Latest Posts

Grote ik en kleine ik

Lieve lezer,

Een artikel over bevrijd leven. Wat houdt dat in? Is dat ook mogelijk wanneer je leven alles behalve bevrijd voelt? Of is het alleen maar weggelegd voor een aantal happy few?
Laat ik daar meteen maar duidelijk over zijn. Bevrijd leven is mogelijk, zodra je perspectief verschuift van opgaan in de wereld van doen, naar aanwezig zijn. Op het moment dat je zakt in zijn, merk je dat je in essentie vrij bent. Van daaruit kan de innerlijke vrijheid van je natuur, in een bij jou passend tempo, uitlijnen met je lichaam, geest en levensomstandigheden. Het voelt bevrijd als de loden last van je persoonlijkheid van je afvalt, wat een gevoel van gewichtsloosheid geeft, van ruimte en diepe oké-heid. Het neemt iets overbodigs weg wat alleen werkelijkheidsgehalte heeft als je erin gelooft. Zodra dit wegvalt blijft je natuurlijke staat van zijn en het zich ontvouwend leven over.

Ons kleine en grote ik
In dit artikel heb ik het over ons kleine ik en ons grote ik om het verschil aan te geven tussen ons ego en onze ware natuur. De reden dat ik klein en groot noem is omdat dat precies is hoe het voelt. Wanneer we geloven dat we een persoon zijn dan voelt dat klein, beperkt en benauwd. Meestal hebben we niet door hoe klein dat is als we geen vergelijkingsmateriaal hebben. De meeste van ons zijn gewend geraakt aan de beknelling van ons ego en zijn de onmetelijkheid van onze natuur vergeten, hoewel de fluistering ervan altijd voelbaar is in ons hart. Zodra je echter geproefd hebt van je ware natuur dan wordt het steeds lastiger om als persoonlijkheid te leven. Omdat dat eenvoudigweg te pijnlijk is. Mensen die de Vragen naar Vrijheid of vergelijkbare methoden toepassen geven aan dat dit precies is wat ze ervaren tijdens en na het meditatief onderzoek. Een overtuiging geloven geeft een verkrampt en klein gevoel, terwijl zodra deze doorzien wordt de ruimtelijkheid en vrede van je natuur blootgelegd wordt.

Een constructie
Ons kleine ik bestaat vrijwel volledig uit pogingen om ons te beschermen tegen mogelijk gevaar en tegelijkertijd is het juist de constructie van het kleine ik die ons gevangen houdt in zich eindeloos herhalende pijnpatronen. Het kleine ik is opgebouwd rondom beperktheid-denken door herinneringen aan oud zeer en manieren om dit te overleven. Het ziet wat er allemaal mis kan gaan, afwezig is en onmogelijk, want dat is wat het heeft meegemaakt. Zodra we als kind leren ons te identificeren met (hechten aan) ons lichaam en onze geest dan begint het ploeteren en ons best doen om ons als individu staande te houden. Ik heb hier vaker over geschreven en zal hier vandaag niet uitgebreid op in gaan. Waar het op neer komt is dat we zo graag gelukkig willen worden door daar vreselijk ons best voor doen. Onderwijl vergetende dat geluk onze natuur is en dat dat niet iets is wat bereikt kan worden omdat dat er al is.

Hoe mislukkingen je een groots geschenk kunnen geven
Juist wanneer het leven ervoor zorgt dat (ego) geluk niet meer bereikt kan worden, kan dat ons ego openbreken. Bijvoorbeeld in de vorm van mislukkingen, dat we niet krijgen waar we zo naar verlangen of dat het leven tegen zit. Hoewel dit pijnlijke perioden zijn, kan het ook bevrijdend zijn. Toen ik het boek Het ja-gevoel had geschreven, hechte ik op een gegeven moment aan een uitkomst; het uitgeven van het boek. Zodra dat plaatsvond stokte de energie en kwamen er tegenkrachten op gang die ervoor zorgden dat alles leek te mislukken. Ik kreeg bijvoorbeeld afwijzing op afwijzing van uitgevers. In werkelijkheid ging alles juist precies goed en werd alleen maar de gehechtheid aan een uitkomst opengebroken om plaats te maken voor het zich ontvouwend leven. De tegenkrachten waren alleen maar tegenkrachten voor mijn ego en zodra ik dat zag en voelde, was de tegenstroom niet meer nodig. Ik weet nog hoe na het openbreken zachte vrede alles vulde en hoe ik tot stilstand kwam. Het was bevrijdend om mijn ego-dromen en verlangens op te geven en het gaf een bereidheid om aan te nemen wat er wel was.

Bereidheid om te nemen wat er is
Zodra je bereid bent om te ontvangen wat het leven je geeft dan opent het leven zich voor je. De hele energetische constructie van de persoonlijkheid die weerstand biedt tegen de werkelijkheid valt daarmee weg, wat aanvoelt als een enorme bevrijding. Zachte vrede opent zich, een vrede die er altijd is maar waar de spanning van een persoonlijkheid als een statische deken overheen kan liggen. Op het moment dat de weerstand wegvalt zie je dat er in werkelijkheid geen kleine ik bestaat. ‘Ahhh, er is helemaal niets om te bereiken! Er is helemaal geen ‘ik’ die iets hoeft te doen of zelfs kan doen. Alles ontvouwt zich precies zoals het zich ontvouwt.’ En hoe bevrijdend! Met het doorzien en wegvallen van het kleine ik vindt acute vergeving en ontschuldiging plaats en een zware last valt van de schouders. De last van valse verantwoordelijkheden, schuld, schaamte en nagejaagde verlangens. Er is een diepe vrede en een weten dat alles zich precies ontvouwt zoals ‘de bedoeling is’. Het bevrijdt je van alle lasten die samenhangen met denken een persoon te zijn, van je zelfbeeld, van de noodzaak om aan beelden te voldoen en van het afspelen van steeds dezelfde riedeltjes. Wat overblijft is het zich ontvouwend leven dat niet meer gehinderd wordt door beperktheid-denken. En hoewel je potentieel dan ten volle benut kan worden, is dat niet meer persoonlijk. Het kan dan zijn dat waar de levensstroom naartoe vloeit samenvalt met de verlangens van het kleine ik maar het kan evengoed zo zijn dat de levensstroom een heel andere kant opstoomt. Een kant die nog veel meer voor jou opent en mogelijk maakt.

Vrij zijn
Het fijne is dat je niet volledig verlicht hoeft te zijn om de vruchten te plukken van je verlichte natuur. Iedere keer dat je afdaalt in je zijns-natuur dan lijn je er vanzelf mee uit. Langzaam groeit een diep vertrouwen in je ware natuur, je grote Ik. Dat zou je de natuur of God kunnen noemen, onze Boeddha-natuur of Christus-bewustzijn waar al het leven uit voortkomt. Je realiseert je steeds diepgaander dat je niet hoeft te ploeteren, dat alles van werkelijke waarde er al is, zodat deze realisatie zich steeds dieper kan ontvouwen. Voor ons kleine ik is het niet te bevatten dat al zijn dromen en verlangens niet werkelijk de vreugde zullen schenken waarvan we denken dat het dat zal doen. Het lijkt zo echt. ‘Als ik een partner heb, dan ben ik gelukkig.’, ‘Als ik voldoende inkomen heb, dan ben ik gelukkig.’, ‘Als ik slank ben, dan ben ik gelukkig.’, ‘Als ik dat huis heb, dan ben ik gelukkig.’ En zelfs: ‘Als ik gezond ben, dan ben ik gelukkig.’ En natuurlijk is het fijn om voldoende inkomen te hebben, gelukkig te zijn in de liefde en een gezond lichaam te hebben. Het punt is dat wanneer dat op dit moment niet het geval is, dat geluk in de weg lijkt te staan. Misschien is het juist de grootste uitdaging en uitnodiging om het geluk te leren kennen en realiseren dat er altijd is, onder alle omstandigheden. Want je zult nu eenmaal een imperfect leven houden en uiteindelijk takelen we allemaal af. Daarin te midden is een diepe vrede die alles omvat en wil omvatten.

Over deze vrede, wat ik de vreugde van zijn noem, gaat het filmpje hieronder.

Dat je deze vrede mag ontdekken en belichamen.

Liefs,

Linda

 

Wat je in je hart weet dat waar is

Lieve lezer,

Een artikel over waarachtig zijn. Maar ja, wat is de waarheid? Want ieder heeft zijn daar zijn eigen perspectief op en hoeveel strijd wordt er wel niet gevoerd over al die verschillende invalshoeken, in naam van de waarheid? Je zou kunnen stellen dat de waarheid alles is, alle verschillende invalshoeken, en dat het er tegelijkertijd de bron van is.

De binnen en buitenkant van de waarheid
En hoewel de buitenkant van de waarheid er voor ieder anders uitziet, al naar gelang zijn gekleurde bril en het perspectief van waaruit hij kijkt, is er een waarheid die voor ieder gelijk is. Namelijk de binnenkant van de waarheid. Een ander woord voor deze waarheid is Bewustzijn. Binnen non-dualiteit spreken ze over de relatieve en de absolute waarheid. De relatieve waarheid is onze subjectieve ervaring van de tastbare- en grond stoffelijke wereld, de wereld van diversiteit. Je kunt dit als de buitenste rand van bewustzijn beschouwen. Wanneer we echter een shift in perspectief maken en onze aandacht naar binnen keren, naar bewustzijn zelf (de binnenkant) dan is daar geen verschil meer te vinden. Geen vorm, geen kleur, geen geur en geen sensatie. Het is tijd- en dimensie loos, het is ruim, weids, onmetelijk, het is één en onbeschrijfbaar; de absolute waarheid. Het is je wezenlijke ervaring in ieder moment, alleen kan het zijn dat je het niet opmerkt wanneer je aandacht opgaat in de tastbare wereld. Ieder woord wat ik echter over de binnenkant van bewustzijn schrijf slaat de plank mis, woorden kunnen het niet beschrijven.

Jouw innerlijke waarheid
Afdalen in de diepe stilte in jezelf is niet alleen helend en verfrissend, het helpt ook eenvoud en helderheid terug te brengen in je dagelijks leven. Denk maar aan wat een nacht goed slapen met je doet, wanneer we in de diepe stilte versmelten. Wat je kunt opmerken wanneer je afdaalt in de stilte van jezelf, dat is dat jouw lichaam precies weet wat voor jou waar is in dit moment. Jouw lichaam is een haarscherp kompas die, zodra je afwijkt van de waarheid, zal uitslaan door middel van het geven van spanning. Zodra er spanning in je lichaam aanwezig is, dan weet je dat je niet helemaal jouw waarheid leeft. Dat je niet helemaal uitgelijnd bent met de bron van het leven. Je gelooft dan iets wat in strijd is met de werkelijkheid. Meestal heeft dit te maken met oude angsten, pijn en de manier waarop we hiermee om hebben leren gaan.

Je kunt de werkelijkheid ontkennen, onderdrukken, compenseren of afleiden. Je kunt haar echter nooit ontlopen. Hoe dieper je hiervan doordrongen bent, hoe gemakkelijker het is de werkelijkheid te omarmen. Haar lief te hebben, omdat de werkelijkheid je leven is. Zodra je de werkelijkheid omarmt en aanvaardt, ben je weer aanwezig in Bewustzijn, en kunnen vrede en vrijheid weer door je heen stromen.
Uit: Het ja-gevoel

Uitlijning met de bron
Er vindt een mystiek wonder plaats wanneer je bereid bent om jouw innerlijke waarheid onder ogen te komen. (Verlangens, behoeften, spanning, grenzen, angst, pijn en de verhalen die je over dit alles gelooft.) Zodra je opent voor wat er is, ben je weer uitgelijnd met de absolute waarheid, de bron van het leven. Hiermee uitgelijnd zijn geeft naast vrede en vrijheid een innerlijk weten dat het allemaal precies klopt en goed is zoals het is. Het opent je voor de onderlinge verbondenheid en eenheid die er is. Het denken kan hier echter niets mee. Die houdt van de verschillen tussen de invalshoeken en ervaart de uitlijning met de bron als ‘niet weten’ en als een verlies van controle. Doodeng en iets wat ten alle tijden vermeden moet worden. Gelukkig is daar de levensflow en fluistering van je hart die op een gegeven moment niet meer te negeren zijn.

Krachtige, verlichte pijn
Voordat de uitlijning met de bron plaatsvindt is het dus nodig om de waarheid in jezelf onder ogen te komen. En hier is de tricky part. Want ons denken en onze instincten zijn getraind om de pijnlijke waarheid te vermijden, onderdrukken, ontkennen en compenseren. Alles om dat maar niet onder ogen te komen. Zodra je ervoor opent en je het licht en de kracht van het universum door je heen voelt stromen, lijkt het onbegrijpelijk dat je je er ooit voor sloot. Want wat een vrede en vrijheid! Wat een kracht en wijsheid staan tot je beschikking! Wonderen blijken mogelijk. Maar ja, voor dit zich voor je opent vraagt het wel moed en wilskracht om naar de pijnlijke waarheid toe te keren en het onder ogen te komen. Het kan bijvoorbeeld betekenen dat je onder ogen komt dat je jezelf hebt verloochend in je relatie(s) door niet uit te spreken hoe iets voor jou is. Uit angst om de ander zijn respect, aandacht of liefde te verliezen. Het kan bijvoorbeeld ook betekenen dat je onder ogen komt dat je jezelf al jaren wijsmaakt dat jouw perspectief op de werkelijkheid onjuist is en dat je je oren hebt laten hangen naar de waarheid van anderen. Daarmee andermans waarheid levend, in plaats van die van jezelf en jouw pad te gaan, jouw leven te leven. Uit angst om verketterd te worden, uitgelachen of afgewezen.

Zodra je de waarheid onder ogen komt en je opent voor de pijn erachter (die er al was maar die onderdrukt of vermeden werd) kan de levensstroom weer door je heen stromen. En hoewel dit rauw kan zijn, staat de energie van de pijn en de energie die nodig was om het te onderdrukken nu weer tot je beschikking. En sta je open voor de levensstroom die uitgelijnd is met het hart van het universum, het hart van de waarheid, van Bewustzijn. Een levensstroom die wijsheid zelf is, vertrouwen en onvoorwaardelijke liefde. Een flow die vrijmaakt wanneer je dat toestaat.

Wil je mee resoneren met waar ik over schijf? In de agenda op deze site kun je kijken of er een bijeenkomst of training is die je aanspreekt. Je bent van harte welkom. Hieronder vind je een vlog over het thema van dit artikel.

Liefs,

Linda

 

Een krachtige oefening

Lieve lezer,

Ik hou van lege bladzijden die voor me liggen, nog onbeschreven. Ze zijn zoals de lente en ik voel me vol verwachting voor de woorden die erop te voorschijn zullen komen. Ik weet nooit van te voren wat zich op papier gaat ontvouwen. Zal het een boek, artikel, gedicht of kort verhaal zijn? Waar zal het over gaan? Ik laat de woorden komen, steeds ontvankelijk voor de volgende woorden, zonder me er als persoon mee te bemoeien. Iedere dag is eigenlijk als zo’n lege bladzijde. In de ochtend weten we nooit werkelijk hoe de dag eruit zal zien. Hoewel de kans vrij groot is dat het een herhaling zal vormen van wat we gewend zijn, tenzij je de dag, ochtend, middag, avond of het (half) uur aangrijpt om als een lege bladzijde te zijn ;-).  Het is een krachtige oefening die zowel je onbegrensde vrijheid als de flow voelbaar maakt en die je helpt om het ego te doorzien.

De oefening
Wat nu als we de dag laten ontvouwen zoals de nu nog halflege bladzijde voor mij zich vult met woorden? Zonder plan, zonder doel, gewoon volgen wat er komt? Het leven een kans geven om zich nieuw, fris en vrij te ontplooien zoals het zich ontplooien wil.

Wat is het eerste wat je dan opmerkt?

Ik vermoed dat je je ‘ik’ zult opmerken die zich met het zich spontaan ontvouwende leven bemoeit door erover na te denken. Want wat kan het ‘ik’ met zoveel vrijheid? Met ruimte, weids en onbegrensd? Met leven dat zichzelf spontaan ontwikkeld?
‘Hoe bedoel je dat?’ ‘Hoe ziet het ‘de dag zich laten ontvouwen’ er uit?’ ‘Betekent het dat ik dan op de bank ga liggen en niets meer ga doen?’ ‘Naar welke gedachten luister ik dan wel en naar welke niet?’ Wat is ontvouwend leven?’ Je ‘ik’ zal hier waarschijnlijk allerlei waardevolle vragen over stellen. Voor deze oefening nodig ik je echter uit om niet je ‘ik’ te volgen en dus niet na te gaan denken over het zich ontvouwend leven, maar om ontvankelijk te zijn en als een lege bladzijde te verblijven die zich vanzelf vult.

Wat volg je?
Het denken kan deze oefening niet bevatten, maar jij wel! Wat als je alle gedachten gewoon laat voor wat ze zijn en het leven opmerkt wat ook zonder het denken zich gewoon ontvouwt. Het omvat alles en beperkt zich niet tot je lichaam en geest. Het is de vlieg die in de kamer vliegt, de temperatuur van je lichaam en het is het geluid van een appje dat binnenkomt. Het is de behoefte aan een glas water en de sensatie van het koele water in je mond en keel. Het is de gedachte aan je vriend(in) en het maffe toeval dat ze je nog geen uur later een appje stuurt. Het is zowel de stilte als de volheid die zich hierin ontvouwt. Je zult merken dat wanneer je stopt met het volgen van een uit wilskracht gestuurde stroom van wat ‘jij’ wilt dat er gebeurt, dat er dan ruimte ontstaat voor een stroom die rechtstreekst uit de bron ontspringt. Je bewustzijn wordt ruimer, breder, weidser. Je opent je als het ware en bent als een verwachtingsvol kind voor wat er zal verschijnen. Open en ontvankelijk.

Een tip: Je weet wanneer het ‘ik’ het leven weer overneemt wanneer je iets met wilskracht wilt bereiken, wanneer je een doel wilt behalen. Het ‘ik’ heeft namelijk altijd een belang die het vervult wil zien. Als een lege bladzijde zijn betekent dat je ontvankelijk en open blijft, ook wanneer je iets doet zoals wandelen of koffie drinken. Experimenteer met het voelen van het verschil tussen doen vanuit ‘ik’ en vanuit als een lege bladzijde zijn.

Magisch
Magisch vind ik wat er dan plaatsvindt. Wie creëert deze woorden? Waar komen ze vandaan? Wie maakt er een logisch geheel van? Wie ademt je en brengt de impuls in je naar boven om de kat te gaan aaien of om net vandaag een stukje in dat boek te gaan lezen waardoor je ogen vallen op een stukje tekst die een kanteling in je teweegbrengt? Met deze vragen wil ik je niet aan het nadenken zetten. Als dat gebeurt is dat prima, maar daal vervolgens weer af in de lege bladzijde die je bent.

De overgang, de brug, tussen het zichtbare en ongeziene dat ben jij.
Het is voelbaar in je hart.
Waar alle werelden één zijn.

Als een lege bladzijde zijn
Zodra je woorden of ervaringen vast houdt, is er geen ruimte meer voor frisse, nieuwe ervaringen. Het is voor baby’s en jonge kinderen nog vanzelfsprekend om als een lege bladzijde te zijn. Maar juist wanneer we leren van onze ervaringen, wordt het moeilijker om als een lege bladzijde te verblijven. De kunst is om erop te vertrouwen dat al onze ervaringen opgenomen zijn in de bron, in Bewustzijn, en dat bewustzijn er verder raad mee weet. De ervaringen en wat we er van hebben geleerd staan dan tot onze beschikking zonder ons te beperken. Hoe meer we erop vertrouwen dat we als persoon de hele zaak niet hoeven te runnen en dat in werkelijkheid een oneindige intelligentie ‘ons runt’, hoe gemakkelijker het is om als een lege bladzijde te zijn en ons over te geven.

Voor het tot wasdom komen van nieuwe vormen is ruimte nodig.
Een bladzijde die volgeschreven is, daar past bijna niets bij.
Daarvan kun je slechts herlezen wat al geschreven is.
Hoe minder er op jou als bladzijde blijft staan, dus hoe leger je bent,
hoe frisser en verrassender de levensvormen zijn die in jou tot bloei kunnen komen.

Dat het je goed mag gaan.

Liefs,

Linda

Hieronder vind je een filmpje dat ik opnam nadat ik deze woorden schreef en die dezelfde uitnodiging in zich draagt. Dat het je mag aanmoedigen en dat je hart ermee mag resoneren.

Je vrij voelen

Lieve Lezer,

Je hebt vast wel eens een gevoel van innerlijke vrede en vrijheid ervaren. Momenten dat je even niet op zoek was naar het volgende moment en kon ontspannen waar je was. Misschien wel terwijl witte sneeuwvlokken om je heen neerdwarrelden, op vakantie, tijdens een mooi muziekstuk, zonsondergang of tijdens een meditatie.

Wat doe je waardoor je de vrede en vrijheid die je bent, verlaat?
Wanneer je de stille vrede hebt leren kennen die je essentie is dan vermoed ik dat  je er meer van wilt. Dat je niet alleen wilt weten dat vrede en vrijheid je essentie vormen maar dat je dit wilt beleven en belichamen. Daarbij kan de volgende vraag behulpzaam zijn:
Wat doe je, of wat geloof je, waardoor je innerlijke vrede en vrijheid verlaat?

Ik stelde mijzelf onlangs die vraag omdat ik voelde dat ik mijzelf klein maakte door mijn volledigheid in een persoonlijkheid te persen. Weg was de is-heid van het leven waar mijn lichaam en geest zich zo graag in laven en hups daar waren piekeren, spanning, angst, streven en kramp. Maar goed, ik stelde mijzelf dus die vraag. Het antwoord luidde dat ik geloofde dat iets buiten mijzelf me gelukkig kon maken. Waarmee ik mijzelf energetisch onttrok uit de volledigheid van het moment door te focussen op iets wat er niet was en wat ik graag wilde hebben. Opeens waren er tralies die innerlijke vrede en vrijheid leken te beperken en het leek of geluk er pas kon zijn wanneer aan bepaalde voorwaarden was voldaan. Dat is de omgekeerde wereld want ik ben geluk, maar het is wel een manier van leven en kijken die me met de paplepel is ingegoten en die voor de meeste mensen een tweede natuur is geworden. Een hardnekkige gewoonte dus. ‘Ik ben gelukkig als … ‘

Terugkeren dus 
Jouw verlichte natuur heeft een unieke manier gevonden om je weer naar de vrede en vrijheid te loodsen die je essentie vormen. En dat is door ervoor te zorgen dat de tralies die je bouwt in de volledigheid van het moment, spanning gaan veroorzaken. Spanning als signaal dat je iets gelooft wat in strijd is met de werkelijkheid. Zodra je in strijd gaat met de werkelijkheid (namelijk dat je geluk bent en dat je geluk niet buiten jezelf kunt vinden), dan voel je je ongelukkig. De tralies zijn gemaakt van overtuigingen die je gelooft over de werkelijkheid en die de levensflow indammen, zoals: ‘Ik ben gelukkig als mijn buik strak is’. Het nare van geloof hechten aan overtuigingen is dat ze, naast je een ongelukkig en gespannen gevoel te geven, zichzelf continue bevestigen. ‘Zie je wel, ik kan niet gelukkig zijn omdat ik een dikke buik heb.’ Tot het moment dat je ze doorziet!

Een keuze
Dus waar je kies je voor? Voor een buiten jezelf geprojecteerd geluk wat er weliswaar nu niet is maar waarvan je hoopt dat het er misschien ooit komt? Het kan ook zijn dat er omstandigheden in je leven zijn die je gelukkig lijken te maken maar waarvan je weet dat je het ooit weer kunt verliezen. Hoe gelukkig voelt dat?
Of kies je voor innerlijke vrede en vrijheid, wat er nu al is en wat oplicht zodra je de hechting aan geluk buiten jezelf zoeken loslaat.

Het is zo gemakkelijk te geloven dat iets buiten jezelf je gelukkig kan maken.
Maar je bent geluk en een kenmerk van dit geluk is dat het volkomen vrij is.
Ieder zoeken naar geluk buiten jezelf maakt je juist ongelukkig.
Het veroorzaakt spanning en lijden omdat het een gevangenis creëert in de vrijheid. 
Een gevangenis die je precies spiegelt wat je nog gelooft.

Ik weet hoe moeilijk het soms is om nagejaagde dromen over geluk los te laten. Zoals ik je zojuist vertelde kan ik soms tijdelijk weer geloven dat het me echt gelukkig zal maken als dit of dat in mijn leven zal zijn. ‘Dan ben ik gelukkig, echt waar.’ Natuurlijk weet ik in mijn hart dat het niet waar is maar als datgene waar mijn verlangen naar uitgaat maar belangrijk genoeg is voor me, dan neig ik toch naar eraan te hechten. Zoals mijn geliefde, ons huis, inkomen, gezondheid en ga zo maar door. Hoe vaker je hebt ervaren wat werkelijk geluk is en dat dit is wie je bent, hoe eerder je voelt dat ieder nagejaagd verlangen je ongelukkig maakt. Vrijheid wordt belangrijker dan het nagejaagde geluk. Omdat er niets zo fijn voelt als het belichamen van de innerlijke vrede en vrijheid die we zijn. Het ontspant de spieren en geeft een gevoel van ruimtelijkheid, openheid en vrijheid. Er is ruimte voor de volledigheid van je ervaring.

Je vrij voelen
Wanneer er ruimte is voor de volledigheid van je ervaring dan kun je weer voelen dat alles wat in je bewustzijn verschijnt, aanvaard en geliefd is. Dat is wat je vrij voelen inhoudt. Je voelt je vrij met alles wat er in je ervaring voorbij komt zoals angst, zorgelijke gedachten, boosheid, vreugde, verlangens, tranen of saaiheid omdat de ervaring je niet meer definieert of beperkt. De is-heid van het leven licht weer op. 

Eigenlijk is het de kunst om geen schepjes extra (zoals je zorgen maken, zelfkritiek of ander drama) over je leven uit te storten.
En tegelijkertijd je hart te openen voor wat er zich nu ontvouwt.

De is-heid van het leven licht daarmee op.
En daarmee innerlijke vrede en vrijheid.
Dus komen er zorgelijke, hatelijke, ondermijnende
of angstig gekleurde gedachten en gevoelens langs,

wanneer je deze er laat zijn zonder er iets mee te doen,
dan zul je merken dat innerlijke vrede en vrijheid er doorheen schijnt.

Ik sluit dit artikel af met een filmpje waarin ik je uitnodig mee af te dalen in de is-heid van het leven, zodat je de shift kunt maken van doen naar zijn. Deze shift maken, zodra je maar kunt, helpt je om de identificatie met de persoonlijkheid losser te maken en je te openen voor de weidsheid en wijsheid van je natuur.

Dat het je goed mag gaan.

Liefs,

Linda

Moed

Lieve lezer,

Tijdens het interview dat ik onlangs had met Monique en Anthony van Hallo radio spirituality werd geopperd dat het moed vraagt om je hart te volgen en dat wellicht niet iedereen deze moed heeft. Dit bleef in me nazingen. Heb je moed nodig om je hart te volgen en hoe zit dat wanneer je alles behalve moed voelt?

Grenzen respecteren
Ik volg het pad van mijn hart en ik voel regelmatig alles behalve moed. Soms kies ik ervoor om iets nog niet te doen, omdat de angst (nee-gevoel) op dat vlak dan nog groter is dan moed. Ik vertrouw er op dat het voor dat moment klopt en dat ik er dan nog niet aan toe ben. Door de jaren heen heb ik namelijk ervaren dat het voor mij niet uitmaakt of een nee-gevoel voortkomt uit angst en ondermijnende overtuigingen of uit een gezonde grens. Een grens is een grens en die respecteer ik wanneer een nee-gevoel krachtiger aanwezig is dan een ja-gevoel. Ook dat is de levensstroom. Wel weet ik dat grenzen die voorkomen uit innerlijke verdeeldheid zoals angst en overtuigingen een uitnodiging zijn tot zelfonderzoek zodat heling plaats kan vinden en de grens eventueel kan verschuiven.

Dus hoe zit het dan met moed? 
Heel eerlijk gezegd denk ik dat het er vooral om gaat waar het zwaartepunt van je verlangen ligt. Ligt je verlangen er in om vrij en waarachtig te leven? Of ligt dat vooral in veilig willen zijn en gewaardeerd willen worden?
Wanneer je dit onderzoekt zul je waarschijnlijk net als ik ontdekken dat beide verlangens in je aanwezig zijn. Ik dacht tijdens het schrijven aan het boek Het ja-gevoel dat mijn verlangen naar vrij zijn en de waarheid groter was dan mijn verlangen naar veiligheid en waardering. Maar als ik keek naar mijn dagelijks leven dan was het duidelijk dat veel van wat ik deed voortkwam uit mijn verlangen naar veiligheid. Zoals aardig doen tegen mensen in de hoop dat ze me niet zouden afwijzen. Of mijn baan proberen te behouden terwijl het niet gezond meer voelde. Het enige dat nodig bleek was om dit onder ogen te komen. Zodra je je bewust bent waar het zwaartepunt van je verlangen ligt en waar dit mee te maken heeft, kan het gaan verschuiven.
Waar ligt bij jou het zwaartepunt?

Het verlangen naar vrij zijn en waarheid (een ja-gevoel) komt voort uit je hart en is om die reden ongekend krachtig, wijs en betrouwbaar. Dit verlangen is de weerspiegeling van je innerlijke vrede en vrijheid, van de waarheid die je bent en het heeft de potentie om je naar huis te leiden langs alle obstakels die er nog voor liggen.
Het verlangen naar veiligheid is verbonden met onze instincten en persoonlijkheid, de manier waarop we ons staande proberen te houden in het leven (meestal geeft dit een nee-gevoel, spanning). Het is verbonden met de herinneringen aan oud zeer en innerlijke verdeeldheid. Het is echter ook een prachtig en krachtig instinct die ons van belangrijke informatie en hulp kan voorzien.

Beginnen waar je bent
Ik denk dat ieder die zijn hart volgt, gewoon niet anders kan. Vraagt het moed? Vast wel en dan vooral om eerlijk naar jezelf te zijn, maar dit is niet iets persoonlijks omdat het voortkomt uit je hart, uit wie je werkelijk bent. Mijn persoonlijkheid (ego) is vooral opgebouwd rondom verlangen naar zekerheid en angsten en toch bewandel ik het pad van mijn hart, voluit. Dat is inclusief angsten en inclusief soms dingen niet durven doen omdat de angst dan nog te groot is. Wat maakt dat uit? Want blijkbaar is het evengoed mogelijk om vanuit mijn hart te leven, te realiseren wie ik werkelijk ben en dit te belichamen. Bijvoorbeeld: lange tijd voelde ik een nee-gevoel ten aanzien van het geven van lezingen. Ik durfde het gewoon niet en voelde er ook geen ja bij, de flow zat er niet in. Tot ik er begin dit jaar opeens zin in kreeg en er een ja-gevoel bij voelde die vele malen krachtiger was dan een nee-gevoel. De flow zat erin. Het fijne van leven vanuit je hart is dat je geen stap verder hoeft te gaan dan waar je nu bent. Dat kan zelfs niet. En waar je nu bent is het veilig om te zijn. Voel het maar hoe dit moment inclusief is en je hele ervaring omvat. Wat er ook speelt in je leven, hier in dit moment kun je zijn. Het is volledig.

Je hart volgen
Het is natuurlijk spannend dat je van te voren niet weet waarheen je hart je zal leiden. Je hart is volkomen vrij en zal zich niet altijd houden aan wat verstandig wordt gevonden of maatschappelijk gewaardeerd. Iedere keer dat je hart je uitnodigt haar te volgen in iets wat tegen je huidige status quo ingaat kunnen beide verlangens getriggerd worden. Het verlangen om veilig te zijn zal je overlevingsstrategieën triggeren en je proberen te manen om naar je hoofd te luisteren, naar wat verstandig lijkt. En ondertussen zal het verlangen om vrij te zijn en de waarheid te leven je uitnodigen naar de stille stem van je hart te luisteren, soms dwars tegen alle redelijkheid in. Dat betekent dat wanneer je verlangen naar veiligheid groter is dan je verlangen naar vrijheid, het lastig en beangstigend kan zijn om je hart te volgen.

Of je er nu voor kiest om je hart te volgen of nog niet omdat je nog te bang bent voor de gevolgen, het is belangrijk om je hiervan bewust te zijn. Hier eerlijk in te zijn. Want eerlijkheid en waarachtigheid zijn belangrijker dan welke stap je ook zet. Eerlijkheid en waarachtigheid komen voort uit je hart en zetten de poort naar jezelf wijd open, zodat heling zich in jou kan voltrekken vanuit je heel zijn. Wanneer de niet werkelijk bestaande poort naar jezelf openstaat kan daar vervolgens moed uit opwellen, om je te ondersteunen in het belichamen van wat je in je hart weet dat waar is voor je.

Dit is het.
Dat waar je zo lang naar zocht en naar verlangde is hier.
Precies zoals dit moment zich openbaart in zijn volledigheid.

en wanneer dit het niet lijkt te zijn…
dan kun je ervan uitgaan dat je aandacht
in een deel van de werkelijkheid is gedoken
en daarin opgaat.
Zich verzettend tegen aspecten van de realiteit
die onaanvaardbaar lijken.
Je achterlatend met een gevoel van beperking
en een gemis aan de bron, je hart.

Waar verzet je je tegen?
Waar houd je aan vast?
Mag het er zijn, zowel je verzet en vasthouden
als dat waar je je tegen verzet en dat waar je aan vasthoud?

Je zult merken dat wanneer je stopt met dit moment te vermijden,
het leven je ervoor opent en zijn diepe wijsheid toont.
Precies daar waar je niet volledig wilt zijn.
Daar ligt je les.

Dat je mag voelen dat je oké en volledig bent in al je onvolkomenheden.

Liefs,

Linda

Zichtbaar zijn

Lieve lezer,

Zoals je misschien weet is zichtbaar worden, zichtbaar zijn, al een poosje een thema in mijn leven. Gelukkig neemt het leven me hierbij in een voor mij bij te benen tempo aan de hand, zodat ik langzaam uit mijn comfortzone stap.

Met ooit een flinke angst voor groepen, geef ik sinds dit jaar lezingen, begeleid ik met veel plezier een jaargroep en ben ik uitgenodigd voor een radio interview. Het zijn dingen die ik vijf jaar geleden niet had durven dromen, haha zelfs een jaar geleden nog niet, het zou een nachtmerrie zijn geweest. Nu blijkt het een droom die uitkomt. Hoe meer ik uit de schaduw stap hoe zichtbaarder ook innerlijke verkrampingen worden die me klein proberen te houden, in een poging mij daarmee te beschermen tegen de ‘grote boze buitenwereld’. Zo ook een aantal weken geleden. Tijdens een verhelderend gesprek met mijn lieve oud-overbuurvrouw en yogajuf Agnes Klinkert, werd het me duidelijk dat ik de door mij ontwikkelde methode De Vragen naar Vrijheid klein hield.

En dat terwijl ik weet dat de methode goud is, zo krachtig in zijn eenvoud. Toch durfde ik er nauwelijks mee naar buiten te komen en zeker niet met krachttermen. Zodra ik dit besefte, voelde ik de verkramping eronder. Ik wist dat zich in mij een flinke overtuiging bevond waar ik onbewust aan haakte. Dus onderzocht ik er de Vragen naar Vrijheid op. De wortel van de kramp bleek een overtuiging te zijn dat als ik hiermee naar buiten zou treden, het mijn ondergang zou worden. Soms duurt het een paar weken, en soms zelfs maanden, voordat de bevrijdende werking volledig verwerkt en gerealiseerd is, dit keer was de bevrijding onmiddellijk. Ik voelde: Deze methode is mij door het Leven gegeven en dus ben ik in staat om het te delen. Nog diezelfde week bleek dat ik woensdag 6 juni een radio interview mag geven bij Hello Radio Spirituality en dat ik een artikel mocht schrijven over mijn boek en methode voor bewustzijnonline.nl! Het artikel is binnenkort te lezen op de site en het radio programma is vanaf 6 juni terug te luisteren wanneer je maar wilt. Dit soort wonderlijke gebeurtenissen maak ik keer op keer mee. Wanneer overtuigingen in mij oplossen, kan het leven voluit stromen. Zo binnen, zo buiten.

En wat kunnen processen dan opeens snel gaan! Ik besloot duidelijker taal te spreken met betrekking tot deze door mij ontwikkelde methode en sprak een mp-3 geluidsbestand in die je kunt beluisteren als je het boek Het ja-gevoel hebt gelezen en zelf De Vragen naar Vrijheid wilt onderzoeken. Het is zo maf. Hoe vaak is me dit niet gevraagd door mensen die zelf bezig wilden met deze methode. Toen uitgeverij Samsara bezig was met de vormgeving van mijn boek werd het me ook al door hun geadviseerd. Maar ik zag het gewoon niet. Ik dacht dat het niet mogelijk was. En nu was het er opeens, het was er al voordat ik het daadwerkelijk ingesproken had, ik hoefde enkel de levensstroom te volgen. Dus heb je het boek gelezen en wil je zelf aan de slag met de Vragen naar Vrijheid?  Dan kun je hier het MP-3 bestand beluisteren>> En dat is nog niet alles, ik heb namelijk ook mijn eerste filmpje opgenomen! Ik zal het onder dit artikel plaatsen.

Ben je nieuwsgierig naar de methode, wil je het ook graag toepassen in je eigen leven of ermee werken in je werk als therapeut of coach? Zondag 8 juli organiseer ik een dag workshop ‘De Vragen naar Vrijheid onderzoeken’. En dit najaar geef ik weer een opleidingsdriedaagse voor therapeuten en coaches die mensen willen begeleiden met deze methode.

Ik wens je de helende en bevrijdende werking toe van De Vragen naar Vrijheid en hoor graag hoe dat voor je is geweest. Mocht je er vragen over hebben, schroom niet om ze te stellen, ik beantwoord ze graag.

Liefs,

Linda

 

Dit is het

Lieve lezer,

Wat is de wereld toch in beweging. Zowel onze binnen- als buitenwereld. Het licht van bewustzijn schijnt op alles wat nog innerlijke verdeeld is, zodat het kan helen. Alles speelt daarin mee en is daarbij behulpzaam. Zowel onze macro-omgeving als de sterren, planeten en de zonne-stormen, vrienden van het Licht, tot onze micro- omgeving als onze naaste geliefden, collega’s of buren. Wanneer je dat weet, kan dat moed en steun geven als er woelige baren zijn. Je weet immers, het is er voor je bevrijding en heling.

De is-heid van het leven
De kunst is om de levensstroom te laten plaatsvinden, je eraan over te geven en het toe te staan, zodat je ermee samenvalt, zodat je de levensstroom bent. De is-heid van het leven licht daarnee op, en de diepe rust die daarmee gepaard gaat. In plaats van je tegen de werkelijkheid te verzetten, het proberen tegen te houden of er grip op proberen te houden. En mijn hemel, wat is er veel moois in het leven! Wanneer er golven van pijn langskomen, merk je dat die veel beter te dragen zijn, omdat er geen weerstand aan wordt gegeven of verhaal omheen wordt gesponnen. Vaak hebben deze golven te maken met oude bewegingen van innerlijk verzet, angst en controle. Want hoe vaak maken we daadwerkelijke pijn mee? Hoewel sommigen van ons dagelijks te maken hebben met pijn, geldt voor de meeste mensen dat het vermijden van pijn, vele maken pijnlijker is dan oorspronkelijke pijn. Wanneer een oud patroon opkomt is er diezelfde uitnodiging om ook dat te laten plaatsvinden, daar niet nog extra gedoe aan toe te voegen en te ervaren dat het er is. Het gedoe wil eenvoudigweg aan het licht komen en helen. Het gedoe is de pijn van het kind in jezelf dat (jouw) liefde wil ervaren.

Dit is het.
Dit, wat er nu is.

Dus ook het gedoe wat we daaroverheen strooien.
Zodra je ziet dat ook dat het is, nu…
Kan er iets tot stilstand komen.
Een nieuwe laag gedoe is niet meer nodig.
Een proces van ont-doen kan zijn intrede doen.

Ont-doen
Een proces van ont-doen. Een schrikbeeld voor ons ego dat in stand wordt gehouden door het met de aandacht volautomatisch opgaan in het domein van dingen doen. Wat ligt in het hart van doen? Daar is jouw zijn, jouw aanwezigheid. Nooit geboren en onsterfelijk. Maar ook onpersoonlijk en vrij van alle verhalen die we er zo graag in mee willen nemen. We willen graag naar morgen, naar volgend jaar, naar een volgend leven, met onze spullen, ons lichaam, onze geliefden…

Wat ik zo ontzettend fijn vind is dat ons hart ook dit verlangen en de angst voor verlies liefheeft. Het houdt alles in haar tijdloze en vormloze armen. De angst om onze geliefden te verliezen, de tijd die ons door de vingers glipt, ons lichaam dat ouder wordt, onze gezondheid die kan gaan haperen of al hapert… Maar ook de angst voor pijn, voor afwijzing, voor alleen zijn. De liefde van je hart, de liefde die je natuur is, houdt het allemaal in haar armen. En wat is het fijn daarin af te dalen en te rusten, dat te zijn.

Een shift
Het vraagt ‘enkel’ een shift van jou, een shift van automatisch opgaan in een golf die voorbij komt (een golf van doen, een ervaring zoals angst, pijn, controle proberen te houden) naar opmerken dat de golf in jou verschijnt. Zodra je deze shift maakt, hoeft de golf niet meer weg. De golf is er immers al en is al in jou aanvaard. Ook het niet aanvaarden vanuit je persoonlijkheid is hier aanvaard. Je ervaart dat alles zijn eigen unieke functie heeft, ook al kan het denken dit niet altijd bevatten. Dat betekent niet dat je alles maar goed hoeft te vinden, dat je geen grenzen meer stelt. Grenzen en goed voor jezelf zorgen verschijnt daar ook in en heeft juist meer ruimte wanneer je aandacht niet automatisch opgaat in destructieve patronen.

Een begeleide meditatie die aansluit bij dit artikel kun je hier beluisteren>>

Ik wens je alle goeds toe en toenemende overgave aan de wijsheid en liefde van je hart.

Liefs,

Linda

De kracht van zelfonderzoek

Lieve Lezer,

Ik wil graag een artikel wijden aan zelfonderzoek omdat het zo onmisbaar is voor spiritueel ontwaken. Ik vermoed dat de bevrijdende en transformerende kracht ervan nog niet bij iedereen bekend is terwijl het eenvoudig toepasbaar is en bijna iedereen het kan leren. Zelfonderzoek is als een sleutel die de poorten naar geluk kan openen, poorten die er op het eerste gezicht allesbehalve als doorgangen naar geluk uitzien. Situaties waarin we ons nog onvrij voelen, waarin we nog innerlijk verkrampen, klein worden of onszelf juist opblazen.  

Een filter
Een pijnlijke situatie bevestigt vaak wat we diep van binnen over onszelf of het leven geloven. Bijvoorbeeld wanneer we in een baan zitten waar we ons leeggezogen, mat, vlak of ongelukkig voelen. (Maar die we niet vaarwel durven te zeggen omdat het nu eenmaal brood op de plank brengt. Wat geloven we daar diep van binnen over?) Of wanneer we in onze relaties steeds maar dezelfde pijn tegenkomen van ons gekwetst, niet begrepen of niet gezien voelen. (Geloven we misschien diep van binnen dat we liefde van de ander niet waard zijn?) Maar ook geld is een thema dat heel veel innerlijke verkramping aan het licht kan brengen. Voor zelfonderzoek is eigenlijk alleen de bereidheid nodig om het leven als spiegel te willen zien, zodat het je kan tonen waar je nog onvrij, verkrampt en vanuit oud zeer leeft. Het leven zelf zal trouw zijn best doen om je te laten zien waar je nog onvrij bent en waar je nog iets gelooft wat in strijd is met het Leven. Overtuigingen als: ‘Ik ben het niet waard.’ ‘Ik kan het niet.’ ‘Ik verdien het om slecht behandeld te worden.’ ‘Het leven is nu eenmaal gevaarlijk en onrechtvaardig.’ Enz. 

Vrije wil
Het leven kan niet om jouw ‘vrije wil’ heen. Wanneer je een innerlijk nee in de levensstroom zet dan zal het leven zich aan die nee moeten houden. Meestal zijn we helemaal niet gelukkig met deze nee’s en zouden we er maar wat graag van af willen. Alleen weten we vaak niet hoe. Je kunt de innerlijke nee voorstellen als een filter, een soort gekleurde bril, die voor je ogen zit. Alleen zit dit filter niet alleen voor je ogen, het zit in je hersenen, dna, je energiesysteem, je ziel… Dit filter bestaat uit conclusies die je in dit en voorgaande levens hebt getrokken over het leven. Jouw vrije bewustzijn schijnt als licht door jouw filter en wat je vervolgens ervaart is jouw leven, de 3d wereld zoals je die meemaakt. Voor ieder mens ziet dit er anders uit, afhankelijk van iemands voorgeschiedenis. Sommige mensen leven in een wereld waarin mensen elkaar bedriegen, anderen leven in een wereld waarin je moet ploeteren om voldoende inkomen te verdienen, anderen leven in een wereld waarin geweld aan de orde van de dag is en er zijn mensen die leven in een wereld waarin vertrouwen en liefde de grond onder hun voeten vormt.

Sluiten
De innerlijke nee’s zijn reacties op pijnlijke situaties uit ons leven of uit vorige levens. Het kan ook zijn dat ervaringen van (voor)ouders of familieleden zich in ons lichaam en leven manifesteren als innerlijke nee’s. De nee’s zijn een poging om de pijn te overleven door ons te sluiten, zowel energetisch, geestelijk en lichamelijk. De specifieke manier waarop je hebt leren overleven zie je terug in je leven. 

Ik heb mijn halve leven me hierover verbaasd en me afgevraagd hoe dit toch kon. Hoe kan het dat ik in dezelfde kamer zat met iemand die in een heel ander universum leek te leven? Alsof er parallelle universum zijn die gewoon naast elkaar bestaan. In mijn werk ontmoette ik bijvoorbeeld mensen die misbruikt en mishandeld werden door hun partners, daar vreselijk onder gebukt gingen maar het niet voor elkaar kregen om de patronen te doorbreken. Bij sommigen speelden deze patronen al generaties. Het voelde zo onrechtvaardig en dat was het ook. Maar hoe afschuwelijk pijnlijk het ook was, klaarblijkelijk is het de enige manier die het leven tot zijn beschikking heeft om te helen, door precies te tonen waar heling nodig is. Het leven laat je zien waar je nog sluit en waar je nog gevangen zit in een variant van beperktheid-denken. Het leven zal hardnekkig net zolang een patroon en situatie herhalen tot je door hebt dat het sluiten niet werkt en je bereid bent om het risico te nemen om te openen. Weet dat je niet de enige bent! We hebben allemaal leren sluiten en overleven. Deze uitnodiging geldt voor ons allemaal en we hebben ieder onze eigen thema’s te doorzien en helen. 

Openen
Wat voelt dit toch als het nemen van risico. Het voelt als het loslaten van houvast, ook al geeft het houvast ons steeds pijn. Bijvoorbeeld wanneer je geleerd hebt om je dienstbaar op te stellen naar andere mensen toe terwijl je voelt dat dit je niet (altijd) dient, maar er toch maar mee doorgaat uit angst om de aandacht en waardering van de ander te verliezen. Wat zullen onze instincten ons proberen duidelijk te maken dat het waanzin en levensgevaarlijk is om te openen. Dat we kopje onder zullen gaan als we ons openen en overgeven. Dat we daarom juist ons best moeten doen om te blijven drijven, ons hoofd boven water te houden.
Maar voor hoe lang nog?
Soms als een nieuwe laag pijn en overleven zich in mij laat zien dan ga ik weer kopje onder. Ik weet nu dat ik dit kan laten gebeuren. Dat het leven alles van me afscheurt wat niet echt is en dat het een illusie is dat ‘ik’ überhaupt aan het roer sta. Ik ben als de oceaan waarin ik mij probeer boven water te houden en waar ik zo bang ben om in kopje onder te gaan. Hoe zou mijn eigen oceaan-natuur gevaarlijk voor me kunnen zijn?

Het is mijn kracht en bedoeling om mensen te begeleiden bij het proces van openen voor wat er is. Om mensen te begeleiden bij het onder ogen komen van pijn en gemaakte conclusies over het leven waardoor we ons ooit leerden sluiten en waardoor we de pijn en het bijbehorende patroon juist binnen ons energieveld hielden. De pijn en de conclusies die we hier ooit over zijn gaan geloven willen geheeld en bevrijd worden. Dat is de uitnodiging die in problemen en spanning besloten ligt. 

Ik wil graag afsluiten met een gedicht over openen, dat ik deelde op de sociale media en waar ik veel reacties op kreeg.

Wanneer voor je gevoel opeens van alles instort,
er opeens weinig of geen perspectief lijkt,
kun je dan nog open blijven?
Als in het oog van een orkaan verblijven…

Is het mogelijk voor je om geen conclusies te verbinden
aan de storm die raast?
De verhalen die mogelijk op komen niet te geloven?
Verhalen gebaseerd op eerdere ervaringen.

Wie weet dat de storm ruimte maakt voor iets moois.
Wie weet ziet de wereld er,
als de storm gaat liggen, stralend en fris uit.
Vol zinderend potentieel, dat popelt
om geboren te worden.
Maar dat niet kon
omdat er geen ruimte voor was…

Ik wens je een fijne maand en zelfonderzoek toe.

Hartegroet,

Linda

Ontvangen

Lieve lezer,

Dit artikel gaat over ontvangen, een thema dat zich een paar maanden geleden in mijn leven aandiende en waar ik veel van heb geleerd. Wellicht dat het je ook inspireert.

Aannemen
Het eerste waar ik me bewust van werd toen dit thema zich aandiende was dat ik merkte dat ik het niet gemakkelijk vond om hulp, liefde en aandacht onvoorwaardelijk te ontvangen. Ik heb zoveel gekregen de afgelopen jaren, maar kon ik het ook ontvangen? Wat ik merkte was dat wanneer ik iets kreeg, spieren zich heel zachtjes in mijn lichaam aanspande en dat gedachten opkwamen als: ‘Nee, dat is teveel.’ Of: ‘Dat kan ik niet aannemen.’ Ik begreep dat ik het leven hiermee een krachtige boodschap gaf. ‘Sla mij maar over.’ Of: ‘Ik ben het niet waard.’ Of: ‘Ik verdien het niet.’ Toen ik de Vragen naar Vrijheid hierop onderzocht kwam naar voren dat ik diep van binnen geloofde dat ik overvloed en waardering alleen kon aannemen als ik vond dat ik het had verdiend. Het werd glashelder dat er zich in mij een koppeling had genesteld tussen ontvangen en het idee dit te moeten verdienen, het waard te moeten zijn. Ik wist dat het leven me uitnodigde dit te gaan doorzien en dat het op mocht lossen.  

Wauw!
Ik kon het bijna niet geloven wat me overkwam toen dit thema kantelde. Ik ontving zoveel! Het was bijna niet te geloven. In allerlei verschillende vormen stroomden liefde, letterlijke cadeaus, lieve gebaren, leuke ervaringen en waardering mijn leven binnen. En ik kon het ontvangen! Het roerde me zo. Het maakte me bewust dat ik door de moeite die ik had gehad om mooie, fijne, leuke dingen aan te nemen van het leven, ik daardoor ook een ander belangrijk element van ontvangen niet volledig had kunnen ervaren, namelijk dankbaarheid. 

Een koppeling
Ik weet dat ik niet de enige ben die een koppeling had tussen ontvangen en het idee dat te moeten verdienen, het waard te moeten zijn. Kijk maar om je heen, hoeveel mensen moeite hebben om overvloed te ontvangen. Levens en levens, van generatie op generatie, zit er bij veel mensen
de diepe overtuiging dat je eerst iets moet doen voordat je iets mag krijgen van het leven. En dat als je iets hebt gekregen je er daarna wel iets voor terug moet doen. Zoals met iedere overtuiging het geval is, neigt deze overtuiging ernaar om zich in je levensomstandigheden te weerspiegelen waardoor hij zichzelf steeds bevestigd.

Actie – reactie
Ik heb geleerd te denken in termen van oorzaak en gevolg zoals jij dat waarschijnlijk ook hebt geleerd.
Voor praktische doeleinden is dat ook een handige tool maar wanneer we dit vervolgens gaan geloven in de zin van de ultieme waarheid, dan zet zich diep in ons systeem een koppeling vast die zich daarna steeds weerspiegelt. Een koppeling tussen oorzaak en gevolg. Het is dan bijna onmogelijk om het leven ons nog te laten verrassen met wonderen die voorbij deze koppeling gaan. Terwijl het leven dat misschien wel wil en ook zou kunnen doen. Wie zegt dat je eerst iets moet doen, voordat je iets krijgt? We hebben dat als kinderen (en van generatie op generatie, leven na leven) gezien en geleerd. Maar is het werkelijk waar? Wat gebeurt er wanneer deze koppeling oplost? Wat nu als het leven zichzelf leeft en dat daar onderdeel van is dat het leven er ook voor zorgt dat je ervaringen op kunt doen? Dus dat er bijvoorbeeld voldoende geld naar je toekomt, zodat je jouw unieke ervaringen kunt opdoen. Heb je in jezelf al gedacht: ‘Ja lekker dan!?’ en: ‘Alles wat ik doe heeft toch gevolgen?!’ of:’Dat is te mooi om waar te zijn.’ of: ‘Als ik de koppeling loslaat dat wanneer ik mijn hand tegen een hete kachel aan houd dat ik die dan brand en ik doe dat vervolgens in het echt, dan brand ik mijzelf!’. Ik wil zeker niet aanzetten tot onbezonnen acties en ik leg mijn hand niet op een gloeiend hete kachel. Tegelijkertijd weet ik dat mensen over hete kolen kunnen lopen wanneer ze de koppeling tussen oorzaak en gevolg voor een moment loslaten. Ik zou je dus zeker willen aanmoedigen om de koppeling te onderzoeken, als die in je ligt. De ogenschijnlijke koppeling die we maken tussen oorzaak en gevolg lijkt echt (heel echt!) totdat deze in elkaar kukelt. Maar dit is voor het verstand onbegrijpelijk. Pas wanneer je het ervaart kan het denken zich er een beeld van vormen.

Als tekort- denken en beperktheid- denken oplost
In de fase waarin we nog een persoonlijkheid opbouwen, en dit kan zich over vele levens uitstrekken, dan dienen ervaringen ertoe om nog dieper in de persoonlijkheid/ego af te dalen en dus nog beperkter te worden. Hoe meer ego er ontstaat, hoe meer dualiteit toeneemt, hoe beroerder het wordt. Dan kan het zijn dat ervaringen die we krijgen te maken hebben met tekort. Een tekort aan liefde, aandacht, veiligheid, waardering en ook geld. Maar in de fase waarin onze persoonlijkheid doorzien wordt als onwaar en deze getransformeerd wordt, dienen ervaringen er juist toe om ons te bevrijden en te helen. Hoewel het voor kan komen dat het leven ons ook dan nog ervaringen geeft van tekort, zal het in deze fase niet meer dienen om ons te beperken maar juist te bevrijden van het eerder ontstane beperktheid-denken. Ook kan het zijn dat er nog andere lessen met het thema tekort verbonden zijn die eerst voluit in het licht van bewustzijn willen komen, zoals bijvoorbeeld over (on-)afhankelijkheid of vertrouwen. Wanneer je ervoor gekozen hebt om je hart te volgen, dan zal bewustzijn alle thema’s waarin je nog verkrampt aan het licht willen brengen om te helen.

Het leven toont ons feilloos
waar we nog innerlijk verdeeld zijn.

Durven ontvangen
Ik begon te beseffen dat iets ontvangen niet perse iets van ‘mij’ vereiste. Het leven leeft zich eenvoudigweg, door mij, door mijn omgeving, door jou… Wanneer jij en ik de koppeling tussen waardering moeten verdienen en het ontvangen van waarde loslaten, wat gebeurt er dan? Kan het zijn dat wat ik doe en wat jij doet, ook qua werk, niets te maken heeft met ‘waardering verdienen’ (waarde als symbool voor bijvoorbeeld geld of aandacht)?
Wat ik heb ervaren is dat toen ik deze koppeling durfde te betwijfelen en onderzoeken het leven overvloedig naar me toestroomde zonder dat ‘ik’ er iets voor deed. Wat niet betekende dat ik niets deed! Ik deed het alleen zonder de koppeling, waardoor er niets persoonlijks aan gekoppeld was. Waardering stroomt overvloedig mijn leven binnen alleen geloof ik niet dat het iets over ‘mij’ zegt. Want evenzo stroomt er soms afwijzing mijn leven binnen, ook dat zegt niets over ‘mij’. Wat niet betekent dat ik het leven niet meer als spiegel beschouw of dat ik niet aanspreekbaar ben op mijn handelen, het is alleen niet persoonlijk, het is ontvouwend leven.
Vanzelfsprekend vraag ik geld voor mijn werk, ook dat is hoe het leven voor mij zorgt. Maar er zijn meerdere mogelijkheden waarop geld, liefde, waardering en overvloed naar ons toe kunnen komen. Het leven kan alles creëren, waarom zou het zich ergens toe beperken, tenzij het niet kan stromen omdat wij als mensen er dammen voor zetten? Het leven houdt zich met precisie aan de grondwet van de vrije wil. Alleen wanneer wij ja zeggen, kan het leven daar doorheen stromen. En als we nee antwoorden, bijvoorbeeld omdat we nog overtuigd zijn dat we het wel of niet waard zijn, dan kan het leven zich alleen op die manier aan ons voordoen. Want ook overtuigd zijn het wel waard te zijn, houdt uiteindelijk het ‘ik-idee’ springlevend. Het blijft een jojoën tussen de tegenpolen, de dualiteit. En dat zal weer uitlopen op ploeteren, je best doen en je staande moeten zien houden in een potentieel gevaarlijke wereld.

Dus, mag en durf je vrij te ontvangen wat het leven jou wil geven?
Mag en durf ik vrij te ontvangen wat het leven mij wil geven?

Fijn en pijn
Er gebeurde iets mafs toen het leven zo overvloedig ging stromen en ik ‘Ja’ antwoorde op bovenstaande vraag. Ik voelde angst! De angst dat het van korte duur zou zijn. Dat de stroom zou opdrogen. Ik voelde hoe ik in nee terecht kwam, wat nog meer angst opriep. Ik onderzocht de Vragen naar Vrijheid en mijn hart barstte open. Ik voelde en realiseerde hoe ik nu weliswaar fijn kon ontvangen maar hoe ik me vervolgens sloot voor mogelijke pijn.

Het leven nodigt ons uit bereidheid te ontplooien,
om alles te ontvangen wat het ons geeft.
Zowel fijn als pijn.

Op beide thema’s zitten bij de meeste mensen 
stevige blokkaden en weerstand.
Je kunt de bereidheid om te ontvangen 
niet faken en niet omzeilen.

Alleen wanneer je werkelijk bereid bent om,
naast fijn, ook pijn te ontvangen
kan het leven je voluit zijn overvloed geven.
Dat is niet om je dwars te zitten.
Het is om je te leren over te geven in vertrouwen.
Om je te helen.

Ik voelde hoe het leven bereidheid van me vroeg om beide te ontvangen. Ze horen bij elkaar en zijn ook niet los te trekken. Na een creatie zal dit uiteindelijk weer tot stof vergaan, dat is niet persoonlijk, het is gewoon hoe het leven verloopt. En ook fijn en pijn wisselen elkaar nu eenmaal af. Tegelijkertijd gebeurt er iets bijzonders wanneer je je niet meer verzet tegen fijn en pijn. Wanneer pijn vrij is van het afschuwelijke lijden en ploeteren wat verzet, weerstand en vasthouden aan fijn veroorzaakt, dan voelt pijn in heel veel gevallen niet meer als pijn. Het leven blijft een uitnodiging om te openen, ieder moment.

Heel veel liefs,

Linda

Als kinderen zijn

Lieve lezer,

De vorige keer schreef ik over hoe het leven me een tegenstroom had gegeven om me te laten  weten dat ik was afgeweken van mijn eigen unieke levenspad. Het luidde het einde in van drie onvergetelijk mooie jaren. Het bleek dat het tijd was om een fase los te laten waarin ik dreigde te blijven hangen, dus hielp het leven me door een flinke tegenstroom te geven. Wat is het leven toch een wonder. 🙂

Het onbekende in
De drie bijzondere jaren begonnen op het moment van mijn gekozen ontslag als maatschappelijk werkster. Ik besloot de ruimte die daarmee ontstond niet meer te vullen met oude, vertrouwde structuren en patronen en koos ervoor om volledig het ja-gevoel te volgen, steeds in het moment zelf verblijvende. Om niet meer vooruit te plannen en mijn keuzen niet meer te baseren op strategisch verantwoord, angsten of lijfsbehoud. Dat betekende dat ik niet meer kon varen op wat ik kende en ook dat ik niet meer wilde varen op wat de maatschappij mij voorspiegelde hoe ik moest leven. Ik ben ongelofelijk dankbaar dat het Leven me deze drie jaren gaf. Het waren jaren waarin mijn aandacht vooral in het non-duale lag, in dat wat onnoembaar is. Maar het waren ook jaren waarin ik kon spelen en experimenteren met het volgen van mijn hart, daar trouw aan te zijn en te ontdekken hoe het leven zichzelf leefde. Tot dus vorige maand de tegenstroom me weer terugbracht naar mijn oorspronkelijke stroom en bij de praktische en aardse kant van het volgen van, en leven vanuit, je hart. Het bracht me weer terug bij ‘de lessen’ die ik beschrijf in mijn boek het ja-gevoel, maar nu op een diepere laag. In de kern is dit: Volg je hart, het ja-gevoel. Wat maakt je vrij, blij, gelukkig en tevreden? Volg dat, doe dat. Dit volgen is als het volgen van een raadsvrouwe die je veilig langs afgronden, gevaren, verleidingen en afleidingen leidt, naar de diepste Ja van het leven; je natuur van vrede en vrijheid, en die je tevens helpt deze Ja te belichamen in het dagelijks leven.

Leven als kinderen
Als we ons hart volgen dan vraagt het leven op een gegeven moment van ons om weer als kinderen te worden; vrij en onschuldig. Om net zoals baby’s vanzelf te ontplooien, zonder tussenkomst van een persoonlijkheid. Dat is natuurlijk niet gemakkelijk omdat we als kind allemaal ergens onze onschuld zijn verloren doordat we pijn en onrecht meemaakten. We weten nu dat er pijnlijke dingen kunnen gebeuren en we hebben heel veel geïnvesteerd in een persoonlijkheid die daarmee om moet zien te gaan. Maar niet alleen dat, we hebben ook geleerd om ons verantwoordelijk te gedragen, onze plaats te kennen en wat er allemaal (on-)mogelijk is in de wereld. Wanneer je je hart gaat volgen, riskeer je dat allemaal los te laten. Zonder de zekerheid ‘dat het goed komt’. 

Twee fasen
Je zou het leven als mens kunnen opdelen in twee fasen. Een fase waarin onze persoonlijkheid opgebouwd wordt en een fase waarin deze voor een groot deel doorzien, losgelaten en getransformeerd wordt. Weet dat in de opbouw- en investeerfase van de persoonlijkheid (die ver over dit leven heen reikt zoals ik dat zie) pijn een heel andere functie heeft dan in de fase waarin deze juist doorzien en getransformeerd wordt. In de opbouwfase van de persoonlijkheid dient pijn en het meemaken van onrecht om nog meer een persoon te worden. Om nog meer begrensd te raken en nog beperkter. Om alle gevolgen van deze begrenzing en beperking te ervaren waardoor de tegenstellingen van het leven volledig gevoeld en ervaren worden. Angst is de grondtoon in deze fase en overleven het antwoord. Tot je hart je gaat toefluisteren en je ernaar gaat luisteren… Tot het elastiek dat tussen de persoon en je natuur zit niet verder uit kan rekken en de natuurlijke beweging weer terug naar huis leidt. 

Een geheel andere manier van leven
Langzaam vindt er een kentering plaats en een overgang naar een geheel andere fase. Een fase waarin vertrouwen en liefde de grondtonen zijn en leven vanuit je hart de respons. En hoe meer je naar je hart gaat luisteren, hoe meer het leven je voor dilemma’s plaatst die enkel zijn op te lossen wanneer je onderliggende aannames over het leven en jezelf onderzoekt op waarheid en ze doorziet vanuit je hart. Aannames gebaseerd op beperking maken plaats voor de onbegrensde vrijheid en overvloed van je natuur. Een leven vanuit verzet tegen het leven en angst voor wat er kan gebeuren maakt plaats voor een leven dat de liefde van je hart weerspiegelt. Wanneer je in deze fase pijn meemaakt dient dat niet om nog verder versplinterd te raken maar om je te bevrijden en helen. Om weer als een kind te worden, levend in het moment zelf. Om niet te leven voor een doel in de toekomst of voor een ander (diploma halen, werk vinden, succesvol worden in je werk, een partner vinden, kinderen krijgen, een mooi huis, kinderen veilig doen opgroeien, je pensionering halen…), maar om te leven in dit moment en dit moment zichzelf te laten ontvouwen. Je te laten verrassen door het leven met alles wat het je wil geven. Dankbaarheid en verwondering voor de schoonheid en perfecte imperfectie van het leven groeien. Het is een fase waarin de sprankeling van je hart zich weerspiegelen kan in en om je heen.

Ja, maar…
‘Ja, maar je kunt toch niet zomaar doen wat je hart je ingeeft?
Nee? Waarom niet? ‘Nou ik kan je wel wat redenen geven. Ik heb een gezin om voor te zorgen, een huis dat betaald moet worden, eten wat op de plank moet komen.’ Zijn deze ideeën de waarheid? Of heb je dit slechts geleerd te geloven en hou je hiermee een systeem in stand die je gevangenhoudt in datzelfde systeem? Wat voor gevoel geven deze overtuigingen en ideeën je? Mij geven ze een nee-gevoel. Toch heb ik ook een huis dat betaald moet worden, kinderen die opgevoed moeten worden en ik wil ook brood op de plank hebben.
Wat ik de afgelopen jaren heb gedaan en nog doe is om iedere overtuiging die mijn vrijheid beperkte in het licht van mijn hart te brengen. In het licht wat ondeelbaar heel is en waar iedere beperking doorzien kan worden voor wat het is; onwaar. Dit is wat heling werkelijk inhoudt. Leven vanuit angst, beperkingen en verdeeldheid maakt plaats voor inclusieve vrijheid. Alles wat gefragmenteerd is geraakt kan weer geïntegreerd worden. Dit is niet iets wat je mentaal kunt doen, het kan alleen plaatsvinden vanuit je heelheid, vanuit hartgedragen bewustzijn. Alleen wanneer je voelt dat een overtuiging onwaar is, lost deze op en vindt heling plaats. Dat betekent niet dat er geen beperkingen meer zijn, het betekent wel dat de beperkingen je niet meer belemmeren. Er is een liefde voor wat er is en deze liefde is volledig. En daar waar het nog niet volledig is, nodigt het leven je uit om te helen. Wat niet inhoudt dat je perfect zult of hoeft te worden. Want het fijne is dat heel zijn inclusief is, inclusief alles wat er in jouw bewustzijn verschijnt.
Woensdag 21 februari start de jaargroep ‘Je hart volgen in het dagelijks leven’. Het sluit aan bij dit artikel. Je kunt hier meer informatie lezen>>
Zondag 15 april is er weer een introductiedag ‘Het onderzoeken van de Vragen naar Vrijheid’ waarin je kunt leren hoe je overtuigingen kunt doorzien, zodat ze op kunnen lossen.
Je kunt hier meer informatie lezen>>

Lief mens,

Vanuit het leven en liefde bekeken,
kun je geen fouten maken.
Je doet ervaring op, dat is het.

Ik wil je een fijne maand toewensen en een verdiepend vertrouwen in de liefde van je hart.

Liefs,

Linda