Latest Posts

Opgaande zon, foto van Vinit Pathak, unsplashfotoś

Het ware kapitaal

Het valt me op dat steeds meer mensen uit de ratrace van ‘het harde werken’ stappen. Soms in eerste instantie door een wake-up call zoals een burn out, soms vanuit het idee om als zelfstandige met meer vrijheid verder te gaan. Al vrij snel blijkt dat terug de ratrace ingaan geen oprechte optie meer is. Ook niet de race om genoeg klanten te krijgen en daarmee inkomen te verdienen. En een groeiend aantal mensen kiest er vervolgens voor om ‘werk’ te maken van hun eigen heling. En nee, niet in de zin van er andere mensen mee begeleiden. Maar in de zin dat zijzelf ‘een project om mee te werken’ zijn geworden voor onbepaalde tijd.

Het tekort-denken van de oude wereld

De manier waarop we geld gebruiken is gebaseerd op principes uit de oude duale wereld, namelijk op het denken vanuit tekort. Denk maar aan macht en onmacht, meer en minder, onderdrukking en uitbuiting. Dit komt allemaal voort vanuit de angst om tekort te ervaren. En het idee dat je geld (aandacht, liefde ed.) wel of niet kunt verdienen. Het is kenmerkend voor leven vanuit het ego. Zelfs wanneer je hier niet aan mee wilt doen, doe je dat ongewild toch. Vanwege de chocolade die je met je geld koopt, kleding… Want aan de andere kant van die geldstroom werken mensen op veel te jonge leeftijd voor veel te weinig geld als moderne slaven om dat allemaal voor ons te produceren. De hele oude wereld is op het denken vanuit tekort gebaseerd. Het is de drie dimensionale werkelijkheid waarin we de uitersten van dualiteit ervaren, beleven en eigen maken. Een wereld waar lijden je metgezel is. Maar er gloort een nieuwe werkelijkheid!

Want wat nu als het niet gaat om geld verdienen?

Wat nu als het in werkelijkheid gaat om jouw heling?

Wat nu als het thema werken helemaal nooit werkelijk heeft gedraaid om het verdienen van geld (liefde, aandacht, succes, veiligheid)? Natuurlijk draaide het daar aan de oppervlakte om, maar wezenlijk? Wat nu als het hele project van ‘werken’ er puur was om jou te doen ontwaken? In de realisatie dat je al waardevol, goed genoeg en onschuldig bent.
Ik weet dat er nu allerlei ja, maren kunnen opkomen. Want, de hypotheek, huur, brood op de plank, vakantie, kinderen die opgroeien, de realiteit!

Een nieuwe werkelijkheid

En ja, dat is ook deel van de realiteit. Zolang je nog gelooft dat je geld moet verdienen door hard te werken, dan zul je dat eerst onder ogen moeten komen en doorzien. Omdat het tot die tijd je werkelijkheid vormt. Maar als in die overtuiging barsten komen, en hopelijk draagt dit artikel daartoe bij, dan schijnt daar een nieuwe werkelijkheid doorheen. Een werkelijkheid die zo ongelofelijk veel intelligenter, ruimer en weidser is dan de drie dimensionale werkelijkheid zoals je die tot nu toe kende. Een werkelijkheid waarin het niet gaat om het verdienen van geld, maar over ontwaken in je ware natuur en over heling. Over het realiseren van de eenheid en onderlinge verbondenheid van het leven. Het gaat over weer durven spelen! Kun je je nog herinneren dat je als kind leerde door te spelen? En dat het leven pas zwaar werd toen je zogenaamd ‘echt moest gaan leren’?

Wat voor jou wezenlijk goed is, is dat voor ieder

Je staat niet op jezelf, je bent geen eilandje in een oneindig universum. Je bent onlosmakelijk verbonden met alles wat er is. Dat betekent ook dat jouw heling bijdraagt aan de heling van de gehele mensheid en onze wonderschone planeet aarde. Dus wat misschien egoïstisch lijkt; van jezelf prioriteit maken, weer leren spelen, luisteren naar je ja- en nee-gevoel, overtuigingen ontmantelen die het ja-gevoel onderuit halen en oud zeer verwerken, dat is juist het het meest liefdevolle wat je kunt doen. Wat voor jou wezenlijk goed is, is goed voor ieder.

Maar hoe dan rondkomen?!

Maar hoe zit het dan met dat geld?
Want je hebt wel een huur of hypotheek te betalen en je hebt ook nog te maken met een drie dimensionale wereld. En anderen kunnen misschien wel zo leven, maar die hebben een partner met een goed inkomen of anderszins geluk. Toch?
Al jaren hoor ik de verhalen van mensen die daar ook van overtuigd waren tot een burn out of andere levensgebeurtenis de grond onder hun voeten vandaan haalde, en ze in feite niet anders konden dan van zichzelf prioriteit maken. Opeens bleek het onmogelijke mogelijk. Hebben zij allemaal partners met goede inkomens of een zak met geld om dat mogelijk te maken? Nee! Let wel, met dit artikel wil ik je niet aanzetten tot onverstandige keuzen met een vernietigende impact. Ik wil graag scheuren brengen in de overtuigingen die je mogelijk hebt over werk en inkomen. Dat je geld moet verdienen door hard te werken. Als de overtuigingen die je daarover hebt scheuren gaan vertonen ontstaat er ruimte voor de nieuwe werkelijkheid om erdoorheen te schijnen. Een werkelijkheid die op heel andere principes is gebaseerd, zoals de oneindige intelligentie van ons bestaan, onvoorwaardelijke liefde en onderlinge verbondenheid. En wat zo bijzonder is, dat is dat die nieuwe werkelijkheid ongelofelijk inventief is.

Het ware kapitaal

De bron van het leven vindt allerlei manieren om je te geven wat je nodig hebt. Manieren die voor het denken niet te bevatten zijn. Om je te kunnen geven wat je nodig hebt, heeft het leven ruimte nodig. En dat vraagt om een open mind waar niet allemaal overtuigingen voor zitten. Immers, het leven kan niet om jouw nee heen en zal jouw nee beantwoorden. Net zoals het jouw ja nodig heeft om dat te kunnen beantwoorden. Het is de universele wetmatigheid van de vrije wil. Wanneer de overtuigingen doorzien en ontmanteld worden ontdek je gaande weg (en neem hier je tijd voor) dat het ware kapitaal niet geld is maar de bron in jezelf, jouw heel zijn. Jij bent het ware kapitaal. De oude machten uit de drie dimensionale wereld staan er niet om te springen dat je dit ontdekt. Want dat ontneemt hen de macht over jou. Je leeft dan vanuit een andere werkelijkheid, een andere trilling, waar hun macht niet reikt.

Ik hoor mensen over onverwachte erfenissen, over maffe fondsen die geld uitkeren, over bijbaantjes die geen energie kosten, over tiny wonen waardoor er ook veel minder geld nodig is, over dat het op de een of andere manier toch kan, weliswaar soms net maar het kan! En het bijzondere is dat de oude wereld de nieuwe wereld mogelijk maakt. Het is immers dezelfde wereld. En wat is het toch heerlijk hoe overvloedig de creatieve flow dan vloeit. Door ieder zijn uniekheid heen.

Ik dank ieder die wat ik hier beschrijf voortleeft. Ik dank ieder die zichzelf heelt. Soms lijkt wat je doet misschien alleen maar voor jezelf of onzichtbaar… toch is het zo wezenlijk belangrijk voor alles en iedereen.

Liefs,

Linda

Een door mij bewerkte foto van Vincentiu Solomon, Unsplashfoto's

In de één (van) voud

Een poosje geleden had ik een transcendente ervaring waarvan mijn lichaam en geest de tijd nodig hadden om het te verwerken en te integreren. Want hoewel het op het moment zelf nauwelijks indruk maakte, sloeg het later alsnog in als een bom en had ik tijd nodig om bewust terug te keren naar de één (van) voud. Ofwel naar de stilte van zijn. Als rust en middelpunt, als tijdloos nulpunt waarin het hele leven zich afspeelt.

Veelvoud

De ervaring was dat ik verschillende tijdlijnen, dimensies en universa tegelijkertijd zag en ervoer. Waar ik aan dacht, daar was ik. Het was zoveel, zo oneindig veel en tegelijkertijd was het in de rust van dat moment. In de periode erna was het of de ervaring pas echt tot me doordrong en kwamen er vragen in me op zoals hoe de veelvoud zich verhoudt tot het absolute, tot God. Ik voelde hoe mijn systeem er wat hyper op reageerde en rust nodig had. Dus keerde ik dankbaar terug naar de stilte van zijn en liet ik de ervaring los.

De stilte van zijn

Want wat is het heilzaam om je over te geven aan en te rusten in dat stille midden. Ik wist dat ik verder niets met de ervaring hoefde te doen. Als er meer te ontdekken zou zijn dan zou dat komen op het moment dat ik er weer aan toe was en niet eerder. Ondertussen konden mijn lichaam en geest weer tot rust komen en uitlijnen met het vertrouwen en de stilte van zijn. Voor mij was het zowel na verlichtingservaringen (het ervaren van je verlichte natuur) als dus blijkbaar ook na deze transcendente ervaring (ervaringen van verruimd bewustzijn, andere staten en dimensies van bewustzijn en dergelijke) nodig om de ervaring in een rustig tempo te verwerken en integreren. Zowel fysiek en mentaal als emotioneel en energetisch.

Hoe verhoudt de veelvoud zich tot de eenvoud?

Wat ik zag en voelde was hoe oneindig veel meer er is dan alleen het aardse 3-dimensionale leven zoals we dat als mensen kennen. Ik voelde op een bepaalde manier de onsterfelijkheid van onze ziel. Maar niet zoals ik dat ken van ons non duale-, vorm- en tijdloze zelf. Ik voelde en zag de onmetelijkheid van de wereld van vormen. En de tijd zoals we dat op aarde kennen voelde hier zo compleet anders. Wat is een dag uit een mensenleven wanneer je dat afzet tegen het ontstaan van complete sterrenstelsels?

Ik zag niet alleen veel verschillende dimensies, denk maar aan de vierde, vijfde, zesde dimensie, die een steeds hogere frequentie hebben en lagere dichtheid, maar ook eindeloos veel planeten en universa waar bewustzijn en leven is. De planeten zelf trillen van en zijn bewustzijn. En al die dimensies, verschillende tijdlijnen, het ontstaan van sterrenstelsels en dergelijke was allemaal op dat moment. Wat me korte tijd hyper maakte was de enormiteit van het bestaan. Nogmaals, dat mijn essentie tijdloos, grenzeloos en oneindig is dat realiseerde ik. Maar dat ook de planeten, dimensies, tijd en ruimte van vormen evenzo oneindig voorkomen in veelvoud … dat deed wat met me. Mijn denken kon het niet bevatten en het voelde op een bepaalde manier ook wat beangstigend. Alsof ik kon verdwalen in die veelvoud. En daar bracht de één van voud rust, vertrouwen, geduld, aanvaarding en een soort gronding. Naast dat ik hier natuurlijk de Vragen naar Vrijheid op onderzocht. Want wie kan verdwalen?

Één

Hoeveel er ook te ontwikkelen valt, te ontdekken en te beleven… alles is gemaakt van en komt voort uit bewustzijn. Ik voelde en besefte dat niet de hele oceaan beleefd, ontdekt en ontwikkeld hoeft te worden door de golf in de oceaan. Waarmee ik bedoel dat ik met mijn menselijk bewustzijn (het golfje) niet het geheel (de oceaan) kan overzien en dat dat ook niet nodig is.

We kunnen ons eindeloos ontwikkelen en er valt eindeloos veel te ontdekken. Maar oh wat is het gemakkelijk om je daarbij te verliezen in de veelvoud, in de buitenkant van bewustzijn; de tastbare wereld. Dat gaat dus niet alleen op voor heel aardse zaken, zoals je kunnen verliezen in drank, sex, werk of gedachten, maar het gaat ook op voor de meer subtielere energetische zaken zoals hogere dimensies, het ontmoeten van licht- of buitenaardse wezens en dergelijke. Wanneer je daar volledig met je aandacht in opgaat dan wordt het leven gedetailleerd en complex. En daar is niets mis mee, dat is er ook. Maar omdat we zo geconditioneerd zijn om daarmee te versmelten, verliezen we dan ook al snel de heelheid, de eenheid en de werkelijke intelligentie uit het oog. En dus blijft het belangrijk om ook met betrekking tot ‘transcendente’ ervaringen, te aarden in zijn. Zodat zowel de buitenkant als binnenkant er beide zijn, zodat je in evenwicht bent. Dan is er eenvoud.

Hartengroet,

Linda

Foto: Aaron Burden, usnplashfoto's
Vrede, https://unsplash.com/@rhindaxu

Een volledig zichtbaar geheim

Verlichting is een volledig zichtbaar geheim. De enige reden waarom het verborgen lijkt is omdat het te voor de hand liggend is. Te eenvoudig, subtiel en gewoon. Volledige bevrijding zoals de Boeddha… dat moet wel speciaal, buitengewoon, transcendent en verheven zijn?

Onbereikbaar

Verlichting is alleen transcendent als je het vergelijkt met, of afzet tegen, leven vanuit het ego. En wie is dol op vergelijken? Haha, het ego. Het is waar dat vanuit het ego onze verlichte natuur onbereikbaar is. Dus voor het ego-denken (die denkt dat hij jou is) is dit ook zo. Het vult vervolgens vanuit zijn eigen kaders in dat het misschien wel te bereiken is in de toekomst als je er heel hard je best voor doet. Terwijl juist het hele punt is dat je vanuit het denken de heelheid niet kunt ervaren. Gisteren niet, nu niet en in de toekomst ook niet.

Voor ieder te realiseren

Toch is het voor iedereen mogelijk om een verschuiving naar zijn verlichte natuur te maken. Het is immers ieders natuur, het is de natuur van het hele bestaan. En als je er serieus werk van maakt (niet op de manier van het ego) is het ook mogelijk om ermee samen te vallen. Zodat je het niet alleen ervaart tijdens verlichtingservaringen of momenten van helderheid, maar zodat je het leeft. Voor dat laatste is zelfonderzoek en helingswerk nodig, om heling te laten doordringen in alle nog afgescheiden delen.

Foto: Johannes Plenio, unsplashfoto's

Waar geen woorden voor zijn

Je bent aanwezig, anders kon je dit niet lezen. Deze aanwezigheid is zo vanzelfsprekend omdat het er altijd is. Meestal merken we alleen op wat er in onze aanwezigheid verschijnt en versmelten we daar als het ware mee. Gedachten, gevoelens, lichamelijke sensaties, geluiden, geuren, smaak… We denken dan dat we ons lichaam zijn in een tastbare wereld. Vanuit deze gedachten en ervaringen bekeken is het leven begrensd en duaal. Maar wat nu als je een verschuiving maakt naar dat waar de begrensde ervaringen in verschijnen?
Dan ben je in een split second ongrijpbaar, onbegrensd, onmetelijk, weids, ruim en naadloos.

Verschillende redenen voor helingswerk

Sommige mensen starten met zelfonderzoek en helingswerk na verlichtingservaringen, om de kloof te dichten tussen de realisatie van hun natuur en de belichaming daarvan in het dagelijks leven. Weer anderen realiseren bijna ongemerkt en procesgewijs wie ze werkelijk zijn juist door middel van zelfonderzoek en helingswerk. En weer anderen zijn helemaal niet geïnteresseerd in verlichting en zelfbevrijding en passen zelfonderzoek en helingswerk toe vanwege de vruchten die je ervan plukt. Het ervaren van onvoorwaardelijke liefde, afgestemd zijn op de levensstroom, synchroniciteit, innerlijke vrede en vrijheid en minder last hebben van de negatieve gevolgen van het ego, zoals je zorgen maken en het ervaren van stress.

De kloof dichten

Dus of je nu wel of niet bewust bent van je ware natuur, door zelfonderzoek en helingswerk dicht je de kloof tussen innerlijke verdeeldheid en heel-zijn. Ook de subtiele kloof/ dualiteit tussen aanwezigheid en dat wat erin verschijnt; de ervaring van de tastbare en grofstoffelijke wereld. Iedere keer weer blijken het overtuigingen en gedachten te zijn over jezelf en het leven, die bepalen hoe je het leven ervaart. Geloof je in dualiteit, op wat voor subtiel niveau ook, dan is dat wat je ervaart. Zodra je het doorziet, licht op wat er al die tijd al was. En gek genoeg merk je dan ook dat je dat eigenlijk al die tijd hebt ervaren, alleen lag er een sluier overheen met grofstoffelijke ervaringen waar je aandacht mee was versmolten.

De ‘laatste’ afscheiding

Heb je ooit iets buiten jezelf ervaren? Kun je iets buiten jezelf ervaren?
Dus de wereld waarvan je overtuigd bent dat die ‘buiten jou bestaat’, zou het kunnen zijn dat die helemaal niet ‘buiten jou’ bestaat? Wat nu als je hier geen antwoord op kunt geven waarvan je 100% zeker bent? Wat betekent dat? Als alles in jouw aanwezigheid verschijnt… wat ben je dan?
Is dat niet mind blowing! Alles, maar dan ook alles wat je ervaart, verschijnt in jou! Alles is gemaakt van ervaren, van aanwezigheid, van jou. Alles is jou! Alles is mij. Alles is aanwezigheid.

Komt er een ‘ja, maar’ op?
Mooi. Deze ja, maar is belangrijk. Onderzoek deze ‘ja, maar’. Het is een poort naar grenzeloos zijn.

Zijn met wat er is impliceert dat er iemand is die met iets kan zijn.
Dat is echter niet de (non duale) werkelijkheid.
Het is wel een belangrijke, zeer belangrijke, tussenstap voor de persoon naar het openen voor en ervaren van de werkelijkheid.
Zodra de werkelijkheid oplicht, lost de persoon op.
En is er er enkel de is-heid van het bestaan.
Een naadloos en tijdloos zijn.

Dus tot het leven een is, en zolang je het leven nog als duaal ervaart, is ‘zijn met wat er is’ een krachtige beoefening om heelheid te ervaren.
Maak de shift van doen naar zijn tot er niemand meer is die deze shift hoeft te maken.

Liefs,

Linda

Foto: Alexandru Zdrobau, unsplashfotos

Wat er altijd is

Terwijl ik dit schrijf zit ik met mijn gezin in het gras, onder een boom in Bretagne. Vogels zingen en ik kijk naar mijn vriend en onze kinderen. Ze zijn me zo dierbaar. Ik besef me dat ze op dit moment opgaan in de buitenste laag van bewustzijn; de tastbare wereld. Ze zijn zich niet bewust van de diepere dimensie van zijn. Ze horen dezelfde geluiden als ik, er gaan gedachten en gevoelens door ze heen en dezelfde wind die ik ook voel streelt hun huid. Wat hieraan ten grondslag ligt, de stille roerloze dimensie van zijn, ontgaat ze op dit moment. De stilte die hun hele leven draagt, zoals het mijn leven draagt en wat fysiek voelbaar is als zachte vrede.

Een verschil tussen praten over en delen vanuit

Mensen die me kennen weten dat ik thuis weinig tot niet praat over spiritualiteit en non-dualiteit. Ze kunnen het zich niet voorstellen; ‘Je ademt het Linda, het stroomt door je bloed, hoe kan het dan dat je er thuis niet over praat? Mis je dat dan niet?’ Mis ik het om thuis over spiritualiteit te praten? Nee, want ik praat niet graag over spiritualiteit. Wat valt erover te zeggen? Het is iets om rechtstreeks te leven. Ik ontmoet mijn gezinsleden, waaronder onze kat Mickey, in het tijdloze veld van zijn en voel hoe de liefde ons draagt.

Toch deel ik deze woorden, schrijf ik er boeken over en kun je er bijna dagelijks stukjes van me over lezen op de sociale media. Hoe zit dat dan? Voor mij is er een verschil tussen praten over spiritualiteit en het rechtstreeks delen van spiritualiteit. Het verschil kun je voelen. Bij het laatste kun je door de woorden heen en in de woorden de energie voelen van waaruit ze zijn ontstaan en wat ze overdragen. Als lezer kun je ermee resoneren. Dat is ook wat ik hoor van mensen die het boek Het ja-gevoel lezen. En hoewel woorden betekenis overdragen en dat wat gedeeld wordt kracht bijzetten, is werkelijke spiritualiteit ook zonder woorden samen te delen. Sterker nog, soms kan stilte, elkaar in de ogen kijken of ‘gewoon’ samen-zijn duizend maal krachtiger zijn dan de mooist gesproken of geschreven woorden.

Foto: Andrii Ganzevych, unsplashtoto's

Je weet het niet

Zo keek ik ooit in de ogen van Mukti, spiritueel leraar en partner van Adyashanti, toen ik afscheid van ze nam na een retraiteweek. Ik zal het nooit meer vergeten. Haar open en weidse ogen deelde de tijdloze dimensie met me, hoewel ik er op dat moment nog niet aan toe was om haar blik langer dan een paar seconden te beantwoorden.

En dat is een ander aspect aan het delen van de diepere dimensie van zijn. Je weet niet wat het effect is van het delen. Het kan op het moment zelf lijken of de ander de schat van openheid nog niet kan ontvangen. Zoals ik destijds met Mukti na een paar seconden mijn blik afwendde. Toch werkte het op een diep niveau door en hielp het me in de jaren erna mede om er verder voor te openen. Wanneer niet het een of ander doel belangrijk is, maar het (delen vanuit) zijn, dan is het goed zoals het is. Ook wanneer de ander bijvoorbeeld nog muren voor zijn hart heeft, in een poging het te beschermen. Je weet vanuit je menselijk perspectief niet altijd waar een innerlijke nee voor nodig is. Toch klopt het altijd, ook wanneer het niet lijkt te kloppen.

De stroom volgen

De meeste mensen die ik in mijn dagelijks leven op straat of bijvoorbeeld in de winkel ontmoet zijn zich niet bewust van de diepere dimensie van zijn en van de werkelijkheid die achter de ogenschijnlijk duale wereld schuilgaat. Ik voel bij deze mensen geen enkele behoefte om erover te delen. Zelfs niet wanneer deze mensen pijn met me delen die voortkomt uit het gevangen zitten in de cirkels van gewoontepatronen en dualiteit. Liever luister ik dan en begrijp ik hoe pijnlijk het is. Wanneer mensen diep van binnen echter ja voelen bij spiritueel ontwaken dan stroom ik over en neem ik mensen graag mee zichzelf in tot waar ze op dat moment aan toe zijn. En natuurlijk is dat diepgaand vreugdevol en vervullend. Dat voelt ook als deel van mijn bedoeling. Als ik de diepere dimensie van zijn, en de weg daar naartoe, helemaal niet zou kunnen delen zou ik dat als een diep gemis ervaren. Dat heeft te maken met de vergelijking dat een schilder graag schildert en een muzikant graag muziek maakt. Ook dat komt vaak rechtstreeks voort uit de diepere dimensie van zijn, en de creatieve flow wil nu eenmaal graag stromen. Dat betekent echter niet dat ze praktisch gezien ieder moment en met iedereen muziek maken of schilderen.

Wat er altijd is

De titel van dit artikel ‘Wat er altijd is’ heeft te maken met de volledigheid van dit moment, met hoe het in werkelijkheid is. De diepere dimensie van zijn is er altijd en neemt de vorm aan van dit moment. Wanneer je daarin rust voel je dat het moment precies is zoals het moet zijn. Wat een rust en vrede geeft dat. Dat betekent dat de ander dus ook niet anders hoeft te zijn. En jij ook niet! Je ervaart de volledigheid van de ander en van jezelf. Het anders willen hebben dan het is komt vaak voort uit een gevoel van tekort, uit een gevoel van onvolkomenheid in jezelf. Wat mij betreft gaat spiritualiteit juist over het ontdekken, realiseren en belichamen van de volledigheid van dit moment. Precies zoals het is.

Aannemen wat er is

En daarmee wil ik dit artikel graag afsluiten. Want wanneer de werkelijkheid nog een gevoel van gemis, van onvolledigheid is, dan vormt dat de poort naar heling en een dieper ontwaken. Ook onvolledigheid is deel van de volledigheid. En het is vaak juist onze nabije omgeving, onze familie en geliefden en bijvoorbeeld onze werkomgeving die ons dit spiegelt. Wat willen we graag anders zien in de ander? Of in onszelf? Wat willen we dat er anders is? Welke gemis en welke pijn legt dat bloot? Welk patroon bevestigt en bekrachtigt het in onszelf? Wat geloven we daarover? Ontmoet dat, kom dat onder ogen zodat het leven weer vloeiend is. Dat waar je ten diepste naar verlangt is er altijd. Het kan wel zijn dat het verborgen is onder een laag van pijn, conclusies over (het ontstaan van) de pijn en manieren om de pijn te onderdrukken, vermijden en compenseren. Zodra je daar echter voor opent, voel je weliswaar de pijn, maar ook de kracht en wijsheid die erin besloten liggen. Rouw en verwerking kunnen plaatsvinden. Je bent weer verbonden met het leven en die verbondenheid vervult en ontspant, brengt vrede en heling.

Dat het je goed mag gaan.

Hartengroet,

Linda

Foto van lammetjes op dijk

Verwarring tussen doen en zijn

De werkelijkheid kent meerdere lagen. De meeste daarvan bevinden zich in de tastbare wereld van doen. Zelfs onze ziel en ons persoonlijk bewustzijn zijn bijvoorbeeld subtiele, energetische vormen van doen. In dit artikel ga ik in op de twee basale ‘lagen’ van de werkelijkheid namelijk ‘doen’ en ‘zijn’, en de verwarring die kan ontstaan wanneer je het non-duale zijns-domein probeert te interpreteren vanuit het domein van het duale doen. 

VOORBIJ DE 3-DIMENSIONALE WERKELIJKHEID

Met het denken, voelen en ervaren neem je de drie dimensionale werkelijkheid waar. Het is de tastbare wereld van doen. Met het universum, de aarde en zijn bewoners. Wanneer je bewustzijn zich hiermee identificeert dan lijkt het leven hiertoe beperkt. Het lijkt alsof jij een lichaam bent in een wereld. Boeddhisten noemen dit de wereld van Samsara. Het is een wereld gevuld met lijden waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Dat wil zeggen; er is geen ontsnappen mogelijk vanuit het domein van doen. (Iets wat we natuurlijk wel proberen, opnieuw en opnieuw. Ik zal hier meer over schrijven bij het kopje: Er is geen ik die doet.) Tot je realiseert dat je hier helemaal niet toe beperkt bent en dat die hele wereld van doen in jou verschijnt! Je ontdekt het zijns-domein. Dit voelt als bevrijding en herboren worden. De beknellende begrenzing van degene die je dacht te zijn maakt plaats voor de stille ruimtelijke vrede van zijn. De is-heid van het leven licht op. Binnen de spirituele en advaita gemeenschap ontstaat er soms verwarring over deze diepe realisatie van zijn. Hieronder noem ik een aantal veelvoorkomende verwarringen.

HET IS GOED ZOALS HET IS

‘Het is goed zoals het is’ gaat over de diepste werkelijkheid en over je wezenlijke natuur. Daar kun je voelen dat alles precies is zoals het moet zijn. Inclusief dat iets soms niet goed is op menselijk niveau. Dit lijkt tegenstrijdig maar dat is het alleen wanneer je erover nadenkt. Dieren, planten en bomen rusten bijvoorbeeld diepgaand in de is-heid van het bestaan, omdat ze er niet over na kunnen denken. Ze hebben geen zelfreflectief vermogen. Ze leven volledig in het moment en nemen het zoals het is. Ze zijn het zich alleen niet bewust, zoals wij mensen dat wel bewust kunnen zijn, juist dankzij ons vermogen tot zelfreflectie. 

Foto van Ramiz Dedakovic, unsplashfot's

Bewust-zijn is de grond-natuur waarin het hele leven zich afspeelt. Hier is geen sprake van tegenstellingen en hier kun je voelen dat alles intelligentie in beweging is. Alles. Het is. Hierin rusten voelt veilig omdat wat er ook is, je weet en voelt dat het precies is zoals het moet zijn. Niets gaat verkeerd, het is goed. Dat is dus inclusief dat het in de tastbare wereld niet altijd goed is zoals het is. Daar kan het belangrijk zijn om grenzen te stellen, positie in te nemen en dergelijke. De uitspraak dat het goed is zoals het is, is dus niet bedoeld om situaties die scheef zijn, recht te praten! Of om je in een situatie te houden die ondermijnend en ongezond voor je is. Zelfrealisatie en de belichaming daarvan betekenen niet dat je nooit boos bent of dat je altijd met een zachte glimlach voor je uit zit te staren. 

ALLES VERSCHIJNT IN MIJ, ALS MIJ

Ook deze uitspraak kan voor verwarring zorgen. Het gaat om dezelfde paradox, dezelfde ogenschijnlijke tegenstelling. Vooral vrouwen die invoelend, empathisch en sensitief zijn hoor ik over deze verwarring. Maar ook bij mannen komt het natuurlijk voor. Wanneer je geleerd heb om je af te stemmen op de ander en zorg te dragen voor relaties, kan het gebeuren dat de ik-jij grenzen wat diffuus raken. Er kan een automatische aangeleerde neiging zijn om voor de ander te zorgen door bijvoorbeeld diegene zijn pijn, schuld, verwijten en projecties te dragen. Na verlichtings- en eenheidservaringen kan dit patroon versterkt worden door de realisatie dat alles in jouw bewustzijn verschijnt en dat er niet wezenlijk een ‘buiten jou’ is. Voeg daar een portie zelfreflectief vermogen aan toe en je hebt het ideale recept om verstoringen die niet van jou zijn wel in jou op te willen lossen. Ik was er een ster in. Gebeurde er iets bij een ander waarvan die zich niet bewust was en legde diegene dat bij mij neer, dan nam ik dat in veel gevallen aan. Op die manier verteerde ik jaren lang wat helemaal niet aan mij was om te verteren, wat natuurlijk voor mijn systeem ook onverteerbaar was en wat de ander ook helemaal niet hielp. Ik verwarde lange tijd de essentie van bewustzijn waarin alles ‘mij is’ met de buitenste laag van doen, waarin er natuurlijk wel degelijk sprake is van: ik -jij, en van: dit hoort bij mij en dat hoort bij jou.

ER IS GEEN IK DIE DOET

‘Je kunt niets doen voor zelfrealisatie want er is niet iemand die doet.’ Ook dit is een spirituele uitspraak die voor veel verwarring kan zorgen. Het gaat om dezelfde paradox die ik hierboven beschrijf. Wanneer je naar jezelf zoekt in de wereld van doen, dan zul je eindeloos blijven zoeken zonder ooit jezelf te vinden. In die zin kun je niets doen. Maar je kunt wel de shift maken van doen naar zijn! Je verlichte natuur is er altijd. Het is niet iets wat zich ontwikkelt of opbouwt tijdens je leven, het was er al voor je geboren werd. Je hoeft alleen de shift te maken. Op mijn Youtube kanaal vind je meditaties die hierbij behulpzaam zijn.

https://unsplash.com/@nkuutz

Tijdens eenheid- of verlichtingservaringen realiseer je dat je niet werkelijk de persoon bent die je dacht te zijn. De werkelijkheid opent zich. Je blijkt onmetelijk, ongrijpbaar en onbenoembaar. Vanuit de diepere dimensie van zijn, je grond natuur, is het volkomen helder dat er geen losstaand individu is die doet. Er is bewustzijn dat zich uitdrukt door alles wat je ziet, hoort, voelt, proeft en ervaart. Onderdeel daarvan is dat je in de ochtend wakker wordt, opstaat, je door de dag beweegt en in de avond weer gaat slapen. Er is alleen geen persoon meer die dit doet. Het is een grandioze paradox. Je kunt het ‘voelen’ wanneer er even geen gedachten zijn. Wat is er dan nog wel? Als je niet bedenkt wie je bent. Maar ervaart wat er op dit moment door je heen gaat. En wanneer je dat niet van etiketten en labels voorziet…

Waarschijnlijk zul je merken dat er al heel snel weer gedachten komen die je opnieuw proberen te definiëren. Het zijn de illusies die als sluiers voor de werkelijkheid hangen. Onderzoek ze, zodat de naadloze werkelijkheid oplicht. Ook zonder een persoon (denken) te zijn leef je nog gewoon je leven. 

Je kunt dus wel degelijk iets doen voor zelfrealisatie, al is er niet werkelijk een persoon die hier invloed op heeft ;-). Wat je kunt doen is de shift maken van doen naar zijn, zo vaak je kunt. En van daaruit onderzoeken wat je nog gelooft over de werkelijkheid wat er als sluiers voor hangt. Iets doen is niet tegengesteld aan zijn, ze vormen samen de dans die leven mogelijk maakt. 

Het ga je goed.

Liefs,

Linda 

Vrede, https://unsplash.com/@rhindaxu

Waarmee wil je uitlijnen?

Dit is een belangrijke vraag. Altijd, en nu in het bijzonder. Want hoewel het lijkt alsof iedereen in dezelfde werkelijkheid leeft, is dat niet helemaal het geval. Ieder beleeft de werkelijkheid zoals hij gelooft dat deze is. En hoewel er ook een collectieve werkelijkheid met gedeelde wetmatigheden lijkt te bestaan, is deze op dit moment onderhevig aan een transformatie. Van een solide, relatief eenduidig collectieve werkelijkheid, zijn we in een overgangsfase beland waarbij de verschillen in beleving aan het licht komen en het ook verschillende kanten op kan gaan. En zoals dit meestal gaat met transformatie en verandering is het kantelpunt vaak een crisis. Ik vermoed dat er nog een aantal zullen volgen, om ons de kans te geven om een nieuw gedeelde werkelijkheid te vormen die voortkomt en uitgelijnd is met de liefde en wijsheid van ons hart.

Verschillende universa

Toen ik nog werkte als therapeut en maatschappelijk werkster puzzelde het me hoe het kon dat mensen waarmee ik in dezelfde kamer zat, soms in een compleet ander universum dan de mijne leefden. Het waren universa vol tekort en geweld, wantrouwen en angst. Ik vroeg me af: ‘Hoe kan het dat de ene mens geboren lijkt voor het ongeluk, terwijl de andere relatief fluitend en gelukkig door het leven gaat?’ We wonen op dezelfde aarde en hebben er toch een compleet andere perceptie op en ervaring mee. En ik vroeg me af of het mogelijk was om deze perceptie te veranderen. Want dat zou betekenen dat ook mijn perceptie, die vaak voortkwam uit angst, veranderen kon. Het werd een drijfveer voor me om dit te onderzoeken en het leidde me naar het ja-gevoel en het zelfonderzoek de Vragen naar Vrijheid.

Wat maakt je gelukkig?

In je hart is voelbaar dat leven vanuit vrede en liefde mogelijk is. Sterker nog, daar vind je vrede en liefde. Nooit eerder is daarop afstemmen zo belangrijk geweest. We worden gebombardeerd met ervaringen, nieuws, wetenschappelijk onderzoek en zogenaamde feiten die jouw (onbewuste) levensvisie onderbouwen en bevestigen. Een levensvisie die naast positieve ervaringen ook gebaseerd is op oud zeer, beperkende overtuigingen en angsten. Pijn en verhalen die soms levens en levens teruggaan. Het is nu zo zichtbaar hoe er voor ieder individueel beleefd universum ervaringen, data en informatie beschikbaar zijn, die dat zelfde universum onderbouwen en bevestigen. ‘Wat is nou waar en wat niet? Wat voor informatie kan ik nog vertrouwen?’, hoor ik mensen uitroepen. Eerder leek het alsof er een soort solide werkelijkheid was. Maar we maken zo vaak mee dat wat tien jaar geleden als waarheid werd beschouwd, gestaafd met allerlei wetenschappelijk onderzoek, daarover in sommige gevallen nu totaal het tegenovergestelde wordt beweerd. Ook weer ondersteund met wetenschappelijk onderzoek. Denk maar aan wat als gezonde voeding wordt beschouwd. Dus wat is waar? En evenzo belangrijk, waar stem je op af? Stem je af op wat het duale denken je toefluistert? Of stem je af op de wijsheid en ongrijpbare vrede die je in je hart voelt?

En stel dat je je stekels overeind voelt gaan bij wat je hierboven las. Want: “Ja, lekker makkelijk, afstemmen op je hart! Ik heb wel een gezin te onderhouden of ouders die ziek kunnen worden, een hypotheek om af te lossen en een drukke baan. Kiezen voor liefde terwijl ondertussen 5G de aarde overspoelt, mensen werkloos raken en er zich een ramp voltrekt, lekker dan! Kom op zeg, je moet wel met je beide benen op de grond staan!’ Mochten dit soort gedachten in je opkomen, onderzoek dan op welke grond je staat. Want dit is de grond waarop je jouw huis bouwt en waaruit jouw universum bestaat.

Licht brengen in de schaduw

Wanneer ik je aanmoedig om te kiezen voor een werkelijkheid die voelbaar is in je hart en die gegrond is in vrede en vrijheid, bedoel ik daar overigens niet mee dat je de ogen sluit voor schaduwkanten. Juist niet, want het is de schaduw waar het licht nog niet ontstoken is, wat innerlijke vrede en vrijheid aan het oog onttrekt. Als er bijvoorbeeld ook maar een beetje waarheid schuilt in de vele complot-theorieën die de ronde gaan, dan doen we er wijsheid aan om dit onder ogen te komen en ons licht daarop te schijnen. Maar wat ontzettend belangrijk is, is dat we ons licht daar laten schijnen en niet onze angst, onbewuste pijn of conditioneringen. Omdat de informatie dan innerlijke verdeeldheid, oud zeer en verhalen voedt in plaats van dat het dan bijdraagt aan heling. Voor je er erg in hebt geloof je de verhalen, ga je aan ze hechten en erin investeren. Terwijl het juist onderdrukt oud zeer, verhalen en innerlijke verdeeldheid is waaruit macht, onmacht, oorlog, corruptie en dergelijke ontstaan. Wat is werkelijkheid? Onderzoek en doorzie het. Je kunt in je lichaam en hart voelen of de informatie die je tot je neemt uit hartgedragen bewustzijn voortkomt, of voornamelijk uit angst, weerstand en een verzet tegen wat er is (ego). Het maakt een wereld/ universum van verschil.

De intelligentie waaruit alles voortkomt

Wanneer je aandacht opgaat in ervaringen, in verhalen en in deelstukjes, kan het gebeuren dat je de intelligentie waaruit alles voortkomt uit het oog verliest. En daarmee ook de verbinding, het onlosmakelijk verbonden en één zijn met alles en iedereen. Dat maakt angstig en je voelt je dan afgescheiden. Gelukkig is het mogelijk om ten alle tijden weer terug te keren naar jouw thuis, de vrede van je hart. Zodat je vanuit je hart weer de bedding bent voor alle ervaringen die door je heen spoelen. En ik vind het nog steeds zo magisch wat er dan gebeurt. Namelijk dat de werkelijkheid die je beleeft moeiteloos uitlijnt met de vrede van je hart. Een vrede die inclusief is. Een vrede die heelt. En in welk universum je ook leeft, je hart is de ‘plek’ waar alle universa samenkomen en waar je elkaar en de wereld kunt ontmoeten. De kracht van de grote intelligentie beweegt door ons heen. Gebruik makend van alles en iedereen. Gebruikmakend van grote en kleine ego’s, van natuurkrachten en van kunstmatige intelligentie. Het beweegt door jou en het beweegt door mij. Vaak kun je pas achteraf zien hoe alles precies klopt. En totdat dit inzicht zich aan je openbaart helpt het om op je hart af te stemmen, te koersen op wat je daar voelt wat waar is en om spanning als signaal te beschouwen die aangeeft dat je nog hecht aan verhalen die tot innerlijke verdeeldheid leiden.

Je weet niet alles, je kunt met de menselijke geest niet alles weten en overzien. Maar jouw diepste Zelf weet en dat is voelbaar in je hart.
Stem daarop af, vertrouw en koers erop zodat het je handelen voedt.
Alles is uitdrukking van het Ene en komt daaruit voort.

Een door mij bewerkte foto van Vincentiu Solomon, Unsplashfoto's

Pluto’s hulp

Een artikel over de invloed van de dwergplaneet Pluto. Geïnspireerd door wat mijn vriendin Dineke Hoekstra, astrologe bij praktijk Aspect, me erover vertelde. Let wel, ik ben zelf geen astroloog en wat ik erover deel is hoe ik haar woorden heb geïnterpreteerd en wat ik in mijn hart voel wat waar is. Het geeft volgens mij heel duidelijk weer in wat voor proces we ons als mensheid momenteel bevinden. Wat de bedoeling is en hoe de planeten ons hierbij helpen. Dat het je een hart onder de riem mag steken en helpt om je te verbinden met vertrouwen. Alles klopt precies, ook de crisissen, hoe pijnlijk ze ook zijn.

Pluto

Pluto oefent een krachtige invloed uit op de evolutie van de ziel. Zowel in je persoonlijke leven als voor de mensheid in zijn geheel.
Pluto is een onpersoonlijke ofwel transpersoonlijke, omdat hij niet heerst over de opbouw van de persoonlijkheid of het perfectioneren daarvan, maar juist over het afbreken en transformeren daarvan. Hij wijst naar wat je zielenpad is en welke potentieel tot bloei kan komen. En niet onbelangrijk, hij helpt ons te ontwaken in ons ware zelf. En dat begint voor de meeste mensen met de realisatie van wat je allemaal niet bent (‘Ik ben niet dit lichaam, niet deze geest, niet deze persoonlijkheid enz.) De manier waarop Pluto ons helpt is dan ook door omver te werpen wat niet meer passend is. Hij geeft ons crisissen.

Zijn we op het juiste spoor?

De vraag die Pluto aan je stelt is: Ben je op het juiste spoor? Volg je de flow of oude, ineffectieve conditioneringen? En het teken waar Pluto staat geeft aan wat het thema is waar het over gaat. Momenteel staat Pluto in het teken Steenbok en Steenbok gaat over maatschappelijke verhoudingen, ordening, structuur, verantwoordelijkheid, beperking, grenzen. Dat betekent dat we als mensheid nu uitgenodigd worden om na te denken en stil te staan bij of de huidige maatschappelijke verhoudingen en structuren nog wel bij bij ons aansluiten. Zijn we daarmee nog wel op het juiste spoor?

Foto van Jeremy Thomas, Unsplashfoto's

Pluto in Steenbok

In 2008 kwam Pluto in Steenbok en hij blijft daar tot eind 2024. Dat is best een lange tijd omdat Pluto- (ziels-) processen tijd kosten. Pluto in Steenbok laat zien en legt bloot welke structuren niet meer voor ons werken, maar tegen ons. Wat vinden we belangrijk? Waar kiezen we voor? Wat is onze zielsbestemming? En het mooie is dat Pluto niet opgeeft en net zolang doorgraaft tot de onderste steen boven is en de wortel van overtuigingen en ongezonde patronen en structuren eruit zijn. De manier waarop dat in 2008 gebeurde was dat de niet bezielde bedrijven omvielen. Want Pluto was nog maar net in het teken Steenbok toen de eerste crisis zich aandiende. De banken vielen om. We werden uitgenodigd om te onderzoeken of we nog in het oude bank- en geld (waarden-)systeem wilden investeren. Daar waar we als maatschappij vooral gericht waren op winst maken, stelt Pluto ons de vraag of we daar nog wel op willen blijven koersen. Gaat het om dividend, aandelen, bonussen, zoveel mogelijk winst maken of gaat het om doen wat wat je hart je ingeeft? Wat heeft werkelijk waarde? Ik vind het mooi om te zien hoe beroepen in zorg, voeding en onderwijs nu herwaardeerd worden.

Naar het Waterman-tijdperk

De reden dat Pluto-processen zoveel tijd nodig hebben is omdat mensen het moeilijk vinden om oude, vertrouwde patronen los te laten. Zelfs aan de meest pijnlijke patronen zijn we geneigd vast te houden. En daarom helpt Pluto door het oude en vertrouwde omver te werpen, zodat we er gewoonweg niet meer aan kunnen vasthouden. En tegelijkertijd laat Pluto ook zien wat de bedoeling is, als lichtpunt. Want Pluto laat intact en heel wat vanuit onze ziel de bedoeling is. Als je de maatschappij met een huis vergelijkt dan sloopt Pluto de delen van dat huis die onbezield zijn, terwijl hij de fundering voor een gezond en bezield nieuw huis intact laat.

De laatste jaren dat ik als maatschappelijk werkster werkte was Pluto in mijn leven zeer actief. Over het proces wat ik doormaakte schreef ik in het boek Het ja-gevoel. Het wierp in een precies bij mij passend tempo oude, vertrouwde, ineffectieve patronen omver zodat er geen weg terug meer was. En tegelijkertijd opende het ook de zachte vrede van mijn hart waar ik nog steeds in dobber. En hoe mooi is het dat Pluto eind 2024 het Waterman-teken ingaat! De werking daarvan is nu al voelbaar! Het teken Waterman, dat staat voor de nieuwe tijd, de nieuwe aarde! Als mensheid bevinden we ons al in dit nieuwe tijdperk en Pluto helpt om daar waar we nog vasthouden aan het oude, dat los te weken. Weet je nog hoe erover gezongen werd in de musical Hair? Aquarius (waterman)!

Foto van Guillermo Ferla, unsplashfoto's

Moed houden

Dit soort uitdagingen zijn niet gemakkelijk. Het dragen van pijn, voelen wat de situatie met je doet… En het is natuurlijk ook eng en pijnlijk dat het bij een crisis twee kanten op kan gaan. Graven we ons nog meer in op oude op (on)macht gebaseerde structuren of openen we in de zachte maar ongrijpbare vrede van ons hart? Zoals je bij individuen kunt zien, durft niet iedereen die sprong aan. Dat risico bestaat… Het risico bestaat dat we het als mensheid als geheel niet aandurven en vasthouden aan iets wat duidelijk niet meer werkt. En hoe meer weerstand en verzet er is, hoe moeilijker het proces verloopt. Maar ieder die nu al afstemt op zijn hart en los durft te laten wat in werkelijkheid nooit vast was, draagt bij aan het ontstaan van die nieuwe aarde. En je hebt daarbij dus het universum aan je zijde! Hoe mooi is dat!? Nog even een leuk weetje daarover. Half maart kwam Saturnus, die bij het teken Steenbok hoort en over hetzelfde thema heerst, in het Waterman teken. Dus Saturnus die over maatschappelijke verhoudingen, verantwoordelijkheid, beperkingen, regels, controle en dergelijke gaat, kwam half maart in het teken Waterman, dat voor vrijheid staat. Saturnus (beperking) in Waterman (vrijheid)! Is dat niet bijzonder?! Dus de crisis en maatregelen waar we nu mee te maken hebben, zijn mede in gang gezet door de werking van Pluto en Saturnus. Saturnus staat nog tot 2 juli in de Waterman. Dus grote kans dat de huidige maatregelen tot die tijd van kracht zullen zijn. Ik ben benieuwd!

Mocht het nou zo zijn dat het lezen van deze tekst op een angst knop heeft gedrukt dan zou ik je willen uitnodigen om terug te keren naar je hart, waar vertrouwen is. Want liefde, vertrouwen en ons fundamentele een-zijn is waar Pluto ons in helpt ontwaken. Dat is de bedoeling, dat is waar alle krachten ons bij helpen en in steunen. En het is een spannende tijd waarin angst, oude overtuigingen, verhalen en patronen naar boven kunnen komen. Verdraag ze, wees met ze, onderzoek wat je er nog over gelooft. Vanuit je hart.

Vanuit mijn hart tot jouw hart alle liefs,

Linda

https://unsplash.com/@kencheungphoto

Pas op de plaats

Toen ik nog werkte als maatschappelijk werkster werd ik regelmatig gevraagd om hulp te verlenen in situaties die om onmiddellijk handelen vroegen. In de beginjaren was dat ook wat ik deed, brandjes blussen. De ene na de andere. Huisuitzettingen voorkomen of afsluiting van gas, water en licht. Mensen beschermen voor huiselijk geweld, voedselhulp regelen enzovoort. Ik schoot volledig in de doe-modus, handelen, handelen, handelen, redden, redden, redden. Terwijl wanneer mensen mijn begeleiding vroegen bij verwerking, persoonlijke groei of omgaan met bijvoorbeeld angst, ik wel in zijn kon verblijven om van daaruit mensen te begeleiden. Ik wist dus dat het mogelijk was. Wanneer brandjes geblust waren, ontstonden er altijd weer nieuwe. Eigenlijk deed ik meer van hetzelfde wat deze mensen zelf ook al jarenlang deden. Het voelde als water naar de zee dragen en mijn lichaam reageerde met stress, spanning en een gevoel van onmacht. Waarop ik dan nog harder mijn best ging doen.

Uitzoomen

Tot het besef begon te dagen dat zolang de onderliggende overtuigingen en conditioneringen onveranderd bleven liggen (ook in mij!), er niets wezenlijks zou veranderen. En juist in situaties waarin het leek of onmiddellijke actie het enig belangrijke en nodige was, begon ik te leren om dan een pas op de plaats te maken. Om uit te zoomen, in plaats mee te rennen en redderen. Natuurlijk waren ook praktische handelingen nodig maar veel wezenlijker en levens-veranderd bleken de gesprekken die ik met de mensen had. En door ze een plek te bieden waar ze tot stilstand konden komen, was reflectie mogelijk. Het waren mensen die bereid waren tot zelfonderzoek, zodat de wortels van hun patronen aan het licht kwamen en doorzien werden. De spanning in mijn lichaam maakte plaats voor bezieling, inspiratie en sprankeling.

Bevrijding

De reden dat ik dit deel is omdat we allemaal met beperkende patronen te maken hebben. (En opgaan in de doe-modus heeft de hele maatschappij in zijn greep.) Maar hoe hardnekkig patronen ook kunnen zijn, het is mogelijk ze te bevrijden, als je maar doorzet. Door iedere keer wanneer een patroon aan het stuur van je leven is gaan staan, jezelf tot stilstand te dwingen en zelfonderzoek toe te passen. Vaak is er sprake van levensthematiek en meerdere generatie-problematiek. Misschien herken je het zelf ook dat een centraal thema steeds in verschillende gedaanten in je leven oppopt. De hechting aan zo’n thema los je (zeer waarschijnlijk) niet met een keer zelfonderzoek volledig op. Maar zelfs als je voor de allereerste keer zelfonderzoek toepast, lost er al zoveel op dat de vrede en vrijheid van je natuur blootgelegd worden. En zodra je eenmaal van die vrede geproefd hebt dan is het hek van de dam. Wellicht dat er patronen zijn die blijven, dat kan. Je zult dan merken dat ze de vrede niet meer verduisteren. En nieuwe, heilzame handelingen dienen zich aan, doordat je daar ruimte voor biedt. Handelingen die voortkomen uit de stille wijsheid van je hart en die afgestemd zijn op het geheel.

Dus, merk je dat je vast zit in de doe-modus? Is je lichaam gevuld met stress en lijkt het alsof je nu, nu, nu in actie moet komen? Maak dan, naast wijs handelen, tijd voor een pas op de plaats. (Bijvoorbeeld door de shift van doen naar zijn te maken) Onderzoek vervolgens het patroon waarin je verwikkeld bent en wat je daarover gelooft. Je kunt daar bijvoorbeeld de Vragen naar Vrijheid voor gebruiken, The Work of je eigen vorm van zelfonderzoek.

Dat het je goed mag gaan.

Liefs,

Linda

Deel van een foto: vanJohannes Plenio, Unsplashfoto’s

Droom of werkelijkheid?

Lieve lezer,

Stel dat je leven als een droom is.
Zolang we geloven dat we enkel een droompersonage zijn, zal de kracht van onze verlangens en angsten de aandacht heel gemakkelijk de droom intrekken en zullen we geloof hechten aan de inhoud ervan. We hebben dan niet door wie we in werkelijkheid zijn en ons leven beperkt zich tot wat we als droompersonage ervaren. Dit is de reden dat binnen non-dualiteit, het boeddhisme, in kloosters of bij sjamanen zoveel aandacht wordt besteed aan het pad van onthechten. Zodat we ontdekken wat en wie we werkelijk zijn.

WANNEER ONTHECHTEN HECHTEN WORDT

Maar dit pad van onthechting stuit al heel snel op een paradox. Want wanneer je geen geloof meer hecht aan de inhoud van de droom, betekent dat niet dat de droom zelf oplost, tenzij de droompersonage sterft. En in de droom is een gezonde hechting tussen ouders en kind bijvoorbeeld onderdeel van wat zich afspeelt. Evenals een verbinding aangaan met andere personages, omgevingen en dieren. Wanneer je in de droom een dierbare verliest dan doet dit pijn. Dat is niet een teken dat je gelooft in illusies, het is een teken dat je leeft.
Je kunt in de droom celibatair of in afzondering gaan leven, zoals sommige monniken dat doen, om je leven te wijden aan God, aan de hoogste waarheid, maar daarmee verdwijnt het menselijk leven niet. Je wordt er alleen wat minder mee geconfronteerd. Hoewel tijd voor verstilling, naar binnen keren en ontdekken wat je allemaal niet bent onmisbaar is om jezelf te leren kennen, raken sommige mensen gehecht aan ‘het onthecht zijn’. Wat eigenlijk gewoon een spirituele vorm van hechten is. Namelijk een hechten aan non-dualiteit, aan je vormloze natuur. Natuurlijk kan in afzondering of in een klooster leven ook een roeping zijn en alles behalve hechten.

ALS JE MIDDEN IN HET LEVEN STAAT

Ik schat in dat het leven jou geen kloosterleven heeft gegeven en dat je te maken hebt met werkzaamheden, contact met collega’s, gezinsleden en geliefden. En dat is niet voor niets. Blijkbaar wil het leven in zijn volledigheid geleefd worden. Vol en ledig tegelijkertijd.

Het is een pittige reis om je te openen voor je menselijke ervaringen. Dat is natuurlijk ook de reden dat sommige mensen het liever uit de weg gaan. Gerechtvaardigd met het argument dat alles goed is zoals het is en dat er helemaal geen doener bestaat. De doener is immers slechts een droompersonages die tot leven gedroomd wordt. En hoewel dit ten diepste waar is, is het niet de volledige waarheid. Wanneer je realiseert wie je ten diepste bent vraagt het leven op een gegeven moment van je om je te openen voor je menselijkheid. Om droom, droompersonage en dromer te zijn en tegelijkertijd daaraan voorbij te gaan.

KOPJE ONDER GAAN

Juist de uitdagingen in je leven helpen je om de realisatie van vol-ledigheid te verdiepen. Regelmatig ging ik weer kopje onder in de inhoud van mijn leven en wilde ik bijvoorbeeld van alles en nog wat bereiken in de hoop daarmee gelukkig te worden. Zodra dit gebeurde bouwde spanning zich op als hulpbron om me weer wakker te maken.

Het kopje onder gaan geeft ons misschien wel de belangrijkste lessen, inzichten en mogelijkheden tot bevrijding. Het geeft niet dat je kopje onder gaat. Want wie gaat kopje onder? De droompersonage? Wie is zich daarvan bewust? En wie of wat zorgt ervoor dat je weer boven komt?

Daarin mag je smelten en op vertrouwen. Vergelijkingen met ‘droom’, ‘film’ of ‘oceaan’ zijn er om ons te openen voor de werkelijkheid. Zodra we ervaren wat hiermee bedoeld wordt, is het echter de bedoeling dat we aan de vergelijking voorbij gaan en deze ook weer loslaten. Want je leven is geen oceaan, geen droom en geen film. Het is áls een droom, áls een film en áls een oceaan. Als je gelooft dat je leven een droom ís geloof je slechts in een nieuw concept. Een concept dat de werkelijkheid kadert terwijl die niet te kaderen valt.

Op de ongrijpbare werkelijkheid.?

Liefs,

Linda

Foto van Carsten Stalljohann.

Nu (thuis) zijn

Nu (thuis) zijn vraagt de radicale erkenning dat je er al bent. Volledig en heel.
Iedereen heeft beperkingen, bepaalde neurosen en takelt op den duur af. Je ontkomt er niet aan en juist de kreukels van het leven maken je ontvankelijk voor je menselijkheid. Je kreukels nodigen je uit om de realiteit te omarmen, in plaats van de plaatjes van succesvol zijn of wat het ook is wat je graag wilt realiseren. Ik zie sinds kort grijze haren, rimpels en kreukels, waar eerder nog elastische jeugdigheid straalde. De beweging van vergankelijkheid in onmetelijkheid. Wanneer ik hecht aan het veranderlijke, aan de tastbare wereld, dan stap ik uit de realiteit, waardoor er acuut spanning ontstaat. Het is de weg naar buiten gericht. En hoewel daar niets mis mee is, is het voor spiritueel ontwaken essentieel om de aandacht naar binnen te richten. Om bereid te zijn om de hechting aan ‘buiten’ los te laten. Alle hechting. Wat het ook maar is waaraan je hecht, het houdt je gevangen en zorgt voor lijden en spanning.

Er is geen oplossing voor lijden te vinden in de wereld of in het denken.
Er is daar ook geen bevrijding te vinden.
Geen vrede en vrijheid.
En geen verlichting.

Lichaamsbewustzijn

Alles wat je wilt hebben en waaraan je hecht, houdt je gevangen in de ratrace van nooit genoeg en steeds meer willen. Alles; ook verlichting en bevrijding. Hoe weet je of je ergens aan hecht? Door de aanwezigheid van spanning. Dat kan ook heel subtiele spanning zijn waaraan je gedurende je leven gewend bent geraakt. Bijna alle mensen lopen rond met een gebalde vuist in hun hoofd, hart en buik. Om je hier bewust van te worden is het behulpzaam om stil te staan bij wat er in je lichaam gebeurt. Om regelmatig je lichaam te scannen, zodat dit een gewoonte wordt en lichaamsbewustzijn vanzelfsprekend wordt. Je kunt het bijvoorbeeld nu doen, door je aandacht als een scan door je lichaam te laten glijden. Wat voel je in je voeten? Enkels? Onderbenen? Bovenbenen, bekkengebied…En wanneer je je aandacht naar boven laat glijden langs je buik, rug, borstkas, schouders, armen en handen, nek en gezicht. Wat voel je in je lichaam?

Spirituele beoefening?

In de jaren na het schrijven aan het boek Het ja-gevoel, nadat ik gestopt was met mijn werk als maatschappelijk werkster, stroomde de levensstroom naar verstilling. Naar mate mijn leven eenvoudiger werd, voelde ik een innerlijk nee bij veel spirituele methoden en oefeningen. Ik voelde überhaupt een nee-gevoel bij veel doe-dingen. Ik besefte dat het me op dat moment afleidde van wat wezenlijk belangrijk voor me was, ‘nu zijn’. Ik kon nog te gemakkelijk opgaan in het opnieuw de touwtjes in handen proberen te nemen.

In die periode ontving ik nog regelmatig blogs en e-boeken waarvoor ik me ooit had aangemeld over het realiseren van succes, innerlijke vrijheid en levensgeluk. Zodra mijn oog er op viel, voelde ik hoe het voor mij niet klopte. Het viel me op dat veel van die aangeboden zelfhulp informatie inspeelde op angst. Als je niet zus of zo, dan realiseer je ook niet dit of dat. Ik kreeg er steeds meer argwaan voor. Ook gladde verkooppraatjes en verleidings trucs om mee te doen aan allerlei seminars begonnen me tegen te staan. Wat is de intentie hierachter? Om wiens welzijn en verlichting gaat het hier eigenlijk? Ik besefte me gaande weg dat het doen van allerlei spirituele oefeningen, werkelijk spiritueel ontwaken juist in de weg kan staan. Het kan de aandacht juist afleiden van wie, wat en waar, je wezenlijk bent.

Om het spel van illusies radicaal te doorzien is het belangrijk om te stoppen met iets willen bereiken en nu te zijn met wat er is.

Dat is uiteindelijk de meest effectieve spirituele beoefening.

Te zijn met wat er nu is

En wat er nu is, is genoeg. Dit moment geeft je precies wat nodig is voor verdiepende realisatie. De beweging te voelen van beter willen worden. Beter, meer, anders, dan je nu bent. Dat impliceert immers dat wat er nu is niet goed of verlicht genoeg is en dat je ergens anders naar moet streven. Maar is dat waar? Onderzoek het. Er is niets mis met die beweging. Zodra je opmerkt dat het in jou verschijnt, ben je er geen slaaf meer van en kun je voelen dat het goed is zoals het is. Alle gedachten die tegenspreken dat het nu niet goed is zoals het is, zijn parels om te onderzoeken. Wat geloof je daarover? En hoe voelt dat in je lichaam?

Opmerken wat al zo is

Spiritueel ontwaken gaat over je heel zijn opmerken. Daarvoor hoef je niet beter of anders te worden. Na een opgaande lijn volgt een neergaande lijn. Beiden horen bij elkaar. Opbouwen en afbreken, geboorte en sterven. Onverbiddelijk. En daar middenin is je thuis, Bewustzijn. Tijdloos, onveranderlijk en onbreekbaar. Je merkt dat je thuis bent, zodra je stopt met het volautomatisch opgaan in de naar buiten gerichte beweging. Het volautomatisch opgaan in gedachten, gevoelens en dingen doen. Je bent thuis wanneer je opmerkt dat het hele gebeuren zich afspeelt in jouw bewustzijn, jouw thuis, jouw zijn.

Dat het je goed mag gaan.

Liefs,

Linda

Een begeleide meditatie over de kracht van ‘nu zijn’