Ik ben zwanger!
Van een boek. 😉
Nou ben ik vaker zwanger geweest van boeken en niet ieder boek kwam verder dan mijn eigen kast. Drie boeken bleven bij mij thuis. Een aantal boeken die wel de wereld in gingen ken je misschien wel. Het Ja-gevoel, Van doen naar zijn en Mees en de Magische Poort.
Nieuw leven
Dus zwanger zijn van een boek betekent niet altijd dat een boek ook het levenslicht ziet. Maar het zwanger zijn an sich is zo fijn, vervullend en inspirerend. Het is of ik dagelijks een echo krijg en kan zien hoe het boek groeit. En omg, als ouder vind je je eigen kindje zo mooi. Het mooiste kindje wat er is. En het is ook spannend. Want zal een ander mijn kindje ook mooi vinden? En in het geval van een boek: zal een ander en de uitgeverij de vonk erin voelen, er geïnspireerd door raken?
Het liefste zou ik het je nu al geven. Maar goed, een zwangerschap vindt plaats in de beslotenheid van de buik. En zo groeit dit boek verder in stilte. En ondanks het dus niet weten of dit boek het levenslicht gaat zien vind ik het wel heel fijn om dit blije nieuws met je te delen. Samen met het verhaal over hoe dit boek ontstond, namelijk juist vanuit het thema van de dood. Het toont me weer zo mooi hoe leven en dood twee zijden van hetzelfde zijn, het is één.
Een sprookje
Voor mij voelt het verhaal wat ik ga vertellen als een sprookje. Wat vorig jaar september begon tijdens een retraite die Peter Winteraeken en ik gaven in Denekamp met als titel Onvoorwaardelijke liefde in de praktijk. Bij aankomst ging ik naar mijn kamer en zag daar voor het raam een haas sterven. Waarmee ik voelde dat het thema dood zich aandiende. Ik deelde er begeleide meditaties over die nog terug te luisteren zijn, zoals de meditatie We komen hier om te sterven. Aanrader.
Wat ik daar voelde was hoe de dood als een moeder is. Ik snapte dat de haas daar naartoe ging om te sterven. Er is een mooie begraafplaats waar vele zusters liggen en wat verweven is met de tuin, waardoor je er niet omheen kunt. Het was er vredig. En ik zag de symboliek ervan en het besef dat vele mensen daar komen om op een bepaalde manier te sterven. Je zou ook kunnen zeggen dat mensen er komen om herboren te worden in liefde, in licht. Dat klinkt heel anders he? Toch betekent herboren worden ook dat het oude sterft en oplost. Zoals alles oplost in de tastbare wereld. En wat overblijft, is het enige wat onsterfelijk is en dat ben jij: Liefde.
Een vergissing
In het jaar wat volgde bleef de dood zich aandienen, letterlijk in dat er naaste familieleden en dierbaren overleden of ziek werden. En prachtig gespiegeld vroegen ook relatief veel mensen mijn begeleiding bij het omgaan met levensbedreigende ziekten en verlies.
In de week voordat ik de landelijke meditatie gaf op de dag van de stilte (26 oktober) merkte ik dat er een rouwsluier over mijn leven hing, die niets te maken had met verwerken. Er zat iets van een gevoel van depressie in.
Het voelde steeds alsof ik in mijn laatste levensfase was en almaar afscheid nam, zonder sprankeling. Het leven voelde grauw en zwaar. Dus wist ik: Dit kan niet waar zijn. De dag voor de landelijke meditatie onderzocht ik daarom het thema van de rouwsluier met het zelfonderoek Vragen naar Vrijheid.
En wat het me toonde was dat ik het lot van mijn ouders probeerde te dragen door continue op ze in te tunen en mee te resoneren met hun pijn. Maar hun lot is natuurlijk niet aan mij om te dragen. Ik kan er voor ze zijn en ze helpen maar ieder draagt zijn eigen lot en levenspad. Ze hebben het ook nooit van mij gevraagd.
Je herkent het misschien wel, het is iets wat veel kinderen doen. Ik ga in deze blog niet in op de psychologie die hierachter ligt, maar feit is dat veel kinderen het lot van hun ouders (en later vaak ook partner, kinderen, collega’s, vrienden en de wereld) proberen te dragen, verzachten en op te lossen. Wat niet de bedoeling is, wat ook niet klopt en wat zich laat voelen.
Innerlijk verzet
Al van jongs af aan voelde ik dat het niet klopte, alleen wist ik niet hoe ik uit de spagaat kon komen. Dus verzette ik me ertegen en zei ik als 18-jarige tegen mijn ouders: Luister, als jullie later oud zijn dan ga ik niet voor jullie zorgen. Door me ertegen te verzetten reisde het thema onder de oppervlakte van het dagelijks leven met me mee, sluimerend als angst. Zoals het pijnlichaam kan sluimeren. Tot ik afgelopen juni letterlijk een rol kreeg in zorg voor mijn ouders en dat tot mijn verbazing ook wilde. Het was de levensstroom.
En met het volgen van de levensstroom begon een reis van diepe heling van kind-pijn en kind-patronen. Een reis die nog gaande is en waarbij ik onaffe issues alsnog rond kan maken. Maar oef wat vond ik dat ook pittig, omdat ik om dat mogelijk te maken eerst nog in de patronen terecht kwam.
In dit geval dus door steeds op mijn ouders in te tunen, mee te resoneren met hun lijden en proberen te dragen wat niet aan mij is om te dragen. Dat zag ik die zaterdag en ik realiseerde: Ik hoef hun lot niet te dragen! Haha, Eureka! Zij dragen dat zelf en kunnen dat ook dragen. Zoals ik mijn unieke lot draag. En er kantelde zo iets wezenlijks, dat levensvreugde weer vrijuit door me heen stroomde.
Leven en sterven zijn één
Ik voelde me herboren, levend! Opeens voelde ik hoe er nieuwe avonturen te beleven zijn en dat ik daar zin in heb. Ik ben zo’n beetje door de overgang heen, mijn oudste zoon is op kamers gegaan en er is speelruimte! En met me dit herboren voelen, voel ik ook weer hoe dood een ander woord is voor leven. Dat het één is en beide ogenschijnlijke tegenstellingen van leven en dood omvat. En wat maakt het een verschil vanuit welk perspectief je kijkt. Waarbij beiden perspectieven hun functie hebben. Dat is het mooie en bijzondere van op aarde zijn, dat je door de verschillende perspectieven kunt kijken terwijl het in werkelijkheid één blijft. En nu keek ik door het perspectief van leven.
Nog weer even terug naar het sprookje
Regelmatig krijg je nadat je de Vragen naar Vrijheid onderzoekt een soort van testen van het leven. Alsof het leven je vraagt: Oké, blijf je echt in liefde? Of keer je weer terug naar het oude perspectief? En ik kreeg zo’n test tijdens het begeleiden van het landelijke stilte uur. Op het moment dat ik de meditatie startte, ging er iets mis met de techniek. Omdat het me niet lukte om het op te lossen besloot ik om even mijn telefoon aan te zetten, zodat ik kon kijken of het live gaan op YouTube wel lukte. En in de seconde dat ik mijn telefoon aandeed, werd ik gebeld. Ik wist in een split second dat het met mijn ouders te maken had. En ook dat ik de telefoon had weg te leggen om het stilte-uur te begeleiden. Dat was de levensstroom in dat moment en ik volgde het. Terwijl ik vanuit het oude patroon waarschijnlijk zou hebben opgenomen.
De meditatie was helend voor mijn pijnlichaam en hopelijk ook voor de deelnemers. Naderhand luisterde ik mijn voicemail af waarop een bericht stond van een ambulancebroeder. En ik vind het zo mooi hoe het leven dingen rond kan maken, kan helen. Want in juni begon de fase van zorg voor mijn ouders ook met een telefoontje van een ambulancebroeder.
Het verschil met deze keer was dat de ambulancebroeder me nu vertelde dat alles goed was. Dat ze bij mijn ouders waren geweest omdat mijn vader onwel was geworden, maar dat het gelukkig een storm in een glas water was geweest. Als ik wel had gekozen om de telefoon op te nemen dan was ik naar ze toe gegaan en had ik waarschijnlijk een vergelijkbare autorit meegemaakt als in juni. Toen we met spoed naar het ziekenhuis reden. Wat is er aan de hand? Komt het wel goed? Maar nu had het zichzelf opgelost. Ik als persoon hoef dit niet te dragen, het wordt gedragen en dat is alles wat er is. In de vorm van buren die helpen, een ambulancebroeder die helpt … Het voelde als een sprookje, een prachtig magisch sprookje.
De stilte roept
In de weken erna voelde ik hoe de stilte me riep en besloot ik er gehoor aan te geven door een poosje vakantie te nemen van de sociale media. En de eerste dag die in stilte startte, welde er een nieuw boek op. Wat me totaal verrastte. Al jaren krijg ik regelmatig de vraag of er nog een nieuw boek komt. Waarop ik dan antwoord met dat ik dat niet weet maar denk van niet. Dus was ik compleet verrast dat er zich een nieuw boek toonde. Met een eigen taal en thema. Wat een mooi sprookje he. Ik hoop dat dit boek ooit de weg naar jou vindt. En ik weet ook dat ik daar niet over ga. De vreugde zit hem in het schrijven, in het luisteren en ontvangen. In de levensvreugde zelf.
Een sprookje van Peter Winteraeken
Het is niet zo dat het thema dood of sterfelijkheid zich nu niet meer aandient. De afgelopen week kwam het via verschillende kanten weer langs. Maar de levensvreugde is er ook mee verbonden. In het sterven zit namelijk ook een sprookje, het sprookje van de dood. En daarin schuilt een geschenk. Ik wil een voorbeeld geven wat je zelf op kunt zoeken en wat gaat over Peter Winteraken. Hij heeft erover gedeeld op YouTube en op het telegram kanaal dat hij samen met Dennis Hardeman heeft en uiteraard heb ik toestemming om dit met je te delen.
Het sprookje begint in juni, rond de tijd dat ook mijn sprookje met mijn ouders startte, wanneer Peter veel tijd in de tuin doorbrengt vanwege een knieblessure. En op een dag appte hij me en en zegt: ‘Nou kijk eens Linda wie hier bij mij is’! En hij laat me een foto zien van een zwart poesje die het evenbeeld lijkt van Mickey, onze kat. Vanaf die dag bezocht het poesje Peter steeds vaker en steeds langer. Tot hij daar zo vaak was dat Peter ging onderzoeken of hij het poesje kon adopteren. Het poesje had zijn hart helemaal veroverd zoals katten dat zo goed kunnen. En het was zo mooi om dat mee te maken en erin te delen.
Vorige week appte hij me dat de adoptie rond was en we besloten te bellen, zodat hij het heugelijke nieuws kon delen. En zodat ik mijn heugelijke nieuws van het boek met hem kon delen. Vol vreugde vertelde hij tijdens het telefoongesprek dat ze nu eindelijk echt bij hem kon blijven. Hoe hij kattenbrokjes voor haar gekocht had en een kattenbak wilde kopen. Hoe ze altijd bij hem was, ook als hij sessies gaf. En hij vertelde dat zijn grootste angst was dat haar wat zou overkomen. Hij wist dat ze grote afstanden aflegde en dat ze drukke wegen overstak. Herken je deze angst? Kennen we dit niet allemaal voor onze dierbaren die de wereld ingaan? Is je hart voor iemand openen niet ook risico lopen om verlies mee te maken?
En ergens gedurende ons gesprek kwam er een telefoontje bij hem binnen, waarvan hij besloot om later terug te bellen. Toen we afscheid namen wenste ik hem een heerlijke tijd toe met zijn lieve en mooie poes Kuba en hij wenste mij veel schrijfplezier.
Dat wat onstefelijk is
Nog geen kwartier later belde Peter me in tranen. Hij was gebeld door een dierenasiel waar Kuba met een dodelijke verwonding naartoe was gebracht. Er werd hem gevraagd om zo snel mogelijk te komen zodat ze hem euthanasie konden geven. …
Het poesje is uiteindelijk overleden en Peter heeft haar begraven. In een ontroerend filmpje op YouTube deelt hij erover. En waarom dit voor mij als een sprookje voelt is omdat de liefde hierin zo voelbaar onsterfelijk is. Je kunt het voelen als je naar Peter kijkt in het filmpje. De tranen zijn tranen van verdriet maar ook tranen van vreugde en liefde. En dat klinkt misschien dubbel.
Als je van iemand houdt dan doet het pijn om diegene te verliezen. Tegelijkertijd blijft de liefde voelbaar bestaan, de liefde is onsterfelijk. En de liefde van dit poesje heeft zijn hart geopend en is zo voelbaar. Ook voor mij aan de andere kant van het land. Zo voelbaar en daarmee zo levend. Zonder dat ik haar dood daarmee bagataliseer.
Het laat zo mooi zien dat de ogenschijnlijke tegenstelling van leven en dood één is. Spiritueel ontwaken en verlichting betekenen niet alleen dat je de waarheid van liefde realiseert. Het betekent ook dat je dit belichaamd in een diepe verbinding met het aardse leven, omdat het één is.
En zo sluit ik deze blog af. Er is nieuw leven in ieder moment. Soms neemt dat de vorm aan van afscheid nemen en soms van geboorte en alles daar tussenin. Zonder verhalen die afscheiden is voelbaar dat alles het Ene is, wat de vorm ook is die het aanneemt. Mocht je het fijn vinden om te contempleren op het thema dood en leven, zaterdag 24 januari geef ik een dagretraite met dit thema. Je bent van harte welkom.
Liefs,
Linda
Zoek je nog een leuk cadeau voor jezelf of een dierbare?
Van doen naar zijn is een prachtig geschenkboekje. Hieronder lees je enkele recensies.
Stukjes uit recensies over het boek Van doen naar zijn:
Laat dit boekje tot je te komen, waar we terugvinden waar we al eeuwig waren, terwijl je jezelf verdroomt een mensje te zijn in een wereld vol andere lichamen.’
– Jan van Delden, auteur van onder andere ‘Terug van nooit weggeweest’.
‘Van alles wat ik over non dualiteit heb gelezen, ook van leermeesters als Mooji, Rupert Spira etc, is dit de eerste die me met iedere zin rechtstreeks naar de stilte en het ruime gewaarzijn brengt. Prachtig!’
– Nanette Kant, auteur van ‘Zen in de chaos’.
‘In heldere, klare taal legt Linda Rood, onder meer met behulp van oefeningen, uit hoe je uit de modus van doen in de zijnstoestand terecht kan komen. Het zijn dat eenieder in zich en bij zich heeft, het zijn dat onvervreemdbaar onze grond van bestaan is.’
– Jan van Kessel, auteur van o.a. ‘Vandaag is een goede dag’