Ik had afgelopen weekend een avontuur met een zwerfkatje.
Ze liep al een week rond in de buurt. Ik voelde meteen dat het om een ontheemd katje ging, maar wilde me er niet in mengen. Misschien was het gewoon een ‘nieuwe’ kat van iemand uit de buurt? Hoopte ik.
Als je mijn nieuwsbrief krijgt, weet je misschien nog dat ik een aantal jaren geleden een avontuur beleefde met een zwerfpoesje en wat me toen diep aangreep. Het maakte dat ik niet stond te popelen om naar haar uit te reiken.
Een zwerfkatje
Maar afgelopen weekend zag ik haar weer en zag ze er verzwakt uit. Terwijl ze naar onze voordeur liep keek ze me recht aan, waarmee ze onmiddellijk binnenkwam in mijn hart. Ik gaf haar brokjes en maakte foto’s en filmpjes om naar de dierenambulance te sturen.
Het bleek om een binnenkat te gaan die al zes weken op straat leefde en die ze maar niet konden vangen. Juist omdat ze zo bang was en steeds wegkroop, zelfs voor haar baasje. Lang verhaal wat korter: ik heb haar in huis genomen zodat de dierenambulance haar kon herenigen met haar baasje.
Zonder alle lading erbij is het een mooie ervaring met een happy end. Dat is het trouwens ook! Maar mijn innerlijk systeem reageerde alsof er iets heel ergs gebeurde. Ik trok me terug om ermee te zijn. Ik wist dat het met de ervaring van jaren daarvoor te maken had en wat blijkbaar nog in me resoneerde. En met het thema bestaansrecht. Letterlijk betekent ontheemd namelijk ‘zonder thuis zijn’. De situatie met het poesje spiegelde een proces wat zich in me afspeelde en wat met de volgende vraag te maken heeft.
“Als een boom in een bos omvalt en er is niemand in de buurt om het te horen, maakt het dan geluid?”
Bestaansveiligheid
Bovenstaande bekende vraag kwam in me op toen er aan het einde van de lente iets gebeurde waardoor ik me afgewezen voelde. Ik wist dat wat ik voelde een oude wond raakte. Dus ging ik hardlopen met God, legde de situatie en mijn gevoel voor en onderzocht het met de Vragen naar Vrijheid.
Ik kwam uit bij de eerste week na mijn geboorte. Waarin ik, net zoals zoveel andere baby’s met mij, in een plastic wiegje lag tussen allemaal andere baby’s. Mijn ouders mochten niet naar me toe en konden me alleen zien vanachter een raam. Hoewel ik dit beeld en gevoel kende, toonde het zich nu vanuit een andere invalshoek.
Ik opende me ervoor. Ik begreep er niets van. Ik wist niet waar ik was, er was niets. Geen huid-op-huidcontact, geen ogen waarin ik mezelf kon zien. Huilen deed niets, niets deed iets. Het voelde alsof ik er niet was. Ik was niet iets; louter ruimtelijkheid. Maar niet gegrond en verbonden met mijn lichaampje daar in die ruimte.
Dit ging over het gevoel van bestaansrecht. Bestaansveiligheid. Over voelen dat je er bent, dat je bestaat. De overtuiging die getriggerd was geraakt, was iets in de trant van: ‘Als ik niet bevestigd word in dat ik er ben, dan besta ik niet.’
Ik maakte contact met mezelf als baby. Liet haar weten dat ik er ben. Dat ze veilig is in mij. Altijd veilig is geweest in mij. Ik gaf haar de gronding en veilige bedding die ze miste. Ik bevestigde haar bestaan.
Terwijl ik zo bij haar was, kwam de bekende vraag in me op. Bestaat iets of iemand wanneer er geen getuige is?
De waarheid wil ook incarneren en belichaamd worden
Maar wacht eens even. Dat kan helemaal niet! Ik was getuige! Ik was haar bedding, haar veilige haven! Ik bevestigde haar bestaan. Ze is er, in mij! Ik ben er! Veilig! Dat is nooit anders geweest, alleen kon ik dat toen niet zien en ervaren. Moeiteloos kon ik nu de overtuigingen doorzien.
Oud zeer of lichamelijke gevoelens bypassen in een poging om vrede te voelen zal slechts tijdelijk werken. De waarheid van vrede en vrijheid wil in je lichaam en geest indalen zoals de heilige geest in de apostelen daalde tijdens het feest van Pinksteren. Zo’n paradox, want je zou kunnen zeggen dat er alleen maar waarheid of werkelijkheid bestaat. En toch wil dat tot in het vlees gerealiseerd en belichaamd worden.
Ofwel, de droom wil bevrijd worden
Wanneer er in ons innerlijk systeem nog delen zijn die zich ontheemd voelen, dan zullen die zich vroeg of laat laten zien. We hoeven daar niet ons best voor te doen of ernaar op zoek te gaan. Het dient zich op het juiste moment aan wanneer we bereid zijn om het te ontmoeten. En gelukkig maar want op die manier vindt een proces van eenwording plaats die de droom tot in alle lagen bevrijdt.
Mocht je meer willen horen over de rol van voelen bij spiritueel ontwaken en gronding geven aan ontheemde delen in jezelf dan kun je er zowel op YouTube als op Spotify een podcast over beluisteren.
Liefs,
Linda
...
Een stukje uit een recensie van Jan van Rossum over het boek Het ja-gevoel:
‘Leven is een continue uitdaging om tot verdiepend bewustzijn te komen. Dit kan bereikt worden door overgave aan het leven of anders gezegd door mee te stromen met het bestaan dat zich van moment tot moment ontvouwt. Linda weet dit treffend weer te geven en te illustreren in haar boek Het ja-gevoel. Een ja ook als je ergens nee tegen zegt. Want een nee, tegen misstanden bv. is evenveel waard als ieder ja.’
TAGGED WITH: Bestaansrecht, angst, bevrijding, onveiligheid, voelen, gronden