, jij bent het waar je ten diepste zo naar verlangt.

Natuurlijk kan het fijn zijn wanneer je succes, rijkdom of aandacht ontvangt in jouw volledigheid. Maar zonder dat laatste zal het je de bodemloze put van depressieve leegte van de persoonlijkheid in sleuren. Juist door te openen voor wat er nu is, open je voor de vrede en wijsheid van het bestaan. De vrede die vervulling is.

De alchemie en mystiek van ‘zijn’

De alchemie van ‘zijn’ is niet dat lood goud wordt.
(Lood als symbool voor ervaringen in de tastbare wereld.

En goud als symbool voor het geluk, de vrede en vrijheid van bewustzijn.)

De alchemie die plaatsvindt is dat je ziet, voelt en ervaart dat het lood altijd al goud was.
Dat betekent dus dat het lood niet hoeft te veranderen!

Dit is een essentiële realisatie die bevrijdt en heelt.

… het lood hoeft niet te veranderen …

De bevrijding is dat een oud patroon of pijn evenzo oké zijn als vreugde en fijn.
Door ermee te zijn, te zijn met wat is, vinden alchemie en heling plaats.
Maar daarvoor hoeft lood er aan de ‘buitenkant’ van bewustzijn,

in de tastbare wereld, niet anders uit te zien
om getransformeerd te worden tot puur, zuiver en stralend goud.

De transformatie is de gevoelde realisatie dat het lood (tastbare wereld)

altijd al goud (bewustzijn) was.

Ik zou willen afsluiten met leestips en met helemaal onderaan een krachtige meditatieve talk.
De lees tip is: Boek van de universele wetten van Willem Glaudemans.
Want naast de wet van aantrekking zijn er vele wetmatigheden, niveaus en dimensies in de wereld van vormen die van invloed zijn op de ontplooiing van ons bewustzijn. Ik vind het een mooi boek. En als je wilt leren om de shift te maken van doen naar zijn, dan kan ik je mijn boek met de gelijknamige titel van harte aanraden.

Het ga je goed.

Liefs,

Linda

Een krachtige meditatieve talk over verbinding in eenheid en de alchemie van zijn.