Latest Posts

Foto van Carsten Stalljohann.

Fasen in een verlichtingsproces

Bewustzijn, dat prachtige en ongrijpbare bewustzijn van ons. Daarover gaat dit artikel. Daar waar ik in mijn boek ‘van doen naar zijn’ het verlichtingsproces terugbreng naar zijn eenvoud, belicht ik in dit artikel verschillende nuancen en fasen die er zijn in een verlichtingsproces. Voor mijzelf heeft het enigszins kunnen plaatsen van wat zich in mij voltrok een groot verschil gemaakt qua erop durven vertrouwen en eraan durven overgeven. In mijn nabije omgeving waren er geen voorbeelden waaraan ik me kon spiegelen. En wanneer ik me wel spiegelde aan de mensen om mij heen dan zorgde dat vaak alleen maar voor verwarring. Door boeken te lezen van Adyashanti begreep ik dat ik niet gek was of van het padje af. Ik was alleen van het gebruikelijk gebaande pad af en verkende een voor mij en mijn omgeving onbekend terrein. Ik deel in dit artikel wat ik ontdekte. Wellicht dat het je vertrouwen en een perspectief biedt voor het proces wat zich in jou ontvouwt.

Bewustzijn

De essentie van ons bewustzijn heeft geen vorm en geen kleur. Je kunt het niet vastgrijpen, begrijpen of manipuleren. Het kent ook geen evolutie, tijd of proces. De uitdrukking of belichaming van bewustzijn kent echter oneindig veel vormen, kleuren, nuancen, lagen en niveaus. En hierin vindt wel degelijk een proces plaats en is er sprake van evolutie. De specifieke vorm die bewustzijn aanneemt, heeft invloed op wat er ervaren en waargenomen kan worden. Zo is de ervaring van een steen heel anders, dan dat van een grasspriet, dan die van een beer, dan die van een mens of dan die van een engel.

Over het algemeen kun je zeggen dat hoe ruimer het bewustzijn, hoe veelzijdiger de belichaming ervan is. Zoals een diamant weinig of veel facetten kan hebben. De diamant zelf blijft dezelfde diamant. Ook is kenmerkend dat vanuit een nauwer bewustzijn een ruimer bewustzijn niet kan worden waargenomen, terwijl dat andersom wel het geval is. Een ruimer bewustzijn omvat ook de lagen en nuancen daaronder, hoewel dat niet altijd wordt opgemerkt.

Mickey

Alleen al het opschrijven van zijn naam geeft me vleugels en vonken in mijn hart. 🙂 Ik kan niet naar deze foto kijken zonder brede glimlach tot boven mijn oren. Bewustzijn is volledig en tijdloos, ten alle tijden en in alles en iedereen. Wanneer ik Mickey ontmoet in dat zalige veld van liefde en zijn dan is dat volledig. Hij is volledig, ik ben volledig, het moment is volledig.



Waar we ons beiden, ieder afzonderlijk, van bewustzijn is echter heel verschillend. Dat heeft geen invloed op de volledigheid, wel op de ervaring daarvan. Hij jaagt bijvoorbeeld heel andere ‘dingen’ na, dan een mens doet. En zijn ervaring met liefde en het er uitdrukking aan geven is ook heel anders dan de mijne. Zo is het ook met mensen onderling, alleen veel genuanceerder. Ieder en alles is dus volledig. De mate waarin dit wordt ervaren verschilt echter enorm.

Het leven houdt zich niet aan beschrijvingen

Wat je verder in dit artikel ook zult lezen, het valt allemaal terug te voeren op nu zijn met wat er is. Dat is in iedere fase hetzelfde. Door te zijn met wat er is, zak je vanzelf in de diepere dimensie van zijn waardoor je zijnskwaliteiten oplichten zoals overgave, vertrouwen en geduld. Je bewustzijn opent en verruimt zich op een bepaalde manier vanzelf, zoals de blaadjes van een bloem. Dat is gewoon hoe de levensstroom stroomt. Verder houdt het werkelijke leven zich natuurlijk niet aan beschrijvingen. Het kan zijn dat de volgorde die ik beschrijf in jouw leven heel anders verloopt, dat de fasen voor jou anders aanvoelen of er anders uitzien en de kans is groot dat de fasen gelijktijdig naast elkaar plaatsvinden. Het kan bijvoorbeeld zijn dat in jou eerst de ‘eerste’ en ‘laatste’ beschreven fasen zich openen en dat de fase van helen zich daarna ontvouwt.

Uitlijnen met een nieuw en ruimer perspectief

In welke fase je je ook bevindt, voor iedere verruiming die plaatsvindt, gaat een moment vooraf dat een oud perspectief losgelaten wordt en een nieuw perspectief zich opent. Dit nieuwe perspectief biedt weer een ruimere ervaring van de weidsheid, liefde, eenheid en intelligentie van bewustzijn dan in de fase daarvoor. Het begin van een nieuwe fase kan desoriënterend zijn, omdat het oude bekende is weggevallen. Je lichaam en geest hebben tijd nodig om ermee uit te lijnen. Begrijpen dat zich iets moois, wijs en intelligent ontvouwt, kan helpen om het proces ruimte te geven. De fasen die ik hieronder beschrijf hebben overeenkomsten met de verschillende dimensies zoals ik die beschrijf in het artikel ‘Een reis door de dimensies’. Ik zal bij de fasen de overeenkomstige dimensie benoemen.

De fase van heen en weren

Na zelfrealisatie en verlichtingservaringen breekt vaak een fase aan van heen en weren tussen jouw grenzeloze bewustzijn en het weer opgaan van je aandacht in de tastbare wereld van doen. Ook zonder uitgesproken verlichtingservaringen kan deze fase zich ontvouwen. Aanvoelend als een heen en weren tussen innerlijke vrede en vrijheid en het weer opgaan van je aandacht in gedachten en gevoelens. Het is een fase waarin de diepere dimensie van jouw zijn steeds meer vanuit de achtergrond van je ervaring naar voren treedt. Voor sommige mensen is dat voelbaar als innerlijke vrede en vrijheid. Voor anderen als ruimtelijkheid of leegte.

De fase van heen en weren is een fase waarin de identificatie met lichaam en geest langzaam (of snel) oplost. Dat kan in het begin best spannend zijn, want waar is dan nog houvast? Als je gewend bent om houvast te zoeken in de tastbare wereld dan kan dit een flinke sprong zijn, zoals dat voor mij het geval was. Bovendien lossen niet alleen pijnlijke identificaties op, maar ook de identificaties waaraan je een positieve waarde of zelfbeeld ontleende.

De shift van doen naar zijn

Wat regelmatig gebeurt is dat juist door ervaringen met je ware zelf, er een diep verlangen ontstaat om hier te verblijven. De ruimtelijkheid die je hebt ervaren was zo fijn! En wanneer je je dan weer identificeert met de tastbare wereld van doen, kan dat aanvoelen alsof je uit het paradijs wordt gespuugd. Van vrede en vrijheid naar verkramping en zwaarte. Opeens voelt het weer alsof je van alles moet, van alles kunt verliezen, goed of fout kunt doen, schuld komt weer om de hoek kijken evenals angst. Het is de wereld van een afgescheiden persoonlijkheid. Het kan aanvoelen alsof er een poort is die tussen jou en je ware natuur in lijkt te staan en waar je maar niet doorheen komt. Alsof je twee bent. Dat waarmee je je identificeert en je grenzeloze natuur van zijn.

Dat wat niet komt en gaat

In een precies bij jou passend tempo leer je in deze fase dat je verlichte natuur geen ervaring is die komt en gaat. Wat komt en gaat is de identificatie met een gecreëerd ‘ik’. Het is juist ‘dat’ wat niet komt en gaat, wat vanuit de achtergrond van je ervaring oplicht. Dat waarin het verlangen en het zoeken naar verlichting of bevrijding in verschijnt, maar ook bijvoorbeeld het lezen van deze woorden. En juist door op te merken dat gedachten en gevoelens in je verschijnen zonder je werkelijk te beperken of bepalen, tenzij je met ze identificeert, verruimt je bewustzijn zich.
(Er zijn overeenkomsten tussen deze fase en de de vierde dimensie. Het is de fase waarin je de shift leert maken van doen naar zijn, zoals ik dat in het gelijknamige boek beschrijf.)

De fase van gronden in (grondeloos) zijn

En dan breekt een fase aan waarin je grond in je ware natuur, je zelf. Je doorziet in deze fase voor een groot deel wat je allemaal niet bent en je ego lost verder op. Waarmee ook de ogenschijnlijke poort oplost. Heling kan een aanvang nemen, hoewel dat voor veel mensen ook al vooraf gaat aan zelfrealisatie. Het is ook mogelijk dat heling in deze fase geen of bijna geen rol speelt. Je doorziet dan dat je niet je gedachten, gevoelens en ervaringen bent, zonder dat je hart zich opent voor dat wat je ervaart of voor oud zeer. Of er zowel heling of alleen een de-identificatie plaatsvindt hangt dus af van of je hart zich opent voor wat er is.

De gedachten die in je opkomen over wat zich nu afspeelt worden doorzien als precies wat ze zijn, verhalen, en niet de werkelijkheid zelf. Mijn boek ‘Het ja-gevoel gaat over deze en de voorgaande fase, met een nadruk op het helingsaspect. Het idee van een persoon te zijn lost op in de realisatie van het ontvouwende leven te zijn. De eigen wil lost op in de levensstroom. Je ontdekt dat er nooit werkelijk sprake was van een eigen wil en je versmelt met wat is. Ergens gaandeweg deze fase lost ook ‘de zoeker’ als aparte identiteit op. Je realiseert wat je zocht. Wanneer opnieuw een zoekbeweging ontstaat die je onttrekt uit de is-heid van dit moment, wordt dit vrij snel doorzien als oud patroon. Dat betekent niet dat er geen ontwikkeling meer plaatsvindt of dat er geen nieuwsgierigheid meer is.

Angst om het vormloze zelf los te laten

Wanneer je gewend bent geraakt aan het verblijven in en als de vormloze dimensie van zijn, kan het spannend en zelfs beangstigend zijn om de identificatie met dit perspectief los te laten. Je hebt nu ervaren hoe fijn, ruim en weids je wezenlijk bent. En je herinnert je nog heel goed hoe de afgescheidenheid voelde van het opgaan met je aandacht in, en het identificeren met, de tastbare wereld. De loden last van de persoonlijkheid, de krapte en het benauwde ervan. Dat wil je natuurlijk niet meer! Waardoor het verleidelijk kan zijn om hier te verblijven, vooral wanneer het helingsaspect in deze fase niet is meegenomen. Hoe meer oud zeer onderdrukt wordt, hoe groter de angst kan zijn om hierdoor overspoelt te raken door contact met de tastbare wereld.

Bewustzijn en wat erin of er als verschijnt

In deze fase is er nog steeds een subtiele maar fundamentele dualiteit ervaarbaar. Namelijk die van jouw vormloze zelf versus de tastbare wereld die daarin verschijnt. Alsof dat twee verschillende domeinen zijn. Het in deze fase verblijven in je non duale natuur vraagt een subtiele ego energie. Een verlicht of non duaal ego. Een ‘ik’ die in de weidse vrede van zijn wil verblijven. Een ‘ik’ die wellicht bang is om weer zoals vanouds opgezogen te raken in de tastbare wereld, wanneer de vormloze dimensie losgelaten wordt. Toch is ook het loslaten van het vormloze perspectief de richting die de levensstroom van nature volgt. Het volgt de richting naar heling en een volledig samenvallen met wat is.
(Er zijn overeenkomsten tussen deze fase en de vijfde dimensie.)

De fase van heling

Zodra losgelaten wordt, lost de ‘ik’ (het ego) die vast wilde houden wederom nog meer op. Er breekt een fase aan waarin er geen of nauwelijks meer ‘ik’ is die heen en weer kan gaan. Die in het ene, of het andere domein verblijft. Het leven ís eenvoudigweg en wat gebeurt, gebeurt. Ofwel Gods wil geschiede. Steeds meer wordt ervaren dat alles God (het onbenoembare) is. Er vindt in deze fase een samensmelten van de (ogenschijnlijke) grond-dualiteit plaats en een oplichten van eenheid.

Deze fase kan in het begin, net als bij de aanvang van eerdere fasen, desoriënterend zijn. Kon je daarvoor ‘kiezen’ om in het vormloze veld van zijn te verblijven … nu valt alles samen tot een ongrijpbaar … geheel. De illusie van grip hebben en kunnen sturen als identiteit lost nog meer op. Wat opnieuw als een vrije val kan voelen. Uiteindelijk keert het kunnen bewegen van je aandacht langs de ladder van bewustzijn weer terug. Echter vanuit zijn. Het vindt gewoon plaats en er zit geen ego kracht meer achter. Beide dimensies, vorm en vormloos, zijn naadloos één.

Als het stil wordt

Zowel in deze als in de voorgaande fase kan er een periode zijn dat alles wat stil lijkt te vallen wanneer de ego-motivatie achter je handelen wegvalt. Hobby’s kunnen veranderen maar ook andere bezigheden zoals werk. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je vol overtuiging leidinggevende wilde worden en dat de motivatie daarvoor in deze fase gewoonweg wegvalt. Ook dat kan desoriënterend zijn, evenals dat het oude angsten kan losmaken.

Zo wilde ik tot ongeveer negen jaar geleden niets liever dan therapeut zijn. Vanaf mijn tweeëntwintigste volgde ik vol passie en gedrevenheid de ene na de andere therapeutische opleiding of training en in deze fase viel dat helemaal weg. Ik wilde alleen nog maar in vrede en vrijheid zijn. De levensstroom liep in de jaren erna steeds meer naar verstilling en ruim zeven jaar geleden braken jaren van retraite tijd aan. Uiteindelijk stroomt de levensstroom naar nieuwe uitdrukkingsvormen, gebruik makend van je talenten en capaciteiten. Maar in de tussenliggende periode kan het een uitdaging zijn om op het proces te vertrouwen. Weet dat het leven rekening houdt met jouw situatie en dat het altijd passend is.

Heling

In deze fase vindt verdere heling plaats of neemt een aanvang wanneer dat nog niet eerder plaatsvond. Heling als in een samensmelten van de ogenschijnlijke dualiteit en gescheidenheid. Niet alleen van nog resterende afgescheiden delen in jezelf zoals oude wonden. Maar ook een verdiepend versmelten van vorm en vormloos, tijd en tijdloos, doen en zijn. Om te worden belichaamd. Je hart speelt hierin een grote rol. De realisatie van naadloos heel zijn vindt niet zozeer plaats op het niveau van de geest, als wel op het niveau van het hart.

In deze fase vindt er vaak ook nog een verdieping en verruiming plaats van de voorgaande fasen. Wanneer in deze fase opnieuw een vernauwing plaatsvindt in de persoonlijkheid voelt dat instant zo nauw dat er al snel overgave plaatsvindt, waardoor het kleine ik kopje onder gaat in het grenzeloze zijn. Er is wat er is en de verhalen erover worden doorzien, waardoor er geen extra dimensie van lijden aan wordt toegevoegd.
(Er zijn overeenkomsten tussen deze fase en de zesde dimensie.)

Volledig en dan? Voorbij het zelf

Je ervaring is in de fase die ik hiervoor beschreef zo volledig dat het gewoonweg is wat er is. Immers, vollediger dan volledig kan het leven niet zijn toch? Of wel? Qua zelfrealisatie is dat mijn ervaring. Niet qua menselijke ontwikkeling en heling! Of het verdiepen van de belichaming ervan, en het doorzien van overgebleven stukken ego-afscheiding! Maar de volledigheid, wel die is volledig. Er is niets te bereiken en dit is wat het is. Dus was ik totaal verrast toen een vriendin me vanuit haar ervaring vertelde dat er ook in deze fasen een subtiele afscheiding is. En dat ook hierop een nieuwe fase volgt. (Wat eigenlijk wel logisch is.) Iets in mij herkende het onmiddellijk als waar. Ik voel de stroom erheen gaan en ervaar er glimpen van. Me aanwijzingen gevend. Dat was al gaande, alleen was ik me dat niet bewust.

Kaal?

De vriendin noemt het de fase van ‘no self’. Het voelt aan als ‘de kale’ werkelijkheid. Dat ik het zo benoem zegt veel over de weerstand die ik er nog voor voel. Ik heb geen haast om de fase van ‘no self’ te leren kennen, wat er nu is dat is eerlijk gezegd best fijn. Er valt bovendien nog genoeg te helen en belichamen. Ik besef me dat ik daarmee nog hecht aan het fijne van eenheid en heel-zijn. Aan de voelbare liefde en verbinding. Toch heeft de opmerking van de vriendin iets in me geopend en in gang gezet en vertrouw ik in het proces.

Er is niet werkelijk iets ontstaan

Na de zomervakantie vroeg ik tijdens een gesprek met God hoe het kan dat er iets uit niets kan ontstaan. Ik had toen geen besef dat ik met deze vraag een nieuwe ‘fase’ inluidde. Het antwoord kwam in een voelen, tezamen met de woorden: ‘Er is niet werkelijk iets ontstaan.’ Het was niet helemaal zoals ons vormloze en grondeloze zelf ‘voelt’, waar ik over beschrijf bij de fase van gronden in ons grondeloos zijn. Het is ook niet helemaal de ervaring van eenheid wat ik beschrijf bij de fase over helen. Wat het wel is daar kan ik nog weinig over zeggen. En dat is ook wat ik meekreeg, het belang van het niet proberen te begrijpen. Iets wat overigens voor iedere fase geldt.

Zelfreflectie

Zelfreflectie, die prachtige en unieke mogelijkheid die we als mensen hebben om op onszelf te reflecteren. Het stelt ons in staat om twee tot ontelbaar te maken van wat in werkelijkheid een en ongescheiden is. En het is dankzij zelfreflectie dat bewustzijn zich bewust kan worden van zichzelf in de menselijke ervaring.

Omdat de gedachten en verhalen nu doorzien worden als precies wat ze zijn, wordt het stiller in ons. Als er nog wel gedachten/verhalen langskomen worden ze zo snel doorzien dat ze weer doorstromen en oplossen. En als een verhaal wel blijft hangen geeft dat acuut zoveel spanning dat je weet dat je op dat moment iets gelooft wat in strijd is met de werkelijkheid. Zodat je het kunt onderzoeken en doorzien. Mijn vermoeden is dat in deze fase van ‘no self’ de hele functie van zelfreflectie oplost in zichzelf. Wat niet betekent dat iemand niet meer naar zijn gedrag kijkt, bijstelt indien nodig en dergelijke. Maar wie zou op zichzelf moeten reflecteren?

Mocht je nou meer willen weten over deze en de voorgaande fasen, dan kan ik je het boek ‘Het einde van je wereld’ van Adyashanti van harte aanraden. Ik las het boek na mijn eerste verlichtingservaringen en het heeft mij destijds heel veel bemoediging gegeven. Hij beschrijft deze fase waar ik nog weinig over kan beschrijven als een fase waarin de realisatie van naadloos heel-zijn niet zozeer plaatsvind op het niveau van de geest of het hart, maar op het niveau van de instincten en onderbuik.
(Er zijn overeenkomsten tussen de fase van ‘no self’ en de zevende dimensie.)

Liefs,

Linda

Afbeelding bomen in de nazomer

genade

Wat is onze neiging om problemen, dualiteit, conflicten en polarisatie buiten onszelf te willen oplossen toch krachtig. Het probleem lijkt ‘daar’ te liggen. Of je daar nu in de buitenwereld waarneemt of als eigenschap of kant van jezelf, in beide gevallen schat ik de kans vrij groot in dat je het op wilt lossen door eraan te sleutelen in de tastbare wereld. Te sleutelen aan je lichaam, gedrag, de ander of de situatie. Onderwijl meespelend in het spel van schuld en schaamte. En het is zo logisch, dat is wat we geleerd hebben en waar we ons mee hebben leren identificeren. Met ons lichaam, wat zich bevindt in de wereld. Daar ligt ons gevoel van zelf. Dus zal daar de oplossing van dualiteit en conflicten ook wel liggen.

Je bent geluk

En zo kunnen we ons leven lang bezig zijn om vrede en geluk (liefde) buiten onszelf te zoeken. Om steeds iets na te jagen wat ons almaar weer ontglipt. Tot we ervan doordrongen raken dat het niet zo werkt.


Geluk vind je NIET buiten jezelf.
De tastbare wereld is er niet om je gelukkig te maken.
De wereld kan je wel tonen waar je nog innerlijk verdeeld bent,
waar je geluk nog verlaat.
Jij bent geluk.


Genade

Het is genade om dit te realiseren en het te belichamen en delen met de wereld. En daarvoor hoef je niets specifieks te doen, hoef je je niet in bochten te wringen, jezelf of de wereld te veranderen. Dat is juist wat je doorziet. Je hoeft en kunt alleen maar zijn. (Wat inclusief doen is.) Het kan gebeuren dat ook na deze realisatie de gewoonte nog aanwezig is om opnieuw geluk in de buitenwereld te zoeken. Bijvoorbeeld vermomd in het idee dat de bron van je ongelukkig of onvrij voelen in de buitenwereld ligt. Waarmee het schuldspel opnieuw geactiveerd wordt. Als dat zo is, bedenk dan dat het je met de paplepel is ingegoten. Dat generaties en generaties voor je dit zo voelden en ervoeren. En dat met deze krachtige neiging niets mis is. Ook deze neiging verstoort geluk alleen maar wanneer je er iets over gelooft en eraan hecht. Alles, alles, alles danst als het Ene. Er was nooit werkelijk een ‘buiten’ en ‘binnen’. En wat vervult is om het Ene in, en als, alles te zien, voelen, proeven, horen en ruiken.

Ja, maar …

Ik kan me voorstellen dat er een ‘Ja, maar …’ in je omkwam? ‘Ja, maar je kunt toch niet alles maar goedvinden? Alles laten gebeuren?’ Of: ‘Ja, maar het is toch ook zo dat ik me in deze situatie bevindt door hem of haar, of door dit of dat?’ ‘Het is toch ook de schuld van … ‘ Ook de ‘Ja, maar … ‘ is heilig. Is uitdrukking van het Ene. En het toont je precies wat je over jezelf of het leven gelooft, wat je nog innerlijk verdeeld. Wat nog voor geluk ligt. Eigenlijk is de vraag wat je belangrijker vindt. Wil je volharden in geluk buiten jezelf zoeken? Of ben je bereid om dit idee op te geven en er doorheen te kijken met ogen van geluk? En mocht je toch nog (willen) geloven dat iets in de wereld je wezenlijk (on)gelukkig kan maken, wat ik me kan voorstellen, dan wens ik je toe dat je daar met ogen van geluk en liefde naar kijkt. Je kunt dit niet goed of verkeerd doen. We ontdekken en leren allemaal in een precies bij ons en het geheel passend tempo in de kosmische universiteit van het leven.

Steeds meer mensen wandelen dit pad

Ik heb het geluk dat ik naast mijzelf een aantal mensen ken die zich realiseren dat ze geluk zijn en het opgegeven hebben om geluk uit de buitenwereld halen. Hun commitment ligt volledig bij, en in, hun zijn en hun harten. Bemoedigend en inspirerend! En als je tot hier bent gekomen met lezen vermoed ik dat ook jij beseft dat wezenlijk geluk niet buiten je te vinden is. Wellicht nog schoorvoetend. Natuurlijk komt de neiging om geluk buiten jezelf te zoeken vast nog wel eens in je op. Net zoals dat in mijn leven het geval is en in de mensen waarover ik het zojuist had. Dan helpt het leven ons door onmiddellijk spanning te geven en een ongelukkig gevoel. Hups daar is lijden dan weer in je leven, zodat je weet dat zelfonderzoek nodig is om te ontdekken wat je op dat moment gelooft wat je nog innerlijk verdeeld. Je zou zelfonderzoek ook kunnen verwoorden als radicale eerlijkheid en als zijn met wat er is. En wat heb ik een respect en bewondering voor onze moed. Want het is niet altijd een gemakkelijk pad. Soms daagt het leven ons flink uit. Soms lijkt het immers of we alles verliezen wat ons dierbaar is. En wat doet dat (ons ego) dan pijn. Au, au, au.

Buiten is binnen

Maar jemig wat valt die au in het niet bij de diepe vrede, helderheid en wijsheid die zich openbaren. Een vrede die je uitstraalt en wat zich ook weerspiegelt in je tastbare leven. Wanneer overtuigingen over tekort oplossen, blijft immers liefde en overvloed over. Wanneer het ego dit echter leest, neemt die deze realisatie maar wat graag aan als brandstof voor de neiging om geluk opnieuw in de buitenwereld te zoeken. ‘Als ik geluk zoeken in de buitenwereld loslaat, dan wordt ik gelukkig.’ En dan zie je wederom over het hoofd wat er al is.
Namelijk dat je geluk bent.

Liefs,

Linda

Nb. Wil je het nieuwe jaar 2022 starten vanuit de stille vrede van je hart, om daar te ontmoeten wat ontmoet wil worden, dan ben je van harte welkom om deel te nemen aan de retraite ‘Onvoorwaardelijke liefde in de praktijk’. Georganiseerd door Peter Winteraeken, Paula Smit en mijzelf. Kijk hier voor meer informatie en een filmpje wat we er onlangs over opnamen>>

Foto: Artem Sapegin, Unsplashfoto's
Foto van Carsten Stalljohann.

Het geschenk

Meestal associëren we een geschenk met iets prettigs, als in dat we iets leuks krijgen. Terwijl het leven ons ook pijnlijke ervaringen geeft waar geschenken in verpakt blijken te zitten. Een ontslag, burn-out, iemand die het grondig met je oneens is, maatregelen die je de buik doen omdraaien. Hoewel we die ervaringen misschien het liefst zouden willen overslaan omdat ze pijnlijk zijn, bieden ze ook een kans tot een dieper zelfinzicht, zelfbevrijding en heling. Het is zelfs zo dat zonder dit soort uitdagingen, onze diepste wonden verborgen kunnen blijven liggen. Dus voor heling is het onmisbaar. En ik weet niet hoe dat voor jou is, maar voor mij is het grootste geschenk heling van mijn diepste wonden en innerlijke vrede en vrijheid.

Het geschenk van verdeeldheid

Ik vind het bijzonder om mee te maken dat de beperkende maatregelen, die tot zoveel maatschappelijke verdeeldheid leiden, door steeds meer mensen aangenomen wordt als geschenk. Juist door de pijn die de verdeeldheid doet en die zelfs gezinnen, vriendschappen, klasgenoten, collega’s en geliefden verscheurd. Het is gewoonweg niet meer mogelijk om weg te kijken. Het is te heftig en het raakt ieder. Iedereen vindt wat van de situatie, gestaafd met (wetenschappelijk) onderzoek en feiten en het staat vaak allemaal haaks op elkaar. En zoals het onderling tussen mensen gaat, zo gaat het natuurlijk ook in onszelf. Ook in onszelf zijn verschillende innerlijke stemmen actief die het vaak met elkaar (on)eens zijn. Het proberen eens te worden op dat niveau is onmogelijk voor langere tijd. Terwijl verschillen moeiteloos samengaan en zelfs geen enkel probleem blijken te zijn, wanneer de gezamenlijke grond wordt ervaren. Vanuit die gedeelde grond is ook weer zichtbaar dat alle rollen en perspectieven hun functie hebben in dit grote spel.

Als het persoonlijk wordt

Foto: Wyron A, Unsplashfoto’s

De manier waarop het leven ons toont waar heling mogelijk is, is door ons een issue te geven. Op zo’n moment voelt het allemaal heel persoonlijk. Waarschijnlijk is het thema schuld dan geactiveerd en draait de dramdriehoek (dader, slachtoffer en aanklagerrollen) op volle toeren. Alles in je lichaam jaagt je aan om te reageren, om bevestiging te willen krijgen en om het eens te worden. Met onderliggend een gevoel van gevaar.


Eckhart Tolle noemt dit het geactiveerde pijnlichaam. En het pijnlichaam voedt zich met onbewuste aandacht. Het uitleven van ons pijnlichaam is een grote verslaving en de wortel ervan is het idee dat we een persoon zijn die zich staande moeten houden in een onveilige wereld. De Coronacrisis en de huidige maatregelen voeden angst, het onderliggende idee eróver en het pijnlichaam. Mensen reageren alsof het om leven en dood gaat. En zo voelt het ook. Terwijl dat in werkelijkheid slechts voor enkelen geldt, die waarschijnlijk zelf geen tijd en behoefte hebben om hun aandacht te besteden aan drama. Omdat wanneer het echt om leven en dood gaat, onze diepe onderlinge verbondenheid juist vaak weer oplicht. De grond van ons bestaan. En daar, in onze gezamenlijke grond, ligt ook de oplossing. Om de inclusiefheid van de werkelijkheid te ervaren, waar voelbaar is dat het leven door alles en ieder stroomt en zichzelf ontvouwt in zijn verscheidenheid.

To own our pain

Om dat te ervaren is het nodig om te voelen wat we voelen en te onderzoeken wat we erover geloven. Dus juist wanneer het lijkt alsof de oorzaak van ons issue buiten onszelf ligt, is er noodzaak om naar binnen te keren. En te onderzoeken wat we erover geloven. Zoals bijvoorbeeld: ‘Ik verlies mijn (perspectief op de) werkelijkheid wanneer de ander zijn gelijk stevig neerzet.’ Of: ‘Als de ander het niet ziet zoals ik, ben ik niet veilig.’ Of: ‘Als iedereen dat denkt, komt het niet goed.’ Of: ‘Ik kan sterven of pijn lijden door jouw gedrag.’ Zodra je jouw specifieke overtuigingen en conclusies doorziet, verliest de zo vreselijk echt lijkende illusie van verdeeldheid zijn macht. En opent zich de liefde, wijsheid en kracht van je hart.



“Waar raakt het je wanneer iemand uit je klas, op je werk of uit je vriendenkring je verwijt of laat merken dat je een bedreiging vormt omdat je geen vaccinatie hebt gehad?
Of als iemand uit je klas, op je werk of uit je vriendenkring je verwijt dat je juist wel een vaccinatie hebt genomen.
Of je gelooft en ziet dat er veel meer achter dit alles schuil gaat en merkt dat mensen dit maar niet willen zien.
Of je gelooft en ziet dat iedereen zijn best doet, inclusief de overheid, en merkt dat mensen dit maar niet willen zien.
Of wanneer je langs je geliefde café loopt en je ditmaal niet zomaar naar binnen mag, terwijl je anderen er gezellig ziet borrelen?
Of je niet snapt waar mensen überhaupt toch in hemelsnaam zo moeilijk over doen?

Waar raakt het je in?

De kans is vrij groot dat het een oude wond raak en een conclusie die je ooit hebt getrokken, die nu schuurt en pijn doet.
Want spiegelen al deze voorbeelden niet afscheiding?
En is dat niet ons aller diepste wond?

Wanneer je voelt wat je voelt en de verhalen eromheen opneemt in, en doorziet vanuit, de liefde van je hart, zul je merken dat zachte vrede en onwankelbare kracht je vervult.
Van daaruit ben je in staat om ook de ander in die onwankelbare vrede te ontmoeten.”


Onderstaand lied en de uitgeschreven tekst kreeg ik van Paul van Nierop. (Dank!)
Ik deel het graag met je. Dat het je mag raken, je hart mag openen en tot bemoediging mag zijn.

Liefs,

Linda

Wij maken muziek

Vaak zit ik gevangen, wil ik niet bewegen.
Mijn hoofd houdt alles tegen, dan zie ik het niet
Te bang om het leven echt tot me te nemen.
Ik maak problemen, maar jij maakt muziek.

Waarom loop ik dagen, op ingesleten paden?
Herhaal ik de verhalen, in mezelf nog het meest.

Met ogen wijd gesloten, hoe kon ik het missen,
Het was er, het is er, altijd geweest
Ik breek om te bouwen, ik ben zeker,
dus laat ik me vallen in vertrouwen, dat het bestaat.

Dan kan ik het voelen, dan gaat alles open
en komen de woorden pas zonder kritiek.
Hoe graag zou ik, altijd het leven zo leven.
En ik maak problemen en jij maakt muziek.

Vrijgemaakt, losgemaakt, op gestaan en uit gepraat
Dus waar zijn de grenzen, ik jaag er doorheen!
Ik ren door de velden, bedwing alle bergen.
Ik vaar op de sterren en de kolkende zee!

Met wijd open armen, om het licht te ontvangen.
Met eeuwig verlangen, om te leven mijn lief.
Met vallen, met opstaan, en het grotere plan is,
wij samen, bij alles, wij maken muziek!


– Vertaald door Roel van Velzen, oorspronkelijke lied van Karsu ‘Bırak Beni Böyle Birak Beni Boyle’.

Vrede, https://unsplash.com/@rhindaxu

Onvoorwaardelijke liefde in de praktijk

Jaren geleden fietste ik door de natuur op weg naar een afspraak met vriendinnen. Ik weet nog dat ik ergens verdriet over had. Opeens voelde ik Gods aanwezigheid (Zelf/ Bron/ Leven/ Liefde) en hoe het me helemaal liefhad. Het verdriet werd opgenomen in Liefde en mijn hart opende zich. Ik voelde hoe de aanwezigheid in alle delen van mij wilde schijnen, ook in dat wat ik verafschuwde en afwees in mijzelf. Het wilde mij weer heel en éénmaken. Het was vervullend, en op dat moment wist ik dat ik de rest van mijn leven wilde weiden aan het belichamen van deze aanwezigheid. Liefde wil ons liefhebben. Liefde wil jou liefhebben. Helemaal. Ook dat wat je nog afwijst in jezelf of veroordeelt. Ook dat wat je in anderen veroordeelt en waar je moeite mee hebt. En hoewel de werkelijkheid (dat we liefde zijn, één-zijn) lange tijd ontkent, verdraaid en onderdrukt kan worden, kan het niet ontlopen worden. Omdat het ís.

Er is alleen maar Zelf

De essentie is dat je helemaal goed bent zoals je bent. Nu. Je hoeft daar dus niets voor te veranderen, niets te helen, niets te bereiken of te fixen. Het is net zoals met vergeving, je bent vergeven. Dat is je thuis. Altijd. Zo ben je ook heel, altijd. Dat helen en vergeven ook een proces is, heeft te maken met dat we dit steeds vergeten. Op die momenten gaan we met onze aandacht op in oude patronen waar beperkende conclusies mee verbonden zijn en waaraan vaak nog oud zeer vast zit. Maar ook met dit oude zeer en met deze patronen zijn we in werkelijkheid dus al heel. We zijn ons dat dan alleen niet bewust. En daar komt het proces van heling en onvoorwaardelijke liefde in de praktijk brengen om de hoek kijken. Het lijkt een paradox, maar is dat alleen voor het denken. We vinden vanuit het denken, vanuit één deel van onszelf, vaak van alles over andere delen in onszelf, of wijzen dat af. Ook delen van onszelf die we op anderen projecteren. Er is echter wezenlijks niets buiten jouzelf. Alles is Zelf, er is alleen maar zelf. De vraag is vooral of je vanuit het Zelf kijkt, waar je het inherente één-zijn van het leven ervaart, of vanuit deel-stukjes van jezelf. Maar geloof me niet, onderzoek hoe dat voor jou is.

“Waar je ook staat op je spirituele pad, daar ben je volledig.
Ik zou je willen uitnodigen om deze realisatie in alle rust diep tot je te laten doordringen en er niet vluchtig overheen te lezen.”

Uit: ‘Van doen naar zijn’

Kijken vanuit een deelaspect of vanuit liefde

Je hebt het me misschien al vaker horen zeggen. Het realiseren dat ik helemaal goed ben zoals ik ben, voelde als mijn redding. Ik had geen succesvolle persoonlijkheid en ervoer het leven soms als ondragelijk. Hoe moest ik mij nou staande houden in de grote mensenwereld? Tussen allemaal van die geslaagde mensen die zo goed leken te weten wat ze deden? Ik deed maar wat. (Ik doe nog steeds maar wat) En dan ook nog eens weinig succesvol. (Inmiddels met meer succes omdat het vanuit zijn plaatsvindt.) Het voelen en ervaren dat ik echt helemaal goed ben zoals ik ben, ook wanneer ik vanuit het wereldse perspectief faalde, bevrijdde me. En dat is iets wat niet eenmaal gebeurt en daarna klaar is. Soms gaat mijn aandacht op in een deel van het geheel en zie ik hoe dat specifieke deel naar de wereld en mijn mens-zijn kijkt en voel ik hoeveel pijn dat doet. Er is dan altijd sprake van vergelijken en veroordelen. Het verschil met voorheen is dat het patroon wat zich dan afspeelt gedragen wordt door liefde. Dat was natuurlijk altijd al het geval maar nu ben ik me daarvan bewust. En soms vergeet ik dat en weet ik dat het nodig is om door het specifieke verhaal wat ik dan geloof heen te kijken, zodat de werkelijkheid weer oplicht. Ik heb nog nooit meegemaakt dat een pijnlijk verhaal waar ik in geloofde waar bleek te zijn. Er zijn vele vormen van zelfonderzoek waarmee je door verhalen heen kunt kijken. Zoals Choose Again van Diederik Wolsak, The Work van Byron Katie, mijn Vragen naar Vrijheid. En voor sommigen is het voldoende om te ‘zijn met wat er is’, zodat het heldere licht van Liefde dwars door het verhaal schijnt.

Gronden in liefde

Kenmerkend van opgaan met je bewustzijn in een deelaspect van jezelf is dat je dan de urgentie voelt om nog meer je best te doen. Om nog harder te werken aan jezelf en/ of je werk, relaties en levensomstandigheden. Of dat je juist in een lamgeslagen toestand geraakt. Het is het bekende ploeteren om je staande te houden. Dit geeft spanning, stress, angst en paniek. (En aanverwante gevoelens/ emoties als boosheid, jaloezie, onmacht, macht, minderwaardigheid, meerderwaardigheid enz.) De situatie klopt dan niet meer in harmonie met jouw hart, terwijl je hart wel graag wil dat het voor jou klopt. Ten diepste wil je hart in harmonie kloppen met het kloppend hart van moeder aarde, dat weer in harmonie wil kloppen met het kloppend hart van het universum. Dus wanneer je het gevoel hebt dat je nog een tandje bij moet zetten, of dat het allemaal juist zinloos voelt wat je doet, dan is het waarschijnlijk tijd om een stap naar achteren te zetten. Tijd om je lichaam en geest tot rust te laten komen, zodat je weer kunt luisteren naar je hartenklop en wat het je te vertelt. Wijsheid en oplossingen komen niet tot je wanneer je hoofd tot de rand gevuld is met zorgen en gedachten. Wijsheid en de oplossing voor lijden, voor ploeteren en voor je ongelukkig voelen liggen niet in het wereldse, de oplossing ligt in jou. En het komt tot je wanneer je tijd neemt om te vertragen. Zodat je de shift kunt maken naar jouw heel-zijn, om van daaruit te helen wat nog afgescheiden voelt.

Het belichamen van liefde

Dus wat er ook speelt in je leven, wat je ook waarneemt in of buiten jezelf, je kunt ieder moment aannemen als mogelijkheid om daarin te midden je heel-zijn te realiseren. Door de shift te maken van opgaan met je aandacht in doen (denken/ voelen/ ervaren) naar aanwezig zijn (met de ervaringen). Ook en juist wanneer het in jou stormt en wanneer een oud patroon, als poging om de situatie te overleven, door je heen raast. Dit zijn de momenten dat diepe transformatie qua belichamen van liefde mogelijk is. En de transformatie die plaatsvindt is niet dat je als mens verandert of succesvoller wordt. Hoewel dat vaak een neveneffect is. De transformatie die plaatsvindt is dat al die delen in jou die zich nog ongeliefd en afgescheiden voelen, opgenomen worden in de liefde die je bent.

Om mensen de mogelijkheid te bieden om bij de start van het nieuwe jaar tot rust te komen in de bedding van zijn en onvoorwaardelijke liefde in de praktijk te brengen, organiseren Peter Winteraeken, Paula Smit en ik een (gedeeltelijke) stilte retraite van vrijdag 7 tot zondag 9 januari in de Wilibrodsabdij in Doetinchem. Je bent van harte welkom om deel te nemen.

Afbeelding van Paula Smit
Klik op de afbeelding voor meer informatie
Afbeelding van Hoornse meer

Gelukkig zijn terwijl de wereld in brand staat?

Hoe kun je nou gelukkig en in vrede zijn terwijl er mensen zijn die lijden? Terwijl dieren, natuur en mensen onderdrukt, misleid, gemarteld of vermoord worden? Terwijl je geliefden, familie of naasten zich misschien wel ongelukkig voelen, ziek zijn of stervende? Terwijl er vele gebieden over de hele wereld in brand staan?

Egoïstisch?

In vrede en gelukkig zijn kan vanuit het ego bekeken egoïstisch lijken. Vooral wanneer je in vrede bent te midden van een pijnlijke situatie, bijvoorbeeld waarin sprake is van verlies, machtsmisbruik of onrecht. Voor de duidelijkheid, dat betekent niet dat je toestemt of instemt met de situatie. Of dat je niets doet om de situatie te veranderen. Het betekent ook niet dat je onaanraakbaar bent, geen boosheid meer voelt en dergelijke. In vrede zijn betekent dat je in vrede ontmoet wat er op dat moment is. Zonder daar beperkende verhalen over te maken, daar vervolgens aan vast te houden en erin te investeren. En dat vraagt om iedere keer, al is het duizend keer op een dag, dat wat vrede verstoort onder ogen te komen. Om ervoor te openen en ermee te zijn. En om bovenal te doorzien wat je er nog over gelooft. Zodat het zich niet meer eindeloos hoeft te herhalen en er ruimte is voor de vrede en vrijheid van je natuur om zich te weerspiegelen.

Het geactiveerde collectieve pijnlichaam

Deze tijd is bij uitstek de tijd om dit te beoefenen. Want de wereld staat in brand, al heeft nog niet iedereen dat door. Het collectieve ego (oud zeer, overtuigingen en de manieren om dit te overleven) is aan het stuiptrekken en reageert op dit moment bijna volledig vanuit zijn pijnlichaam. (Een term van Eckhart Tolle.) Denk daarbij maar aan de dramadriehoek van dader-slachtoffer en aanklagerrollen. En de vorm die het aanneemt is niet fraai, wat gek genoeg precies is wat de mensheid nu nodig lijkt te hebben. Het ego brengt zichzelf op deze manier naar de rand van de afgrond en creëert daarmee precies de crisis die nodig is voor mensen om voldoende wanhopig en tegelijk moedig dwars door het ego heen te leren kijken.

‘Verdeel en heers’
kan plaatsmaken voor
‘Heel, in vrede en vrijheid’

Waarbij ‘heel’ zowel beschouwd kan worden als een zelfstandig naamwoord en als een werkwoord.

Vrede is nu

Vrede is de ervaring van openheid, onbegrensdheid en diepe onderlinge verbondenheid waarin het leven zich afspeelt. En wanneer je dat niet (meer) voelt, gaat je aandacht op in gevoelens, gedachten en ervaringen. Vanuit die ervaringen bekeken lijkt het leven begrensd en beperkt. Wat angst creëert, stress geeft, de verbinding met je eigen wijsheid en innerlijke kracht afsnijdt evenals de verbinding met de ander en wat je natuurlijke zelf genezende vermogen en immuunsysteem ondermijnt. Gelukkig kun je leren hoe je de shift kan maken van het volautomatisch identificeren met gedachten en gevoelens naar je onbegrensde zijns-natuur. (Zie mijn boek ‘Van doen naar zijn’.) In de vrede van je zijns-natuur is voelbaar dat alles op het diepste niveau oké is. Ook dat wat op het buitenste tastbare niveau niet oké is. Je ervaart de diepe intelligentie die door alles heen beweegt. Door de shift te maken naar jouw heel zijn, is het mogelijk om alles wat nog verdeeld lijkt te helen. Je bent hiermee dan een spaceholder, zoals Marieke Eebes zo mooi verwoordde op Facebook, wat veel verder reikt dan alleen jouw persoonlijke leven. Je bent dan de bedding waardoorheen het leven stroomt en waarin heling plaats kan vinden.

Maar ben je dan niet te passief?

‘Kan in deze in vrede blijven ook een coping zijn of worden?’, vroeg Marieke me als reactie op een post die ik plaatste. ‘Iets in mij is ook bang dat als we allemaal in vrede blijven de ‘gekte’ wel doorgaat, benieuwd hoe jullie dat zien of ervaren.‘ Allereerst wil ik graag aanstippen dat ieders pad uniek is en onvergelijkbaar. Er zijn mensen wiens rol het is om in deze huidige tijd zich publiekelijk uit te spreken over wat er gaande is of actie te voeren. En er zijn mensen wiens rol het is om spaceholder te zijn, in combinatie met wat iemand ook maar te doen heeft vanuit zijn hart en ziel, zonder zich bijvoorbeeld publiekelijk uit te spreken over wat er gaande is. Dat gezegd hebbende zijn er natuurlijk mensen die de vrede van hun natuur realiseren, het moeilijk vinden om dit in de tastbare wereld te belichamen, en de vormloze dimensie dan gebruiken als vluchtoord. (Iets wat ook gewoon een fase is waar veel mensen doorheen gaan in het verlichtingsproces.) Het lijkt dan alsof ‘gedoe’ buiten jezelf plaatsvindt en van een ander of van de wereld is. Wanneer dit gedoe aangenomen wordt als uitnodiging tot zelfonderzoek kan alsnog heling plaatsvinden en kunnen ‘binnen’ en ‘buiten’ samenvallen.

Waar ligt het zwaartepunt van je aandacht?

De vraag is dus eigenlijk waar het zwaartepunt van je aandacht ligt. Ligt dat in de diepere dimensie van zijn, voelbaar als zachte vrede en een naadloos één-zijn? Of ligt dat in gedachten, gevoelens en ervaringen?
Het fijne van rusten in zijn is dat wijsheid en passende handelingen natuurlijk en moeiteloos tot je komen. Doen komt dan voort en is onderdeel van zijn. Gekte kan alleen doorgaan zolang er nog identificatie met gedachten en gevoelens (ego) is. En ieder die vanuit heel-zijn leeft lost een beetje van de collectieve gekte en het collectieve pijnlichaam op. Dat is wezenlijker en belangrijker dan het misschien soms op persoonlijk niveau voelt. Het is de beweging van bewustzijn die stroomt richting de nieuwe aarde. En al lijkt het misschien soms vreselijk mis te gaan, en vermoed ik dat we wat dat betreft nog een pittige tijd tegemoet gaan, ook die beweging is deel van het transformatieproces.

Dus wanneer je merkt dat je mee gaat lijden met alles wat er gaande is, wat zo begrijpelijk en logisch is, of wanneer je uitgenodigd wordt (intern of extern) om vanuit verdeeldheid te reageren, maak dan de shift naar zijn zodat het lijden en de verdeeldheid in de zachte vrede van zijn ontmoet worden en een passende reactie vanuit heelheid tot je komt.

Liefs,

Linda Rood

Van doen naar zijn - uitgeverij Samsara books
Klik op de afbeelding voor meer informatie en/of bestellen


Afbeelding van vogelt in de lucht

Vrijheid, gelijkheid en broederschap

In 539 voor Christus werden door Cyrus de Grote de eerste mensenrechten vastgelegd na de verovering van Babylon. Hij liet alle slaven vrij en stelde dat iedereen het recht had om zijn eigen religie te kiezen en dat er rassengelijkheid moest zijn. Vanuit Babylon verspreiden deze rechten zich via India, Griekenland naar Rome. De eerste vier rechten die Cyrus de Grote beschreef, zijn opgenomen in de huidige vier artikelen van de universele rechten van de mens. Deze wetten zouden in verschillende tijden opnieuw vastgelegd worden, zoals in de grondwet van Amerika die in 1787 werd vastgelegd en die van grote invloed was op de Franse revolutie, waar in 1789 de verklaring van de mens en de burger werd vastgelegd. Zie bron>>

Wat ik nu ga schrijven gaat niet over vrijwillige vaccinatie. Ik ben daar niet tegen. Velen van mijn dierbaren zijn gevaccineerd en ik begrijp dat, steun dat en sta daarachter. Dit artikel gaat over de mensenrechten, over pijn waarin ik vanmorgen schoot en over hoe ik daarmee omga. Ter bemoediging en inspiratie voor mensen die ook in pijn schieten, wat de trigger ook mag zijn.

Ik heb me altijd veilig en vrij gevoeld in de wetenschap dat er in Nederland en Europa sprake is van democratie en dat de mensenrechten hier gewaarborgd zijn. Natuurlijk regeert ook hier het ego, maar dat is waar we als mensheid nu eenmaal nog mee te maken hebben. En hoewel de mensenrechten de afgelopen jaren onder grote druk staan en zelfs worden overschreden, verantwoord vanuit het idee dat we te maken hebben met een oorlog tegen een virus, heeft vandaag in Frankrijk een kanteling plaatsgevonden. In Frankrijk moet je als zorgpersoneel straks verplicht een vaccin en als je dat niet doet dan volgt ontslag. Ga je op vakantie naar Frankrijk dan moet je ook een vaccin, of iedere twee dagen een test doen, en er wordt gezinspeeld op een voor iedereen verplichte vaccninatie. Toen ik dit las was ik, ondanks dat ik wist dat dit eraan zat te komen, in shock. Het land waar gelijkheid, vrijheid en broederschap de leus is.

Je bent vrij als

En wat nu verworden is tot: Je bent vrij als je voldoet aan … en je houdt aan… Ofwel voorwaardelijke vrijheid. Wat natuurlijk geen vrijheid is. Net zoals voorwaardelijke liefde geen liefde is. Dat is gewoon een grens. Met deze maatregel is een mensenrecht teniet gedaan en dat raakt me. Toen ik als maatschappelijk werkster werkte en er een kanteling plaatsvond in het sociaal domein, zouden mijn werkzaamheden verengd worden tot regievoeren vanuit controle en beheersing. Ik wist dat ik dat niet kon/wilde en stopte met mijn werk. Op dit moment zie ik hoe controle en beheersing, de twee machtsmiddelen van het ego, op grote schaal maatschappelijk ingezet worden. En ik zie mensen dit slikken en er zelfs om vragen, vanuit angst en het idee dat het nodig is. Dat er anders slachtoffers zullen vallen, dat er geen alternatieven zijn. Terwijl de alternatieven die er zijn de das om worden gedaan, onbespreekbaar en ondeelbaar zijn. Alternatieven die aansluiten bij het verhogen van de natuurlijke weerstand en het aanpakken van ziekte wanneer blijkt dat het lichaam dit niet zelf kan. Een holistische benadering die ook rekening houdt met de oorzaken van wat zich nu afspeelt. Een breder kijken en onderzoeken naar wat er mogelijk is. Je hoort er maar weinigen over, als het al op het internet blijft staan. Omdat wanneer je je daarover uitspreekt je je baan kan verliezen of tot paria wordt. En wie wil dat?

De bedding zijn, in plaats van onderdeel van het probleem

Meer dan ooit tevoren is het belangrijk om, als je hier kritisch instaat, te realiseren dat zodra je in de machtsstrijd terecht komt, je deel van het probleem wordt. En de kans hiertoe is groot, ik voel hem nu zelf en ga straks het zelfonderzoek ‘Vragen naar Vrijheid’ hierop toepassen. Want ik ben geschokt, ontdaan en ik voel strijd in mij ontstaan. Dat is niet verkeerd, het geeft een grens aan en is een belangrijk signaal dat er iets niet klopt. Het geeft me informatie. Maar wanneer ik het daarbij laat en blijf hangen in deze laag, dan vorm ik deel van het probleem. Dan klopt er iets niet meer in mij. En dat is niet hoe transformatie plaatsvindt. Het is belangrijk dat sommigen strijden. Het is nodig voor evenwicht. Wanneer het echter voortkomt uit machtsstrijd en innerlijke verdeeldheid dan is het onderdeel van de duale derde dimensie waar het overgrote deel van de mensheid zich in bevindt. En transformatie naar liefde vindt plaats door radicaal liefde te zijn. Door de verhalen die als een sluier voor liefde hangen te doorzien.

In liefde ontmoeten wat er is

En dus ben ik de bedding voor deze innerlijke storm. Het voelt als complete losgeslagen gekte wat er door mij heen raast. En ik weet: deze ego-storm valt niet op te lossen binnen het domein van het ego. Alleen liefde lost ego op, juist doordat liefde ego aanvaardt en niet buitensluit. Zou je je nu identificeren met wat er plaatsvindt dan verlaat je de eenheid (wat natuurlijk in essentie altijd blijft en is) en kunnen wijsheid en liefde niet voluit meer door je heen stromen. Strijd, angst en meer van hetzelfde wat er buiten je plaatsvindt, stromen dan door je heen, zonder belichaamd bewustzijn van de bodem van liefde en wijsheid. Dus maak de shift van doen naar zijn en vorm de bodem voor wat er plaatsvindt. De bedding voor je gevoelens, gedachten en ervaringen. Wees het transformatiehuis waar de nieuwe wereld uit geboren wordt. En weet dat verlichting en bevrijding vaak plaatsvinden na samenkrimpen, ook maatschappelijk gezien.

Ik schrijf dit vanuit de bedding terwijl de storm door me heen raast. Dus nog voordat ik het zelfonderzoek gedaan heb en vrede de storm opgenomen heeft. De reden dat ik dat doe is omdat ik vast niet de enige ben door wie dit als storm raast en zich hier druk over maakt. Ik wil het je hier druk over maken dus niet afdoen als ‘niet goed’ of ‘een probleem’ of dat het weg zou moeten. Het is een belangrijk signaal. Vrede is echter niet in de storm an sich te vinden, maar in dat wat de storm draagt.

Update

Inmiddels heb ik de angel(s) onderzocht. Er waren verschillende overtuigingen mee verbonden die vanzelfsprekend allemaal onjuist waren. 🙂 En ondanks dat ik dit vooraf wist, was het toch belangrijk om ze te onderzoeken zodat ik het ook echt kan voelen. De meest krachtige helende uitspraak was: Ik ben in vrede en in vrijheid.
Ik sta nog steeds volledig achter wat ik hierboven beschrijf. Tegelijkertijd voel ik een diep en onbeschrijfelijk vertrouwen, vrede en vrijheid. Wanneer je inzoomt op wat zich afspeelt dan kun je het grotere perspectief uit het oog verliezen. En wanneer je je vervolgens verliest in het ingezoomde perspectief dan regeert al snel angst. Angst opent echter niet de deur naar liefde en wijsheid. Liefde opent de deur, is de deur, en vormt een bredere werkelijkheid waar alles van is gemaakt.

Namasté,

Linda

Foto: Aaron Burden, usnplashfoto's
Bijgewerkte foto van Jordan, unsplashfoto's

Anders dan de norm zijn

Aan de vrijheid die er in een land is voor ‘anders’- zijn, kun je aflezen hoe het gesteld is met de mensenrechten, de vrede en vrijheid van het land. En hoewel veel partijen in hun programma hebben staan dat ze voor gelijke rechten zijn, kun je aan hun daden aflezen hoe dat in werkelijkheid zit. Zo hebben zelfs Nederlandse partijen destijds tegen een verbod op de omstreden homogenezing-therapie gestemd. Google maar eens wat het bewind van de voorgaande jaren in de Verenigde Staten heeft betekend voor de bescherming van mensen uit de lhbtiq+ gemeenschap en kijk maar naar landen als Rusland, Turkije, Hongarije, Polen… ach de lijst is te lang om op te sommen… (Deze week kwam in het nieuws dat Apple in 152 landen meewerkt aan het weren van lhbtiq apps.) Onderdrukking, uitsluiting, geweld … het neemt toe naarmate populisme en verdeeldheid toenemen.

Indicator

Hoe een maatschappij omgaat met de rechten van vrouwen (te absurd eigenlijk dat ik dit schrijf, maar feit is dat er nog steeds diep geankerd in mensen overtuigingen liggen over vrouwenonderdrukking), met minderheden, met mensen met een handicap en met mensen uit de lhbtiq+ gemeenschap en zelfs met kunstenaars en musici (het is allemaal absurd als je erbij stil staat), is een indicator hoe heel of verdeeld een samenleving is. Verdeel en heers. Of inclusief.

Je uniekheid aanvaarden

Een maatschappij wordt gevormd door alle individuen tezamen. En hoewel er vaak sprake is van overeenkomsten zijn er ook onderlinge verschillen. Dit artikel gaat over het aanvaarden van de verschillen en ieders uniekheid. In eerste instantie hield vooral de lhbtiq thematiek me bezig. Wat ik namelijk mooi vind aan de lhbtiq+ gemeenschap is het besef dat we tezamen alle kleuren van de regenboog vormen. Daar zijn alle kleuren voor nodig. Voor mij reikt dat verder dan seksuele geaardheid. Ook je huidskleur, culturele- en gezins- achtergrond, handicap, of je een label als autisme, adhd of hooggevoelig en dergelijke hebt gekregen horen hier voor mij bij. Ook dat kleurt je uniekheid. In hoeverre kun je jouw unieke kleuren erkennen en aanvaarden? In hoeverre verrijken ze je leven of zijn er wellicht nog pijn en trauma mee verbonden? Voor de kerk werd homofilie bijvoorbeeld lange tijd als een zonde beschouwd… En vrouw zijn in combinatie met wat voor uniekheid dan ook was jarenlang voldoende reden om op de brandstapel te belanden. Kan het zijn dat je maatschappelijke onderdrukking en afwijzing deels eigen hebt gemaakt? En wat voor gevolgen heeft dat in je leven? Mijn ervaring is dat wanneer ik deels nog geloof dat er iets in mij niet in orde is, slecht is, niet waardevol of er niet mag zijn, dat het me dan innerlijk verdeeld. Mag ik zijn zoals ik ben? Mag jij zijn zoals je bent?

Alle kleuren van de regenboog

Foto van Monika Kozub, unsplashfoto's

Om als mens en samenleving te helen is het dus allereerst nodig dat er erkenning en aanvaarding plaatsvinden van iedere vorm van anders zijn dan de norm. Mag je ervaring er zijn? Of dat nu is dat je je man voelt in een vrouwenlichaam of andersom, dat je op mannen en vrouwen valt of whatever, het is belangrijk dat het er mag zijn. Je zet daarmee jouw uniekheid in het licht. Automatisch brengt dit een verwerkingsproces op gang van overtuigingen, oordelen en traumatische herinneringen die er mogelijk nog mee zijn verbonden. En vaak blijkt dat diep geworteld, tot in onze lichaamscellen.

Mag je voelen/ denken en ervaren wat je ervaart?
Hoe label je dat? (Ook unlabeld is een label.)
En zitten er aan dat label mogelijk nog pijn en overtuigingen vast?
Want hoewel het uiteindelijk heilzaam en bevrijdend is om voorbij de labels te gaan, is het wel belangrijk om ze eerst te onderkennen en erkennen. Omdat anders pijn en overtuigingen die eraan vast zitten gebypassed worden en blijven liggen.

Labelen

Iets benoemen en labelen/ kaderen is dus onderdeel van een bevrijdings- en helingsproces. Pas na erkenning en aanvaarding van de betekenis die we aan een label toekennen kan integratie, heling en bevrijding plaatsvinden. Pas dan kunnen we ook waarlijk voorbij de etiketten en labels gaan. Misschien ken je de vergelijking van ons bewustzijn met de golf en de oceaan? Wanneer een golf (bewustzijn wat vorm aanneemt) pril oprijst is die zich in het begin nog niet bewust van zijn unieke golf zijn. Hij is een met de oceaan op een onbewuste manier. Vervolgens wordt de golf zich van zichzelf en zijn omgeving bewust. Qua bewustzijnsfase is dit waar we ons als mensheid al lange tijd in bevinden. Je identificeert je in deze fase met je vorm, ervaart verscheidenheid en dualiteit en bent het oceaan-zijn vergeten. De volgende sprong in ons bewustzijn is dat we ons bewust worden dat we zowel golf (vorm) als oceaan (bewustzijn) zijn, naadloos één. Dat vraagt van ons om voorbij de vorm te gaan, voorbij dualiteit te gaan, voorbij de labels en daarmee ook voorbij het denken. Dit wordt vaak omschreven als van het hoofd naar het hart gaan. Ik noem het ook wel de shift van doen naar zijn.

Want wat betekent bijvoorbeeld ‘vrouw’ zijn? Of ‘man’ zijn? Of ‘transgender’ zijn? Of hooggevoelig zijn? En kan dit je definiëren?

De bedding zijn

En dan kom ik bij een favoriet thema; de bedding zijn. Want hoe uniek onze uitdrukking ook is waarmee we de aarde verrijken, we vormen er ook de bedding voor. Ons bewustzijn sluit niets uit, kan dat ook niet. Het is onvoorwaardelijk. En hoe diepgaander we ons hiervan bewust zijn, hoe meer we in staat zijn om dat ook te belichamen. Het is die diepe ‘Ja’ die in ons ligt en waar alle verkrampte nee’s die uit pijn zijn geboren kunnen helen. Zodat nee een gezonde grens tot uitdrukking kan brengen en niet meer vervormd ingezet hoeft te worden uit angst en pijn. En wat een verschil maakt het of we een vijandige bedding ervaren of een vriendelijke.

Op een bepaalde manier zijn we allemaal ‘anders’ omdat we allemaal uniek zijn. En tegelijkertijd zijn we ten diepste allemaal hetzelfde vormloze en tijdloze bewustzijn waar alles uit voortkomt. Dat is in jou zoals het in mij is. Dit bewustzijn maakt ruimte voor onze zijns-kwaliteiten als vrede, vrijheid en inclusiefheid. En hoe fijn is het als we dat belichamen! En als we dat als maatschappij tezamen belichamen! Wat een fijne bedding scheppen we dan om in op te groeien en leven. Ik ga ervoor.

Liefs,

Linda

Foto van Dave Hoefler, usnplashfoto's
Deel van een foto: vanJohannes Plenio, Unsplashfoto’s

De diepere dimensie van zijn

Een artikel over de diepere dimensie van zijn. Wat is dat? Hoe voelt dat? Waarom zou je dat willen ontdekken? In het artikel zal ik vragen stellen die voor het denken lastig zijn en waar het ook van alles tegenin kan brengen. Als je denken dat doet, mooi! Kauw erop, onderzoek het. En vooral zou ik je willen adviseren om wat ik beschrijf ervarenderwijs te benaderen. Door bijvoorbeeld je ogen af en toe te sluiten en te voelen wat je ervaart.

Waarom zou je dat doen?! (muziek🎶)

Waarom zou je deze diepere dimensie willen leren kennen? Het grote – niet iets -. Want het ontneemt je houvast, brengt een proces van onthechten op gang (sterven voordat je werkelijk sterft) en het zet je hele wereld op zijn kop.

Omdat het niet anders kan

De grap is natuurlijk dat je in wezen niets te zeggen hebt over of een verlangen naar de diepere dimensie van zijn oprijst. Het ontstaat gewoon en kan niet anders zijn. Er rijst een diep en onontkoombaar verlangen op naar thuis zijn en dat nooit meer willen verlaten. En het grote geschenk van de realisatie dat álles, álles, álles in werkelijkheid thuis is – ofwel niet iets is – geeft een diepe ontspanning. Het ontspant de illusie dat je beperkt bent tot je lichaam en geest. En daarmee ook de illusie dat jij als mens iets goed of fout kunt doen. Dat je de juiste of verkeerde beslissing kunt maken. Om te ontdekken dat je in werkelijkheid gemaakt bent van … tja wat voor woord kun je daaraan geven? Bewustzijn? De grote intelligentie? Dat wat geen vorm heeft en tegelijkertijd iedere vorm is. Een voor het denken onneembare paradox. Voor jou echter altijd de realiteit.

Het wereldbeeld op de kop

Het denken en voelen ziet en voelt vaste materie en concludeert dat er heel duidelijk iets is. En zodra deze conclusie is gevormd, bevestigt deze zichzelf eindeloos. Het hele mensbeeld is erop gestoeld. Wanneer je echter ervaart dat je niet begrensd en beperkt bent tot je lichaam en geest en wanneer je je onbegrensdheid en tijdloosheid realiseert … dan is voelbaar dat alles verschijnt in en als een niet te be-grijpen weidsheid. Daarvoor is het dus allereerst nodig om het idee dat je een lichaam bent voor een moment los te laten en je open te stellen voor de mogelijkheid dat je oneindig veel meer bent dan dat. Normaal gesproken voelen we sensaties van ons lichaam en identificeren we ons daarmee, worden we ze. Ik zou je willen uitnodigen om in plaats van met je aandacht helemaal op te gaan in de sensaties, op te merken dat de sensaties in jou verschijnen.

Ervaren

De sensaties van je lichaam verschijnen in jou, in de ruimtelijkheid van je bewustzijn. Net zoals het lezen van deze woorden ook in diezelfde ruimtelijkheid verschijnt. Probeer maar eens om met je bewustzijn een ervaring vast te pakken. Dus niet met je lichaam maar met je bewustzijn. Bijvoorbeeld de tastbare ervaring van het bewegen van je tenen. Als je nu je tenen beweegt… Kun je dan voelen dat deze ervaring in jouw bewustzijn verschijnt? Kun je die ervaring in je bewustzijn vastpakken? Probeer het eens…? Of als je met je handen iets tastbaars vastpakt zoals de tafelrand… Kun je voelen dat deze ervaring in jou verschijnt? En als dit in jou verschijnt… en jij bent zelf niet vast te pakken, ongrijpbaar… wat betekent dat dan voor de tastbare ervaring? Waar is die tastbare ervaring van gemaakt? Als het in jouw bewustzijn verschijnt? Hoe kan iets tastbaar zijn, wanneer zijn essentie ongrijpbaar is? Wanneer het in jouw bewustzijn verschijnt? Kan iets tastbaars buiten jou bestaan?

Arghh, what the bliepppp!

Ja, ik weet het, wanneer dit nieuw voor je is dan doet het de hersenen knarsen. Dit kun je niet realiseren en opmerken via het denken. Je kunt het enkel ervarenderwijs ontdekken en realiseren. Het denken vertelt je namelijk dat er wel degelijk iets buiten jou bestaat. Kijk maar naar buiten! En het lijkt zo echt, dat we het voor waar aannemen. ‘Kijk daar staat een boom, die staat toch duidelijk daar buiten!’ En de hele wereld bevestigt en gelooft dit idee, deze illusie.

En ja, relatief gesproken is het waar dat er buiten jouw lichaam voorwerpen, mensen, bomen, een hele wereld en universum bestaan. Maar hoe en waar ervaar je dat alles? Waarin verschijnen de sensaties van de wereld, de beelden die je ziet, geuren die je ruikt, gevoelens die je voelt, geluiden die je hoort? Dat verschijnt toch allemaal in jou? Als het buiten jou zou zijn dan zou je het toch niet kunnen ervaren? En dan nog een lastige laatste vraag: kun je er 100% zeker van zijn dat als je je ogen sluit, daarbuiten nog steeds een zichtbare wereld is? Of baseer je die zekerheid op een idee? Het idee dat als jij je ogen gesloten hebt, er nog steeds een zichtbare wereld buiten je is? (Het gaat mij niet om het vormen van een nieuw idee dat er géén zichtbare wereld buiten je is! Het gaat mij erom je te stimuleren het niet te weten, zodat nieuwe perspectieven mogelijk worden.) Misschien kun je je ogen sluiten om het te ‘voelen’? Ik schat de kans vrij groot in dat een idee opkomt in de trant van: ‘Ik kan heel ver meegaan maar dit is gewoon een feit. Er ís daar een wereld als mijn ogen dicht zijn.’ Kun je waarnemen dat dát een idee is wat in jou opkomt over wat je denkt dat een feit is?

‘Ja, maar…’
Precies in die ‘Ja, maar’ liggen nieuwe ervaringen, dimensies en de realisatie van onmetelijkheid besloten. Wanneer je er doorheen gaat kijken.

En als álles (in) jou is … en dus niet twee …

Alleen wanneer je denkt en gelooft dat er een tastbare wereld buiten jouzelf is ervaar je het op die manier. Wanneer je dit geloof loslaat en ermee durft te experimenteren en onderzoeken… dan opent zich een geheel nieuw perspectief. Namelijk dat alles wat je tot op heden hebt ervaren, in jouw bewustzijn verscheen. En dat ‘binnen’ en ‘buiten’ slechts concepten zijn. Terwijl in werkelijkheid alle ervaringen, van de heel subtiele zoals gedachten en geluiden tot de minder subtiele zoals het stoten van je ellenboog, in en als jou verschijnen. Daarmee is er nog steeds op een relatieve manier een wereld buiten jou, maar niet meer in essentie. Waar begin en eindig je wanneer je realiseert dat alles in jou plaatsvindt?

Dan is alles één

Wanneer je vervolgens verder onderzoekt waar je ervaringen van zijn gemaakt dan kom je uit bij – niet iets -. Je kunt ervaringen en sensaties; zien, voelen, horen, proeven, denken en ruiken niet vastpakken. En je kunt dat waar de ervaring van gemaakt is ook niet bewaren, vormen of kneden. De realisatie van de diepere dimensie van zijn kan een keerpunt voor je zijn waardoor de levenslessen veranderen. Van lessen over dualiteit, wilskracht, het opbouwen van een gezond ego en het opbouwen van wereldse doelen, verschuiven de lessen naar liefde en de belichaming daarvan in je menselijkheid. Er vindt een samenvallen plaats van tijd en tijdloosheid, van vorm en vormloosheid. Van goed en slecht, boven en onder. De paradox dat er beweging is in volkomen beweegloosheid opent zich en er vindt een uitlijning en samensmelting plaats tussen de diepere dimensie van zijn en de tastbare wereld.

Mocht je dit verder willen onderzoeken dan kan ik je mijn boekje van doen naar zijn aanraden of de bijeenkomsten die ik organiseer. Je kunt ze vinden in de agenda op mijn homepage.

Dat het je goed mag gaan.

Liefs,

Linda

Vogel op een takje met bloesems

Een uitdaging

We hebben er allemaal mee te maken. Met uitdagingen. Ze tonen ons vaak wat we nog over onszelf en het leven geloven. Mijn hemel wat kunnen ze pittig zijn. Want geloven velen van ons niet op de een of andere manier in een onveilig universum? Door pijnlijke ervaringen gepokt en gemazeld? En wat zien we dan? En durven we daar doorheen te kijken? Durven we liefde te belichamen, ook wanneer ons dat dwars door uitdagingen loodst?

Het leven bewijst je niet dat het waar is wat je gelooft.
Het laat je de kracht zien van ergens in geloven.

Gewoon met alles wat je voelt

Dat uitdagingen angsten oproepen en allerlei gedachten en gevoelens losmaken is zo logisch. De uitdaging is om het te verdragen en ermee te zijn. Er eventueel kopje onder in te gaan, omdat ertegen vechten enkel overlevingsmechanismen versterkt. En hoewel je het met dat vechten misschien overleeft, betaal je er een hoge prijs mee. De prijs van het continue bevestigen, herbeleven en tegelijk onderdrukken en vermijden van de oorspronkelijke pijn.

Trouw zijn aan jezelf

Een uitdaging lijkt aan ons te vragen in hoeverre we trouw durven zijn aan onszelf. Durven we die grens die we voelen te stellen? Durven we ervoor te kiezen om ergens ja tegen te zeggen, al lijkt het onzinnig? Durven we onze waarheid uit te spreken en te belichamen? Durven we houvast los te laten en erop te vertrouwen dat ons zelf weet wat het doet? En dan heb ik het niet over ons ‘kleine’ zelf; onze persoonlijkheid. Ik heb het over ons wezenlijke zelf, de bron van alles.

Grip versus overgave

We hebben allemaal geleerd om te vertrouwen in ons kleine zelf, om maar te overleven in deze wereld. Door proberen grip uit te oefenen over de situatie. Maar uitdagingen tornen daaraan en kunnen ons doen beseffen dat we die grip helemaal niet wezenlijk hebben. Denk maar aan uitdagingen als (plotselinge) ziekte, overlijden van een dierbare, verlies van werk, echtscheiding en dergelijke. Het overkomt ons allemaal. En dan staan we voor een keuze. Kiezen voor een hernieuwd investeren in onze oude overlevingsmechanismen, zodat we herhalen wat we kennen? Voor: ‘Zie je wel, … (het leven is onveilig, ik kan het niet, ik moet liefde/aandacht verdienen, ik ben het niet waard, ik ben niet goed genoeg, niemand is te vertrouwen, het gaat helemaal verkeerd.)’ Omdat het zo vertrouwd is. Of kiezen we voor een sprong in het onbekende? Voor overgave aan wat er is en wat zich in ons leven wil ontvouwen?

Door het verhaal heen leren kijken

Belangrijk daarbij is dat wat er is en wat zich wil ontvouwen, vaak heel anders is dan wat we denken dat er is! Om werkelijk in het onbekende te springen is het nodig om onderliggende verhalen over wat we denken dat er plaatsvindt onder ogen te komen, zodat verwerking van ermee verbonden pijn en heling plaats kunnen vinden. Wanneer je immers blijft herhalen wat je kent en daaraan vasthoudt, dan weet je dat er meer van hetzelfde zal ontstaan. Er zijn vele vormen van zelfonderzoek die je hierbij behulpzaam kunnen zijn, zoals de ‘Vragen naar Vrijheid‘.

Door overtuigingen heen kijken bied je echter geen garantie dat je krijgt waar je (persoonlijkheid) naar verlangt. Die te gekke partner, gezondheid, die baan waar je op hoopt of dat mooie huis…
Het opent je voor de vrede en vrijheid die de grond vormen van je bestaan. En deze innerlijke vrede en vrijheid kun je vervolgens belichamen. Mijn ervaring is dat die vrede en vrijheid, ook wel onvoorwaardelijke liefde genoemd, in een precies passend tempo uitlijnt met je levensomstandigheden. En dat de manier waarop dat vorm aanneemt voller en rijker is dan je vanuit je persoonlijkheid kunt bedenken.

Voordat het leven verder kan uitlijnen met je hart,
heeft het daar ruimte voor nodig.
Daarom kan er een fase van verlies van omgeving, werk, vrienden, ideeën en dergelijke aan voorafgaan. En al voel je dat het klopt, al voel je dat je ziel dit toejuicht… afscheid nemen doet ook pijn.

Het is zo belangrijk om dan geen negatieve conclusies te trekken over wat er gebeurt. Om zorgelijke en angstige gedachten onder ogen te komen en te doorzien. Schrijf ze eventueel op, kijk ernaar en voel wat het met je doet als je zo’n gedachte gelooft. Het maakt je klein en angstig!
En dat is natuurlijk uiteindelijk niet wat je hart en ziel willen. Dat is geen uitlijning met liefde. Dat zijn ‘gewoon’ oude trauma’s en copingspatronen die getriggerd worden door het (naderende) afscheid.

En je weet niet hoe liefde zich gaat weerspiegelen in je leven. Je weet niet precies wat je ziel voor je in petto heeft. Wat je wel mag weten is dat liefde ruimte geeft, dat liefde heelt wat verdeeld leek.
Je mag realiseren dat liefde het allerbeste met je voorheeft en gebruik wil maken van je talenten en van dat wat je vreugde schenkt.

Liefde gaat samen met vertrouwen en overgave, met niet weten en met loslaten. Met ieder moment opnieuw beginnen, met vrede, vrijheid en met oordeelloos zijn. Dat kan zich gaan weerspiegelen in je leven, hoe fijn is dat!?
(Voor jou, niet voor je ego… die gilt nu waarschijnlijk dat je gek geworden bent.)

Dat je mag voelen en weten dat liefde de grond onder je voeten is.

Ik wens je moed, zachtheid, sterkte en zelfonderzoek toe bij de uitdagingen die op je pad komen.

Liefs,

Linda

Bekijk hier de boektrailer van mijn nieuwste boek ‘Van doen naar zijn’.
Afbeelding van vogelt in de lucht

Zelfbevrijding

Onlangs deelde ik een post op de sociale media over ‘het systeem’. Je kunt het helemaal onderaan dit artikel lezen. In een comment stelde iemand een heel wezenlijke vraag, waarop ik in dit artikel graag antwoord geef. De vraag luidt: ‘Is het voor heling en het transformeren van je innerlijk systeem nodig om eerst eenheid te voelen? Want ik heb het gevoel op zoek te zijn naar die eenheid door juist los te laten wat me in de weg staat…

De werkelijkheid

En in die prachtige vraag liggen wat mij betreft ook antwoorden besloten. Eenheid is altijd de realiteit. We zijn één, alles is één. Wanneer je naar of vanuit details kijkt dan kun je dat niet altijd zien. Maar wanneer je vanuit een groter perspectief kijkt is dat gemakkelijker. Wanneer je bijvoorbeeld vanuit de ruimte naar de aarde kijkt, dan zie je heel mooi één aarde. Dit is dus het uitgangspunt: eenheid is al de werkelijkheid. En net zoals eenheid altijd de werkelijkheid is, zo is ook jouw verlichte zelf altijd aanwezig. Ook dat merken we meestal niet op wanneer onze aandacht opgaat in details, zoals in gedachten, gevoelens en ervaringen.

Zelfbevrijding

Hoewel het zelf en eenheid bij sommige mensen plots vrij komt te liggen door intense eenheid- of verlichting ervaringen, gaat er bij de meeste mensen een proces van zelfbevrijding aan vooraf. Een proces van het doorzien van illusies waardoor ermee verbonden pijn en beperkende patronen oplossen. Illusies en patronen die ogenschijnlijk over het zelf en de eenheid heen gedrapeerd liggen. Dit is het proces waarover de vraagsteller het heeft. Is het daarvoor nodig om eerst eenheid te ervaren? Want als je dat nog niet ervaart, hoe kan dan een proces van zelfbevrijding aanvangen?

Een natuurlijke ontwikkeling

Zelfbevrijding is een logische ontwikkeling in de evolutie van ons bewustzijn. In die zin draagt alles ertoe bij dat eenheid en je verlichte zelf bloot komen te liggen om te belichamen. Daarvoor is het ervaren van eenheid in eerste instantie dus niet nodig. De eenheid is immers al de werkelijkheid en je systeem raakt daar langzaam van doordrongen. Deel van dat proces is het ontwikkelen van een gezond ego. Een kenmerk van een gezond en volwassen ego is dat het verantwoordelijkheid draagt voor zijn ervaringen. Dat je bijvoorbeeld in therapie gaat wanneer er sprake is van trauma’s en dat je zorg draagt voor je lichaam, geest en levensomstandigheden. Dit proces van volwassen worden en in balans komen versnelt en verwordt tot heling wanneer het hart(chakra) zich opent. Dit is echter niet iets waar je je best voor hoeft te doen. Je hart opent zich vanzelf wanneer je daaraan toe bent.

Ook voor mensen die plots ontwaken in hun ware natuur volgt erna een proces van heling en zelfbevrijding. Een proces waarin lichaam, geest en levensomstandigheden uitlijnen met hun ongevormde natuur van zuiver zijn. En waarbij alle delen die zich nog afgescheiden voelen, opgenomen worden in het geheel. Een proces van zelfbevrijding kan dus zowel voor als na zelfrealisatie plaatsvinden.

Foto van Activedia, Pixabay

Zelfrealisatie

De bewustzijns-sprong waarover dit alles gaat (zelfrealisatie) is mogelijk in je hart. Niet zozeer het fysieke hart, maar je symbolische en energetische hart. Het denken kan deze sprong niet maken. Evenals controle en beheersing hiervoor niet bruikbaar zijn, vaardigheden die juist zo van pas komen in de derde dimensie. Wanneer je een enigszins gezond ego hebt ontwikkeld en oud zeer hebt verwerkt, opent het hart zich steeds meer. Je hart is qua trilling verbonden met je hartchakra en met de vierde dimensie. Ze vormen een poort naar zowel de vijfde en opvolgende dimensies als naar je verlichte natuur. Kwaliteiten die horen bij deze dimensie, bij je hart en bij je zijns-natuur zijn onder andere; onvoorwaardelijke liefde, vertrouwen en overgave. En het is rusten in zijn en de ermee verbonden zijns-kwaliteiten die ervoor zorgen dat de evolutie van bewustzijn voortgaat en je lichaam, geest en levensomstandigheden verder uitlijnen met je natuur (zelfbevrijding).

Zoeken

Maar wat nu als je al een poos bezig bent met zelfbevrijding, maar je ware natuur en de eenheid je steeds maar lijken te ontglippen? Wanneer je de ene therapie na de andere volgt, de ene bewustzijns-training na de andere zonder dat verlichting ervaren wordt. ‘Want ik heb het gevoel op zoek te zijn naar die eenheid door juist los te laten wat me in de weg staat…

Dan kan het zijn dat je verwikkeld bent geraakt in zoeken, jezelf helen of streven naar het beeld dat je hebt over verlichting en eenheid. Je zult merken dat zolang je opgaat in een zoekbeweging naar je verlichte natuur, het onvindbaar is. Want of je aandacht nu opgaat in gedachten, gevoelens of in een beweging van zoeken, het is allemaal onderdeel van de tastbare wereld van ‘doen’. Waarin verschijnt die tastbare wereld van doen? Juist, in jou. In jouw verlichte natuur.

Nu thuis zijn

Het fijne aan zelfrealisatie en het opmerken van de is-heid (eenheid) van het leven is dat je er niets voor hoeft te veranderen. Dus terwijl de beweging van zoeken eventueel in je opkomt, kun je de shift maken naar (verlicht) zijn. Door op te merken dat de zoek-beweging in jou verschijnt. ‘Nee, zo simpel kan het toch niet zijn? Gewoon met buikpijn, mijn haren in de knoop, de was die opgevouwen moet worden en allerlei onaffe issues?’

Zoals je nu zit, staat of ligt is de werkelijkheid al volledig en één.
Sluit je ogen eens. Wat hoor je? Merk je hoe de geluiden in jou verschijnen? In een ruimtelijkheid die niet vast te grijpen is? Niet te bevatten. (Wanneer je hier wat rustiger en stapsgewijs in meegenomen wil worden dan kun je er hier begeleide meditaties over vinden>>)
Dit is de is-heid van dit moment.
En wanneer je de shift maakt van opgaan in wat je ervaart, naar opmerken dat al die ervaringen in de ruimtelijkheid van jouw bewustzijn verschijnen, ben je thuis.

Liefs,

Linda

Het systeem

Ik zie, net als jij vermoed ik, veel berichten over hoe vrijheid beperkend ‘het systeem’ is. Hoe het gericht is op macht. (Ik deel daar zelf ook over)
Hoe daarmee om te gaan?

Lief mens, hoe ga je om met je eigen systeem?
Met jouw eigen vrijheid en liefde beperkende overtuigingen en conditioneringen?

Daar ligt het antwoord en de oplossing.
Wat werkt en wat werkt niet?

Wat ik bijna veertig jaar lang probeerde en wat bij mij niet werkte was: sleutelen aan mijzelf en proberen om mijzelf te veranderen. En mijzelf veroordelen als het niet lukte. Hoe hard ik ook mijn best deed om mijn systeem te veranderen, onderliggend bleven de patronen ongemoeid en brachten uiteindelijk altijd meer van hetzelfde voort. Omdat ik mijn systeem probeerde te veranderen vanuit datzelfde systeem.

Tot ik mijn heel en één zijn ontdekte. En ik leerde om met ogen van heelheid en liefde naar de wortels van ‘mijn systeem’ te kijken.
Heilzame veranderingen vonden daarna ‘vanzelf’ plaats, en mijn systeem lijnde uit met de liefde van mijn natuur. Het is een verdiepend en voortgaand proces. Het volgt een ritme en tempo met een precisie waar ik alleen maar verwonderd over kan zijn.
Het toont me dat liefde wil liefhebben, alles.
En alles is deze liefde.

En zo binnen, zo buiten, zo onder, zo boven.
Jouw systeem is (net als) ‘het systeem’.
En het kent twee bewegingen.
Ééntje gericht op het versterken en in stand houden van het systeem zelf. (Door middel van controle en beheersing, manipulatie, angst en verzet.)
Wat afgescheidenheid en nog meer angst creëert.
En een beweging van openen voor en uitlijnen en meebewegen met liefde, met de bron.
Één en heel.