Latest Posts

De kracht van zelfonderzoek

Lieve Lezer,

Ik wil graag een artikel wijden aan zelfonderzoek omdat het zo onmisbaar is voor spiritueel ontwaken. Ik vermoed dat de bevrijdende en transformerende kracht ervan nog niet bij iedereen bekend is terwijl het eenvoudig toepasbaar is en bijna iedereen het kan leren. Zelfonderzoek is als een sleutel die de poorten naar geluk kan openen, poorten die er op het eerste gezicht allesbehalve als doorgangen naar geluk uitzien. Situaties waarin we ons nog onvrij voelen, waarin we nog innerlijk verkrampen, klein worden of onszelf juist opblazen.  

Een filter
Een pijnlijke situatie bevestigt vaak wat we diep van binnen over onszelf of het leven geloven. Bijvoorbeeld wanneer we in een baan zitten waar we ons leeggezogen, mat, vlak of ongelukkig voelen. (Maar die we niet vaarwel durven te zeggen omdat het nu eenmaal brood op de plank brengt. Wat geloven we daar diep van binnen over?) Of wanneer we in onze relaties steeds maar dezelfde pijn tegenkomen van ons gekwetst, niet begrepen of niet gezien voelen. (Geloven we misschien diep van binnen dat we liefde van de ander niet waard zijn?) Maar ook geld is een thema dat heel veel innerlijke verkramping aan het licht kan brengen. Voor zelfonderzoek is eigenlijk alleen de bereidheid nodig om het leven als spiegel te willen zien, zodat het je kan tonen waar je nog onvrij, verkrampt en vanuit oud zeer leeft. Het leven zelf zal trouw zijn best doen om je te laten zien waar je nog onvrij bent en waar je nog iets gelooft wat in strijd is met het Leven. Overtuigingen als: ‘Ik ben het niet waard.’ ‘Ik kan het niet.’ ‘Ik verdien het om slecht behandeld te worden.’ ‘Het leven is nu eenmaal gevaarlijk en onrechtvaardig.’ Enz. 

Vrije wil
Het leven kan niet om jouw ‘vrije wil’ heen. Wanneer je een innerlijk nee in de levensstroom zet dan zal het leven zich aan die nee moeten houden. Meestal zijn we helemaal niet gelukkig met deze nee’s en zouden we er maar wat graag van af willen. Alleen weten we vaak niet hoe. Je kunt de innerlijke nee voorstellen als een filter, een soort gekleurde bril, die voor je ogen zit. Alleen zit dit filter niet alleen voor je ogen, het zit in je hersenen, dna, je energiesysteem, je ziel… Dit filter bestaat uit conclusies die je in dit en voorgaande levens hebt getrokken over het leven. Jouw vrije bewustzijn schijnt als licht door jouw filter en wat je vervolgens ervaart is jouw leven, de 3d wereld zoals je die meemaakt. Voor ieder mens ziet dit er anders uit, afhankelijk van iemands voorgeschiedenis. Sommige mensen leven in een wereld waarin mensen elkaar bedriegen, anderen leven in een wereld waarin je moet ploeteren om voldoende inkomen te verdienen, anderen leven in een wereld waarin geweld aan de orde van de dag is en er zijn mensen die leven in een wereld waarin vertrouwen en liefde de grond onder hun voeten vormt.

Sluiten
De innerlijke nee’s zijn reacties op pijnlijke situaties uit ons leven of uit vorige levens. Het kan ook zijn dat ervaringen van (voor)ouders of familieleden zich in ons lichaam en leven manifesteren als innerlijke nee’s. De nee’s zijn een poging om de pijn te overleven door ons te sluiten, zowel energetisch, geestelijk en lichamelijk. De specifieke manier waarop je hebt leren overleven zie je terug in je leven. 

Ik heb mijn halve leven me hierover verbaasd en me afgevraagd hoe dit toch kon. Hoe kan het dat ik in dezelfde kamer zat met iemand die in een heel ander universum leek te leven? Alsof er parallelle universum zijn die gewoon naast elkaar bestaan. In mijn werk ontmoette ik bijvoorbeeld mensen die misbruikt en mishandeld werden door hun partners, daar vreselijk onder gebukt gingen maar het niet voor elkaar kregen om de patronen te doorbreken. Bij sommigen speelden deze patronen al generaties. Het voelde zo onrechtvaardig en dat was het ook. Maar hoe afschuwelijk pijnlijk het ook was, klaarblijkelijk is het de enige manier die het leven tot zijn beschikking heeft om te helen, door precies te tonen waar heling nodig is. Het leven laat je zien waar je nog sluit en waar je nog gevangen zit in een variant van beperktheid-denken. Het leven zal hardnekkig net zolang een patroon en situatie herhalen tot je door hebt dat het sluiten niet werkt en je bereid bent om het risico te nemen om te openen. Weet dat je niet de enige bent! We hebben allemaal leren sluiten en overleven. Deze uitnodiging geldt voor ons allemaal en we hebben ieder onze eigen thema’s te doorzien en helen. 

Openen
Wat voelt dit toch als het nemen van risico. Het voelt als het loslaten van houvast, ook al geeft het houvast ons steeds pijn. Bijvoorbeeld wanneer je geleerd hebt om je dienstbaar op te stellen naar andere mensen toe terwijl je voelt dat dit je niet (altijd) dient, maar er toch maar mee doorgaat uit angst om de aandacht en waardering van de ander te verliezen. Wat zullen onze instincten ons proberen duidelijk te maken dat het waanzin en levensgevaarlijk is om te openen. Dat we kopje onder zullen gaan als we ons openen en overgeven. Dat we daarom juist ons best moeten doen om te blijven drijven, ons hoofd boven water te houden.
Maar voor hoe lang nog?
Soms als een nieuwe laag pijn en overleven zich in mij laat zien dan ga ik weer kopje onder. Ik weet nu dat ik dit kan laten gebeuren. Dat het leven alles van me afscheurt wat niet echt is en dat het een illusie is dat ‘ik’ überhaupt aan het roer sta. Ik ben als de oceaan waarin ik mij probeer boven water te houden en waar ik zo bang ben om in kopje onder te gaan. Hoe zou mijn eigen oceaan-natuur gevaarlijk voor me kunnen zijn?

Het is mijn kracht en bedoeling om mensen te begeleiden bij het proces van openen voor wat er is. Om mensen te begeleiden bij het onder ogen komen van pijn en gemaakte conclusies over het leven waardoor we ons ooit leerden sluiten en waardoor we de pijn en het bijbehorende patroon juist binnen ons energieveld hielden. De pijn en de conclusies die we hier ooit over zijn gaan geloven willen geheeld en bevrijd worden. Dat is de uitnodiging die in problemen en spanning besloten ligt. 

Ik wil graag afsluiten met een gedicht over openen, dat ik deelde op de sociale media en waar ik veel reacties op kreeg.

Wanneer voor je gevoel opeens van alles instort,
er opeens weinig of geen perspectief lijkt,
kun je dan nog open blijven?
Als in het oog van een orkaan verblijven…

Is het mogelijk voor je om geen conclusies te verbinden
aan de storm die raast?
De verhalen die mogelijk op komen niet te geloven?
Verhalen gebaseerd op eerdere ervaringen.

Wie weet dat de storm ruimte maakt voor iets moois.
Wie weet ziet de wereld er,
als de storm gaat liggen, stralend en fris uit.
Vol zinderend potentieel, dat popelt
om geboren te worden.
Maar dat niet kon
omdat er geen ruimte voor was…

Ik wens je een fijne maand en zelfonderzoek toe.

Hartegroet,

Linda

Ontvangen

Lieve lezer,

Dit artikel gaat over ontvangen, een thema dat zich een paar maanden geleden in mijn leven aandiende en waar ik veel van heb geleerd. Wellicht dat het je ook inspireert.

Aannemen
Het eerste waar ik me bewust van werd toen dit thema zich aandiende was dat ik merkte dat ik het niet gemakkelijk vond om hulp, liefde en aandacht onvoorwaardelijk te ontvangen. Ik heb zoveel gekregen de afgelopen jaren, maar kon ik het ook ontvangen? Wat ik merkte was dat wanneer ik iets kreeg, spieren zich heel zachtjes in mijn lichaam aanspande en dat gedachten opkwamen als: ‘Nee, dat is teveel.’ Of: ‘Dat kan ik niet aannemen.’ Ik begreep dat ik het leven hiermee een krachtige boodschap gaf. ‘Sla mij maar over.’ Of: ‘Ik ben het niet waard.’ Of: ‘Ik verdien het niet.’ Toen ik de Vragen naar Vrijheid hierop onderzocht kwam naar voren dat ik diep van binnen geloofde dat ik overvloed en waardering alleen kon aannemen als ik vond dat ik het had verdiend. Het werd glashelder dat er zich in mij een koppeling had genesteld tussen ontvangen en het idee dit te moeten verdienen, het waard te moeten zijn. Ik wist dat het leven me uitnodigde dit te gaan doorzien en dat het op mocht lossen.  

Wauw!
Ik kon het bijna niet geloven wat me overkwam toen dit thema kantelde. Ik ontving zoveel! Het was bijna niet te geloven. In allerlei verschillende vormen stroomden liefde, letterlijke cadeaus, lieve gebaren, leuke ervaringen en waardering mijn leven binnen. En ik kon het ontvangen! Het roerde me zo. Het maakte me bewust dat ik door de moeite die ik had gehad om mooie, fijne, leuke dingen aan te nemen van het leven, ik daardoor ook een ander belangrijk element van ontvangen niet volledig had kunnen ervaren, namelijk dankbaarheid. 

Een koppeling
Ik weet dat ik niet de enige ben die een koppeling had tussen ontvangen en het idee dat te moeten verdienen, het waard te moeten zijn. Kijk maar om je heen, hoeveel mensen moeite hebben om overvloed te ontvangen. Levens en levens, van generatie op generatie, zit er bij veel mensen
de diepe overtuiging dat je eerst iets moet doen voordat je iets mag krijgen van het leven. En dat als je iets hebt gekregen je er daarna wel iets voor terug moet doen. Zoals met iedere overtuiging het geval is, neigt deze overtuiging ernaar om zich in je levensomstandigheden te weerspiegelen waardoor hij zichzelf steeds bevestigd.

Actie – reactie
Ik heb geleerd te denken in termen van oorzaak en gevolg zoals jij dat waarschijnlijk ook hebt geleerd.
Voor praktische doeleinden is dat ook een handige tool maar wanneer we dit vervolgens gaan geloven in de zin van de ultieme waarheid, dan zet zich diep in ons systeem een koppeling vast die zich daarna steeds weerspiegelt. Een koppeling tussen oorzaak en gevolg. Het is dan bijna onmogelijk om het leven ons nog te laten verrassen met wonderen die voorbij deze koppeling gaan. Terwijl het leven dat misschien wel wil en ook zou kunnen doen. Wie zegt dat je eerst iets moet doen, voordat je iets krijgt? We hebben dat als kinderen (en van generatie op generatie, leven na leven) gezien en geleerd. Maar is het werkelijk waar? Wat gebeurt er wanneer deze koppeling oplost? Wat nu als het leven zichzelf leeft en dat daar onderdeel van is dat het leven er ook voor zorgt dat je ervaringen op kunt doen? Dus dat er bijvoorbeeld voldoende geld naar je toekomt, zodat je jouw unieke ervaringen kunt opdoen. Heb je in jezelf al gedacht: ‘Ja lekker dan!?’ en: ‘Alles wat ik doe heeft toch gevolgen?!’ of:’Dat is te mooi om waar te zijn.’ of: ‘Als ik de koppeling loslaat dat wanneer ik mijn hand tegen een hete kachel aan houd dat ik die dan brand en ik doe dat vervolgens in het echt, dan brand ik mijzelf!’. Ik wil zeker niet aanzetten tot onbezonnen acties en ik leg mijn hand niet op een gloeiend hete kachel. Tegelijkertijd weet ik dat mensen over hete kolen kunnen lopen wanneer ze de koppeling tussen oorzaak en gevolg voor een moment loslaten. Ik zou je dus zeker willen aanmoedigen om de koppeling te onderzoeken, als die in je ligt. De ogenschijnlijke koppeling die we maken tussen oorzaak en gevolg lijkt echt (heel echt!) totdat deze in elkaar kukelt. Maar dit is voor het verstand onbegrijpelijk. Pas wanneer je het ervaart kan het denken zich er een beeld van vormen.

Als tekort- denken en beperktheid- denken oplost
In de fase waarin we nog een persoonlijkheid opbouwen, en dit kan zich over vele levens uitstrekken, dan dienen ervaringen ertoe om nog dieper in de persoonlijkheid/ego af te dalen en dus nog beperkter te worden. Hoe meer ego er ontstaat, hoe meer dualiteit toeneemt, hoe beroerder het wordt. Dan kan het zijn dat ervaringen die we krijgen te maken hebben met tekort. Een tekort aan liefde, aandacht, veiligheid, waardering en ook geld. Maar in de fase waarin onze persoonlijkheid doorzien wordt als onwaar en deze getransformeerd wordt, dienen ervaringen er juist toe om ons te bevrijden en te helen. Hoewel het voor kan komen dat het leven ons ook dan nog ervaringen geeft van tekort, zal het in deze fase niet meer dienen om ons te beperken maar juist te bevrijden van het eerder ontstane beperktheid-denken. Ook kan het zijn dat er nog andere lessen met het thema tekort verbonden zijn die eerst voluit in het licht van bewustzijn willen komen, zoals bijvoorbeeld over (on-)afhankelijkheid of vertrouwen. Wanneer je ervoor gekozen hebt om je hart te volgen, dan zal bewustzijn alle thema’s waarin je nog verkrampt aan het licht willen brengen om te helen.

Het leven toont ons feilloos
waar we nog innerlijk verdeeld zijn.

Durven ontvangen
Ik begon te beseffen dat iets ontvangen niet perse iets van ‘mij’ vereiste. Het leven leeft zich eenvoudigweg, door mij, door mijn omgeving, door jou… Wanneer jij en ik de koppeling tussen waardering moeten verdienen en het ontvangen van waarde loslaten, wat gebeurt er dan? Kan het zijn dat wat ik doe en wat jij doet, ook qua werk, niets te maken heeft met ‘waardering verdienen’ (waarde als symbool voor bijvoorbeeld geld of aandacht)?
Wat ik heb ervaren is dat toen ik deze koppeling durfde te betwijfelen en onderzoeken het leven overvloedig naar me toestroomde zonder dat ‘ik’ er iets voor deed. Wat niet betekende dat ik niets deed! Ik deed het alleen zonder de koppeling, waardoor er niets persoonlijks aan gekoppeld was. Waardering stroomt overvloedig mijn leven binnen alleen geloof ik niet dat het iets over ‘mij’ zegt. Want evenzo stroomt er soms afwijzing mijn leven binnen, ook dat zegt niets over ‘mij’. Wat niet betekent dat ik het leven niet meer als spiegel beschouw of dat ik niet aanspreekbaar ben op mijn handelen, het is alleen niet persoonlijk, het is ontvouwend leven.
Vanzelfsprekend vraag ik geld voor mijn werk, ook dat is hoe het leven voor mij zorgt. Maar er zijn meerdere mogelijkheden waarop geld, liefde, waardering en overvloed naar ons toe kunnen komen. Het leven kan alles creëren, waarom zou het zich ergens toe beperken, tenzij het niet kan stromen omdat wij als mensen er dammen voor zetten? Het leven houdt zich met precisie aan de grondwet van de vrije wil. Alleen wanneer wij ja zeggen, kan het leven daar doorheen stromen. En als we nee antwoorden, bijvoorbeeld omdat we nog overtuigd zijn dat we het wel of niet waard zijn, dan kan het leven zich alleen op die manier aan ons voordoen. Want ook overtuigd zijn het wel waard te zijn, houdt uiteindelijk het ‘ik-idee’ springlevend. Het blijft een jojoën tussen de tegenpolen, de dualiteit. En dat zal weer uitlopen op ploeteren, je best doen en je staande moeten zien houden in een potentieel gevaarlijke wereld.

Dus, mag en durf je vrij te ontvangen wat het leven jou wil geven?
Mag en durf ik vrij te ontvangen wat het leven mij wil geven?

Fijn en pijn
Er gebeurde iets mafs toen het leven zo overvloedig ging stromen en ik ‘Ja’ antwoorde op bovenstaande vraag. Ik voelde angst! De angst dat het van korte duur zou zijn. Dat de stroom zou opdrogen. Ik voelde hoe ik in nee terecht kwam, wat nog meer angst opriep. Ik onderzocht de Vragen naar Vrijheid en mijn hart barstte open. Ik voelde en realiseerde hoe ik nu weliswaar fijn kon ontvangen maar hoe ik me vervolgens sloot voor mogelijke pijn.

Het leven nodigt ons uit bereidheid te ontplooien,
om alles te ontvangen wat het ons geeft.
Zowel fijn als pijn.

Op beide thema’s zitten bij de meeste mensen 
stevige blokkaden en weerstand.
Je kunt de bereidheid om te ontvangen 
niet faken en niet omzeilen.

Alleen wanneer je werkelijk bereid bent om,
naast fijn, ook pijn te ontvangen
kan het leven je voluit zijn overvloed geven.
Dat is niet om je dwars te zitten.
Het is om je te leren over te geven in vertrouwen.
Om je te helen.

Ik voelde hoe het leven bereidheid van me vroeg om beide te ontvangen. Ze horen bij elkaar en zijn ook niet los te trekken. Na een creatie zal dit uiteindelijk weer tot stof vergaan, dat is niet persoonlijk, het is gewoon hoe het leven verloopt. En ook fijn en pijn wisselen elkaar nu eenmaal af. Tegelijkertijd gebeurt er iets bijzonders wanneer je je niet meer verzet tegen fijn en pijn. Wanneer pijn vrij is van het afschuwelijke lijden en ploeteren wat verzet, weerstand en vasthouden aan fijn veroorzaakt, dan voelt pijn in heel veel gevallen niet meer als pijn. Het leven blijft een uitnodiging om te openen, ieder moment.

Heel veel liefs,

Linda

Als kinderen zijn

Lieve lezer,

De vorige keer schreef ik over hoe het leven me een tegenstroom had gegeven om me te laten  weten dat ik was afgeweken van mijn eigen unieke levenspad. Het luidde het einde in van drie onvergetelijk mooie jaren. Het bleek dat het tijd was om een fase los te laten waarin ik dreigde te blijven hangen, dus hielp het leven me door een flinke tegenstroom te geven. Wat is het leven toch een wonder. 🙂

Het onbekende in
De drie bijzondere jaren begonnen op het moment van mijn gekozen ontslag als maatschappelijk werkster. Ik besloot de ruimte die daarmee ontstond niet meer te vullen met oude, vertrouwde structuren en patronen en koos ervoor om volledig het ja-gevoel te volgen, steeds in het moment zelf verblijvende. Om niet meer vooruit te plannen en mijn keuzen niet meer te baseren op strategisch verantwoord, angsten of lijfsbehoud. Dat betekende dat ik niet meer kon varen op wat ik kende en ook dat ik niet meer wilde varen op wat de maatschappij mij voorspiegelde hoe ik moest leven. Ik ben ongelofelijk dankbaar dat het Leven me deze drie jaren gaf. Het waren jaren waarin mijn aandacht vooral in het non-duale lag, in dat wat onnoembaar is. Maar het waren ook jaren waarin ik kon spelen en experimenteren met het volgen van mijn hart, daar trouw aan te zijn en te ontdekken hoe het leven zichzelf leefde. Tot dus vorige maand de tegenstroom me weer terugbracht naar mijn oorspronkelijke stroom en bij de praktische en aardse kant van het volgen van, en leven vanuit, je hart. Het bracht me weer terug bij ‘de lessen’ die ik beschrijf in mijn boek het ja-gevoel, maar nu op een diepere laag. In de kern is dit: Volg je hart, het ja-gevoel. Wat maakt je vrij, blij, gelukkig en tevreden? Volg dat, doe dat. Dit volgen is als het volgen van een raadsvrouwe die je veilig langs afgronden, gevaren, verleidingen en afleidingen leidt, naar de diepste Ja van het leven; je natuur van vrede en vrijheid, en die je tevens helpt deze Ja te belichamen in het dagelijks leven.

Leven als kinderen
Als we ons hart volgen dan vraagt het leven op een gegeven moment van ons om weer als kinderen te worden; vrij en onschuldig. Om net zoals baby’s vanzelf te ontplooien, zonder tussenkomst van een persoonlijkheid. Dat is natuurlijk niet gemakkelijk omdat we als kind allemaal ergens onze onschuld zijn verloren doordat we pijn en onrecht meemaakten. We weten nu dat er pijnlijke dingen kunnen gebeuren en we hebben heel veel geïnvesteerd in een persoonlijkheid die daarmee om moet zien te gaan. Maar niet alleen dat, we hebben ook geleerd om ons verantwoordelijk te gedragen, onze plaats te kennen en wat er allemaal (on-)mogelijk is in de wereld. Wanneer je je hart gaat volgen, riskeer je dat allemaal los te laten. Zonder de zekerheid ‘dat het goed komt’. 

Twee fasen
Je zou het leven als mens kunnen opdelen in twee fasen. Een fase waarin onze persoonlijkheid opgebouwd wordt en een fase waarin deze voor een groot deel doorzien, losgelaten en getransformeerd wordt. Weet dat in de opbouw- en investeerfase van de persoonlijkheid (die ver over dit leven heen reikt zoals ik dat zie) pijn een heel andere functie heeft dan in de fase waarin deze juist doorzien en getransformeerd wordt. In de opbouwfase van de persoonlijkheid dient pijn en het meemaken van onrecht om nog meer een persoon te worden. Om nog meer begrensd te raken en nog beperkter. Om alle gevolgen van deze begrenzing en beperking te ervaren waardoor de tegenstellingen van het leven volledig gevoeld en ervaren worden. Angst is de grondtoon in deze fase en overleven het antwoord. Tot je hart je gaat toefluisteren en je ernaar gaat luisteren… Tot het elastiek dat tussen de persoon en je natuur zit niet verder uit kan rekken en de natuurlijke beweging weer terug naar huis leidt. 

Een geheel andere manier van leven
Langzaam vindt er een kentering plaats en een overgang naar een geheel andere fase. Een fase waarin vertrouwen en liefde de grondtonen zijn en leven vanuit je hart de respons. En hoe meer je naar je hart gaat luisteren, hoe meer het leven je voor dilemma’s plaatst die enkel zijn op te lossen wanneer je onderliggende aannames over het leven en jezelf onderzoekt op waarheid en ze doorziet vanuit je hart. Aannames gebaseerd op beperking maken plaats voor de onbegrensde vrijheid en overvloed van je natuur. Een leven vanuit verzet tegen het leven en angst voor wat er kan gebeuren maakt plaats voor een leven dat de liefde van je hart weerspiegelt. Wanneer je in deze fase pijn meemaakt dient dat niet om nog verder versplinterd te raken maar om je te bevrijden en helen. Om weer als een kind te worden, levend in het moment zelf. Om niet te leven voor een doel in de toekomst of voor een ander (diploma halen, werk vinden, succesvol worden in je werk, een partner vinden, kinderen krijgen, een mooi huis, kinderen veilig doen opgroeien, je pensionering halen…), maar om te leven in dit moment en dit moment zichzelf te laten ontvouwen. Je te laten verrassen door het leven met alles wat het je wil geven. Dankbaarheid en verwondering voor de schoonheid en perfecte imperfectie van het leven groeien. Het is een fase waarin de sprankeling van je hart zich weerspiegelen kan in en om je heen.

Ja, maar…
‘Ja, maar je kunt toch niet zomaar doen wat je hart je ingeeft?
Nee? Waarom niet? ‘Nou ik kan je wel wat redenen geven. Ik heb een gezin om voor te zorgen, een huis dat betaald moet worden, eten wat op de plank moet komen.’ Zijn deze ideeën de waarheid? Of heb je dit slechts geleerd te geloven en hou je hiermee een systeem in stand die je gevangenhoudt in datzelfde systeem? Wat voor gevoel geven deze overtuigingen en ideeën je? Mij geven ze een nee-gevoel. Toch heb ik ook een huis dat betaald moet worden, kinderen die opgevoed moeten worden en ik wil ook brood op de plank hebben.
Wat ik de afgelopen jaren heb gedaan en nog doe is om iedere overtuiging die mijn vrijheid beperkte in het licht van mijn hart te brengen. In het licht wat ondeelbaar heel is en waar iedere beperking doorzien kan worden voor wat het is; onwaar. Dit is wat heling werkelijk inhoudt. Leven vanuit angst, beperkingen en verdeeldheid maakt plaats voor inclusieve vrijheid. Alles wat gefragmenteerd is geraakt kan weer geïntegreerd worden. Dit is niet iets wat je mentaal kunt doen, het kan alleen plaatsvinden vanuit je heelheid, vanuit hartgedragen bewustzijn. Alleen wanneer je voelt dat een overtuiging onwaar is, lost deze op en vindt heling plaats. Dat betekent niet dat er geen beperkingen meer zijn, het betekent wel dat de beperkingen je niet meer belemmeren. Er is een liefde voor wat er is en deze liefde is volledig. En daar waar het nog niet volledig is, nodigt het leven je uit om te helen. Wat niet inhoudt dat je perfect zult of hoeft te worden. Want het fijne is dat heel zijn inclusief is, inclusief alles wat er in jouw bewustzijn verschijnt.
Woensdag 21 februari start de jaargroep ‘Je hart volgen in het dagelijks leven’. Het sluit aan bij dit artikel. Je kunt hier meer informatie lezen>>
Zondag 15 april is er weer een introductiedag ‘Het onderzoeken van de Vragen naar Vrijheid’ waarin je kunt leren hoe je overtuigingen kunt doorzien, zodat ze op kunnen lossen.
Je kunt hier meer informatie lezen>>

Lief mens,

Vanuit het leven en liefde bekeken,
kun je geen fouten maken.
Je doet ervaring op, dat is het.

Ik wil je een fijne maand toewensen en een verdiepend vertrouwen in de liefde van je hart.

Liefs,

Linda

 

Jezelf tegenkomen

Lieve lezer,

Jezelf tegenkomen… Nou ik kwam mijzelf behoorlijk tegen de afgelopen maand en dan vooral oude patronen, twijfels, angsten en pijn. Ik had de indruk dat het hele universum samenspande om dit in mij naar boven te halen. Ik zag het niet alleen bij mijzelf gebeuren. Vooral de wat gevoeligere mensen om mij heen leken door vergelijkbare processen te gaan waarbij oude patronen, rode draden, haarscherp zichtbaar werden. Het zijn de uitdagingen die op ons pad komen.

Auw!
Oud zeer en oude patronen kwamen zo hevig in mij naar boven dat ik besloot om even geen belangrijke keuzes te maken en de pijn als het ware uit te zieken. Ik vond dat moeilijk omdat ik er vanuit de patronen juist iets aan wilde doen en ik van nature nogal ongeduldig ben. Ondertussen zorgde de onderliggende pijn en patronen ervoor dat ik aan van alles in mijn leven twijfelde. Het waren bijzondere weken waarin mijn hart me aangaf me volledig over te geven aan de angst, twijfel, pijn en het niet weten wat te doen, zonder daar conclusies aan te verbinden of van daaruit keuzes te maken.

Het zat me mee
De afgelopen jaren was in mij een heel krachtige flow voelbaar, waar ik op kon koersen en aan over kon geven. Als ik die flow volgde dan klopte de situatie en leek het leven mij te overspoelen met de bevestiging dat het ook daadwerkelijk klopte. Het leek soms wel een sprookje zoals de keer dat er een merel door ons huis vloog, over onze hoofden, nadat ik geïnspireerd door onze zoon en dochter, samen met Yvonne Molkenboer en Tanja Timmerman net was begonnen aan het kinderprentenboek over Mees en Konijn. Ik zag het als een bevestiging dat het Leven zijn zegen gaf aan het boek. Dromen kwamen uit. In deze periode waren er natuurlijk wel uitdagingen maar deze duurde meestal relatief kort omdat ik de onderliggende overtuigingen vrij snel doorzag.
Tot de stroom kort na de zomervakantie opeens leek op te drogen en ik afwijzing na afwijzing kreeg. Ik snapte er niets van. Wat wil het leven mij hiermee laten zien? Wat zie ik over het hoofd? Angst die opgerold lag te sluimeren in mijn buik, strekte zich uit en baande zich een weg door mijn lichaam. Het verlamde me en zoals ik eerder al schreef wist ik dat ik vanuit deze situatie geen stappen moest zetten. Ik wist het niet meer, ik wist niet welke kant het leven met me op wilde. Ik voelde geen stroom die ergens naartoe ging. Een week duurt lang wanneer je aan alles twijfelt, wanneer je niet meer weet welke kant uit te gaan. Het hield anderhalve maand aan.

Angst weerspiegelde zich
Wat er gebeurde was dat mijn angst zich in de wereld om mij heen weerspiegelde. Alles leek onder mijn handen uiteen te vallen. Ik wist wel dat het de weerspiegeling was van angst maar ik voelde me er compleet machteloos in. Ik twijfelde aan alles wat ik de afgelopen jaren had geleerd, de ervaring die ik had opgedaan in koersen op mijn hart, de wonderen die daaruit tot bloei waren gekomen en gegroeid. ‘Stel nu dat het toch niet waar is? Dat het leven me nu gaat laten zien dat ik in een sprookje heb geloofd?’ Tegelijkertijd was het rustig en vredig in mijn hart en hoewel angst me influisterde daar toch zeker niet te blijven, er moest immers nu echt iets gebeuren!, was dat toch de meest veilige plek om te verblijven. Wanneer je naar mijn situatie keek vanuit de materiële tastbare wereld dan leek het ontzettend stom dat ik geen stap zette. Onverantwoord misschien zelfs. Anderhalve maand voelde ik geen stroom en was mijn verblijfplaats ‘het niet te weten’ terwijl dingen uiteen bleven vallen om mij heen. Het voelde niet als fijn spiritueel ontwaakt ‘niet weten’, het voelde als compleet donker niet weten. Wat natuurlijk hetzelfde is maar wat de angst volledig inkleurde. Het was gewoon geen hand voor ogen zien. Zo nu en dan onderzocht ik ‘de Vragen naar Vrijheid’. De noodzaak om een stap te zetten in de tastbare wereld werd onontkoombaar maar mijn hart was daarin volkomen duidelijk. ‘Geen stap zetten!’ Pfff.

Als het leven mij een nee geeft,
dan weet ik dat ik iets kan leren.
Als het leven mij nee op nee geeft,
dan weet ik dat de les belangrijk is.

Volg je een stroming of je eigen stroom?
Tot op een middag het kwartje viel. Eerder die week had ik vanuit pure wanhoop een helderziende geraadpleegd. Ze bevestigde wat ik in mijn hart wel wist maar waar angst als een zwarte sluier voor lag. Na dit gesprek ontstond er langzamerhand helderheid in mij tot het kwartje helemaal viel. Doordat de situatie me had opengebroken en ik me daaraan had overgegeven, kon ik aannemen wat het leven me gaf. Opeens was het glashelder. Naast dat het leven me opnieuw had leren loslaten (bevrijdend!) besefte ik dat ik was afgeweken van mijn spoor, wat blijkbaar niet de bedoeling was. Het leven hielp me door een tegenstroom te geven, zodat ik terug kon keren naar mijn eigen spoor, mijn unieke pad. Hoewel het zijspoor heel veel gelijkenissen vertoonde met mijn oorspronkelijke pad, was het tegelijkertijd wezenlijk anders. Het zijspoor draagt de naam – isme. Boeddhisme, Non-dualisme, Soefisme en alle andere stromingen die er zijn. Veel stromingen lijken op mijn stroom en ze komen allemaal bij dezelfde liefde, hetzelfde licht, uit. Hoewel ik vermoed dat de verschillen vooral over taal en het vertalen van de werkelijkheid gaan, is het voor mij blijkbaar toch belangrijk om bij mijn eigen taal te blijven. Omdat ik sterk de neiging heb om andermans taal, zoals de non-duale taal als waarheid te gaan zien, waardoor het zich in mijn hoofd kon vast zetten en het lastig voor mij was om vrij te blijven, de werkelijkheid zelf te onderzoeken, ontdekken en realiseren. Dat zegt niets over non-dualiteit of welke stroming dan ook! En ik wil hiermee ook niet suggereren dat het niet mogelijk is om je eigen stroom te volgen en tegelijkertijd deel te zijn van een stroming. Het zegt iets over hoe ik ermee omging. En hoewel ik ervan geniet om me te laten inspireren door andere bronnen is het voor mij belangrijk om alle ideeën over de werkelijkheid los te laten om zo mijn eigen stroom te kunnen volgen. Ik denk dat het neer komt op de vergelijking die in de zen wordt gemaakt wanneer ze zeggen: als je Boeddha tegenkomt, dood hem. ‘Zen Master Lin Chi spoke thus: ‘If you meet the Buddha, kill the Buddha. If you meet a Patriarch, kill the Patriarch. (Dae Kwang. ‘Kill the Buddha’) Waarmee bedoeld wordt dat het belangrijk is om wat iemand ook zegt of schrijft ;-), hoe verlicht diegene ook is, je het voor jezelf onderzoekt. En wat ik wil benadrukken is dat bij welke groep je eventueel ook hoort, wanneer je het pad van je hart wilt volgen dan is het belangrijk om daar dan ook op te koersen. En dat is zeker niet altijd een gemakkelijk pad. Mijn hart ligt in verlichting en mijn pad is het volgen van mijn hart en andere mensen inspireren en begeleiden bij het volgen van hun hart en vooral de invulling daarvan in het dagelijks leven. Want in het dagelijks leven liggen onze uitdagingen, daar laat het leven ons zien waar we nog sluiten en waar we nog onvrij en ongelukkig zijn.

Wie leeft?
Vanaf het moment dat het kwartje viel, draaide alles om. Ik denk dat in een kwartier tijd de hele energie omdraaide. Ik heb dit vaker meegemaakt en blijf me erover verwonderen hoe dat werkt. Het onmogelijke blijkt mogelijk en wonderen vinden plaats. Het leven maakte me duidelijk dat ik weer op het juiste spoor zat. De mooiste realisatie was opnieuw de ervaring dat ‘ik’ hiervoor niets had kunnen doen. Het was overgave geweest, geduld, vertrouwen in de wijsheid van mijn hart en het me openen voor hulp wat ervoor had gezorgd dat de antwoorden en oplossing zowel door mij heen als via mijn omgeving naar mij toe konden komen. Ik vond het wel grappig dat juist door de ideeën over bijvoorbeeld non-dualiteit los te laten, ik opnieuw uitkwam bij dezelfde realisatie als waar non-dualiteit in geworteld is. Namelijk dat er geen ‘ik’ is die de touwtjes in handen heeft. Ik voelde hoe God, het Leven, Christus-bewustzijn, Boeddha-natuur leeft en zichzelf ontvouwt. De ‘ik’ in mij was juist vertwijfeld geweest, angstig, in de war en af en toe wanhopig. Die had liefde en begrip nodig gehad om uiteindelijk opnieuw op te lossen in het inzicht dat het in werkelijkheid niet echt was.

Waar wortel je in?
Waarom deel ik mijn verhaal van de afgelopen anderhalve maand? Omdat ik weet dat ik niet de enige ben die uitdagingen tegenkomt. Omdat ik weet dat wanneer je het pad van je hart volgt, dit moed van je vraagt en dat het soms een flinke uitdaging is om erop te koersen. Juist omdat je in ‘de oude wereld’ geen bevestiging meer kunt vinden voor jouw pad en de keuzes die je vanuit je hart maakt. Sterker nog, wanneer je daar bevestiging zoekt dan zul je waarschijnlijk juist aan jezelf gaan twijfelen, wanhopen en de moed verliezen. De oude wereld bevestigt immers de oude pijn en patronen in jezelf en zal je proberen te verleiden daar naar terug te keren. En als dat niet werkt zal het angst inzetten, zijn laatste troef. Door je hart te volgen verlaat je de gebaande paden. Je laat ‘de oude wereld’ achter je en stemt af en bouwt aan ‘een nieuwe wereld’. 

Dus waar wortel je in en waar stem je op af?

In januari en februari starten er twee groepen die aansluiten bij het thema van je hart volgen en het bouwen aan een nieuwe wereld. Dit bouwen vindt compleet anders plaats dan wat we gewend zijn vanuit de oude wereld. Het bouwen begint namelijk van binnen, in het begin ogenschijnlijk onzichtbaar. Het echte werk vindt in ons plaats en van daaruit volgen moeiteloos de stappen in de buitenwereld. Want hoewel het lijkt alsof uitdagingen in de buitenwereld liggen, liggen ze in werkelijkheid in jou. Je zult merken dat als ‘jij’ verandert, alles in en om je heen mee verandert. Dit vraagt om te wortelen in zijnskwaliteiten als: vertrouwen, overgave, ‘niet doen’ en geduld. Het vraagt ook inzicht; de moed en het verlangen om de waarheid die het leven je op dat moment aanreikt onder ogen te komen. Daarvoor is het nodig om door de ogenschijnlijke werkelijkheid heen te leren kijken, de werkelijkheid zoals je die geleerd hebt te zien. Meditatief onderzoek is hier een handvat voor zoals The Work van Byron Katie, het meditatief onderzoek met de Vragen naar Vrijheid wat ik ontwikkelde of het mooie werk van Hans Laurentius: Eerste hulp bij onvolwassenheid.
De kracht van de jaargroep is dat je hier mensen ontmoet die kiezen voor het wortelen in de nieuwe aarde, in hartgedragen bewustzijn en dat je elkaar hierbij kan ondersteunen, spiegelen, inspireren en bevestigen. In januari start de achtweekse cursus ‘Leren mediteren’>>. En in februari start de jaargroep ‘Je hart volgen in het dagelijks leven’>>.

Alle liefs en de beste wensen voor 2018!

Linda

 

Mystiek

Lieve lezer,

Spiritueel ontwaken is een blijvend vallen in de onmetelijkheid van je natuur en een blijvend loslaten van houvast en zekerheden. Het is eigenlijk een blijvende les in nederigheid. Je kunt de werkelijkheid niet begrijpen of vasthouden en net als je denkt het wel te begrijpen of ‘er te zijn’ dan zal je merken dat het leven opnieuw van je vraagt om door de knieën te gaan.

Vrije val
Als je hart je tot zich roept en je heeft uitgenodigd om het te volgen en als je ‘Ja’ hebt geantwoord dan begint een reis die een bereidheid vraagt om alles op te geven wat een illusie van houvast geeft. Je hart vraagt van je om in het diepe te springen zonder vangnet. Gelukkig geeft het leven tekens en signalen dat het ‘veilig’ is om te springen, dat liefde daar op je wacht. En dat heb je ook nodig want de kans is vrij groot dat je gewoontepatronen juist ingesteld zijn om te voorkomen dat je een vrije val maakt. Want, …, er zijn duizenden goede redenen te bedenken waarom het verstandiger is om niet te springen. Eigenlijk vraagt liefde je om met haar te versmelten en als haar te zijn: open, vloeiend, ruimte biedend aan de ervaringen die voorbij komen. In werkelijkheid ben je dat ook natuurlijk.

Mystiek
Het leven is een mysterie en het pad van verlichting is pure mystiek. Iedere keer dat zich vaste grond onder je voeten lijkt te vormen, scheurt het leven dat weer van je af. Dat lijkt harteloos maar is pure genade, oneindige liefde. Het hart van Bewustzijn wil niet dat je opnieuw ergens aan hecht en vast komt te zitten. Het wil jou niet gevangen zetten, het wil je bevrijden. Het is pure Liefde dat zich door jou wil laten zien, voelen, horen en leven. Het wil geen ideeën die een illusoire schijnwereld creëren van verdeeldheid, het wil jou. Liefde wil alles doordringen en het wil niet alleen dat je deze liefde ontvangt, het wil ook dat je dit leeft en belichaamt. Het mysterie van wie we werkelijk zijn laat zich niet doorgronden met onze geest. Het laat zich enkel leven, je bent het. Dat vraagt een overgave aan wat is, van waaruit de natuurlijke flow van het leven vrijuit kan stromen. Dit volgen van de natuurlijke flow noem ik het ja-gevoel. Het ja-gevoel is de natuurlijke flow die oprijst uit je hart en die verbonden is met de wijsheid die het hele universum schept. We kunnen erop koersen als op een kompas en het leidt ons feilloos naar heling. Onlosmakelijk verbonden met een ja-gevoel is ook een nee-gevoel. Een nee-gevoel kan een gezonde grens tot uitdrukking brengen maar het kan ook een stroom zijn die oprijst uit ego-patronen; gewoontepatronen en conditioneringen. Het wordt steeds zichtbaarder op aarde waartoe deze patronen leiden. Als je goed in je lichaam voelt dan merk je dat deze patronen spanning veroorzaken, dat het niet goed voelt. Lijden draagt op deze manier de potentie in zich om ons leven te verlichten en karma op te lossen. Het lijden is er niet om ons te pesten, het wil ons bevrijden. Ik zal daar straks wat meer over beschrijven want een nieuwe aarde wil geboren worden!

Het leven draagt je, leeft je, bloeit je en uiteindelijk sterft je.

Sta je het leven toe jou lief te hebben?
Durf je het leven en zijn bron te vertrouwen, eraan over te geven en ermee te versmelten?
Zeg je Ja tegen het leven?
Of krimpt je hart nog ergens samen in een nee, uit angst voor …?
En als er een nee is, kan of durf je deze dan te ontmoeten in je hart? Kun je zien dat het leven die nee weerspiegelt? Wat gebeurt er wanneer je halverwege opgeeft, terugkrabbelt?
Ik heb een aantal keren meegemaakt dat ik bijna wilde opgeven om mijn hart te volgen. Ik kwam op die momenten in pijnstukken terecht en het leek zoveel verstandiger om dat te gaan overleven. Het hele leven leek op deze momenten de pijn en het verhaal dat ik daarover geloofde te bevestigen. Meestal was dat iets in de trant van: Ik kan het niet, het leven is onveilig, het komt niet goed. Ik zag dat dan ook weerspiegelt in mijn levensomstandigheden. Toch was daar altijd een stille resolutie in mijn hart die me aanmoedigde niet op te geven. In mijn geval moedigde mijn hart me aan om op zulke momenten de Vragen naar Vrijheid te onderzoeken, zodat de oorspronkelijke pijn boven water kon komen samen met de overtuiging die de pijn nog bevestigde en in stand hield. Iedere keer dat ik de pijn durfde toe te staan in mijn hart en iedere keer dat een overtuiging sneuvelde, groeide liefde in mijn lichaam en geest, waarna het ook zichtbaar werd in mijn levensomstandigheden. Meestal willen we dat echter graag andersom zien. Willen we dat eerst onze levensomstandigheden veranderen om pas daarna onze overtuigingen los te laten. Maar bij heling werkt het precies andersom en begint de transformatie in je hart, waar je heel bent. Om zich pas daarna in je levensomstandigheden te weerspiegelen. Dat kan een flinke uitdaging zijn en je hebt geen enkele garantie. Het kan dan belangrijk zijn om steun te vinden in helende teksten, Satsang, filmpjes op YouTube, de natuur of ontmoetingen met mensen die dit begrijpen. 

Sta je het Leven toe jou lief te hebben? Of stuiten haar warme stralen tegen gedachten waar nog pijn aan vast zit zoals: ‘Ik ben het eigenlijk niet waard.’. Ik denk dat jouw hart ook wil dat je doorzet, dat je niet voortijdig opgeeft. Dat je de nee’s die mogelijk nog in je liggen onderzoekt. Zodat de nee’s smelten in Ja. Ook wanneer je voor de duizendste keer een nee ontmoet. Belichamen van wat je in je hart weet dat waarheid en liefde is vraagt je om blijvend te openen, daar zit geen einde aan.

Laat je maar raken door het leven.
Naakt en kwetsbaar.
Dat zijn we toch wel.
M
uren bouwen voor je hart.
Beschermt je niet tegen pijn.
Het ketent je er juist aan vast.
De pijn die dit geeft is hard en taai.
Terwijl wanneer het leven je raakt in openheid,
dit vloeiend is en je nog verder opent.
Er blijft niets aan je plakken
en hete tranen spoelen je schoon.

Ik wil graag afsluiten met het benoemen dat openen voor mogelijke pijn die er nu is, iets anders is als gaan wroeten in oud zeer. In het laatste geval ga je pulken aan iets, wat wellicht beter nog bedekt kan blijven. Het kan zijn dat je systeem het nog niet aankan om je daarvoor te openen. Alles heeft een juist tijd en heling voltrekt zich op zijn eigen mysterieuze wijze op het juiste moment. De sterren, planeten, zeeën, mensen en de aarde, alles heeft hierin zijn betekenis en functie. Dat hoef ‘jij’ gelukkig allemaal niet te weten, je mag juist vertrouwen op dit mysterie, er aan overgeven en er ruimte voor bieden.

Mocht je meer willen weten over het meditatief onderzoek met de Vragen naar Vrijheid, individuele begeleiding hierbij of de introductiedag of training om hier zelf mee ‘te werken’, dan kun je op de linkjes klikken. Ik wil je ook graag verwijzen naar het boek ‘Het ja-gevoel’  waarin de Vragen naar Vrijheid beschreven worden, zodat je deze zelf kunt toepassen.

Op YouTube kun je een begeleide mediatie van me vinden die mooi aansluit bij het thema van dit artikel. 

Liefs,

Linda

Kun je van jezelf houden?

Lieve lezer,

Veel mensen geloven negatieve gedachten over ‘zichzelf’. Gedachten over schuld en schaamte, tekortkomingen, angsten en falen die allemaal worden toegedicht aan een zogenaamd zelf. En hoewel het slechts gedachten zijn en niet werkelijkheid, is het toch zo dat zodra we een negatief zelfbeeld optuigen we dit weerspiegelt zien in ons leven, waardoor het onze beleving is. Hetzelfde gaat op voor gedachten die we geloven over de wereld.

De vraag of je van jezelf kunt houden kun je vanuit verschillende perspectieven beantwoorden. Want wie is die zelf waar je wel of niet van houdt? Gaat het hier om de gedachten en gevoelens die je hebt, om de combinatie aan eigenschappen die we onszelf toedichten, onze geschiedenis, de rollen die we vervullen en de leeftijd en het geslacht dat we hebben? Of gaat het om ons ware zelf? En wat is dat dan? Een mooi woord dat wat mij betreft inruilbaar is voor de woorden ‘ware zelf’ is liefde. Deze liefde kan niet van zichzelf houden, omdat het liefde is. Er is hier niets anders dan liefde. Alles verschijnt als en in liefde, er is geen onderscheid.

Twee zelven?
De vraag ‘Hou je van jezelf?’ impliceert bijna of er twee zelven zijn. Jij en jezelf. Eentje die kan houden van en eentje waarvan gehouden kan worden. Maar heb je ooit werkelijk ervaren dat je twee bent? Ik denk het niet. Ik vermoed wel dat je de ervaring kent van opgaan in gedachten en gevoelens, om vanuit deze laag je daarmee te vereenzelvigen. In die laag lijkt het soms of er wel duizenden ikjes zijn die soms ook nog eens volledig tegenstrijdig en innerlijk verdeeld zijn. Wanneer je aandacht hierin opgaat zit je vast in een cirkel waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Proberen om in deze laag van jezelf te houden kan alleen door positieve gedachten te geloven (als tegenhanger van negatieve gedachten) en je hebt vast wel gemerkt dat dat alleen tijdelijk soelaas biedt en bovendien wilskracht en moeite kost. Het goede nieuws is dat het niet nodig is om vanuit de laag van gedachten deze situatie op te lossen. Er is namelijk niets dat opgelost hoeft te worden. De gedachten zijn niet het probleem en ook niet gevoelens of ervaringen die in je verschijnen. In feite zijn ze neutraal tenzij je ze een bepaalde lading en macht geeft. Op het moment dat dat gebeurt, merk je dat je aandacht zich vernauwt.

Liefde
De unieke mogelijkheid die we als mens hebben gekregen is dat onze natuur van liefde via ons hart zijn licht werpt op alles waar het mee in aanraking komt. Je noemt dat houden van. Ons lichaam met zijn zintuigen vormt als het ware een poort tussen onze ongevormde natuur en de tastbare wereld. En hoewel je natuur van Liefde niet werkelijk van zichzelf kan houden omdat het onverdeeld is, kan het via je hart wel houden van alles wat in zijn licht verschijnt; je ervaring van de tastbare wereld! Je houdt van iets, iemand, eigenschappen, gedachten, gevoelens, verhalen, een geschiedenis. Wat zo fijn is aan de liefde van onze natuur, is dat het ook vernauwing liefheeft.

(In)spanning loos
Als liefde is wie we zijn en we zijn niet werkelijk twee, dan blijft er alleen liefde over. Hoewel ons denken hier niets mee kan (vanuit het denken zelf) is dit waar verlichting naar verwijst. Het versmelten van dualiteit in liefde. Of juister gezegd: het opmerken dat de werkelijkheid is dat er geen dualiteit is. Het vereist geen enkele inspanning om jezelf te zijn en wat er ook in je verschijnt is moeiteloos aanvaard en geliefd. Dat is ook het geval wanneer je dat niet bewust bent. Het is ten diepste altijd je ervaring, ook als het onbewust is. Dit bewust te zijn is diepgaand vervullend en geeft een ervaring van oceanische liefde. Iedere golf is dezelfde oceaan.

Als liefde is wie we zijn en we zijn niet werkelijk twee,
dan blijft alleen liefde over.

De inspanning die het wel vraagt
Ook al is vrijheid en vrede (bewustzijn) ten diepste altijd onze ervaring toch vraagt het van ons om er bewust in af te dalen. Zodat ons zwaartepunt kan verschuiven van opgaan in de tastbare wereld naar rusten in de ruimtelijkheid en vrijheid van aanwezigheid. Verlichting houdt in dat we ons bewust worden wat in werkelijkheid altijd is. Het houdt in dat we dit niet alleen bewust zijn maar dat we het ook belichamen en leven. En hoewel onze natuur tijdloos is, vindt onze menselijke beleving plaats in tijd en ruimte en daarom kan de belichaming van vrede en vrijheid zich eindeloos verdiepen. Dat vraagt van je om alles wat de vrede en vrijheid nog in de weg lijkt te staan onder ogen te komen. Het leven helpt daarbij door situaties op je pad te brengen die je aandacht nog kunnen kapen en vernauwen. Verlichting is geen paradijselijke toestand waarin niets ons meer kan raken en waarin we verheven zijn boven menselijke ervaringen als pijn, verlies, verdriet, boosheid en dergelijke. Verlichting is de hele ervaring, volledig.

Liefde wil liefhebben
Liefde wil eenvoudigweg lief hebben en alles in zich op nemen wat ogenschijnlijk verdeeld lijkt te zijn. Het kan niet anders. En wanneer je rust in je hart zal je merken dat de liefde die je bent uitstroomt en uitreikt naar al die aspecten in je leven die nog onverlicht en ongeliefd zijn. Het is een bewust worden van wat in werkelijkheid al zo is. Want ook een hatelijke gedachte is in werkelijkheid al volledig aanvaard in je hart. Evenzo als een beweging van verzet of hechten aan iets, angst, verkramping, ontzetting… Dit bewust te zijn verruimt, verlicht, heelt en bevrijdt je aandacht van het volautomatisch opgaan in de vernauwing van het ego. Je realiseert je dat het niet nodig is om gevoelens en gedachten van schuld, schaamte, (valse) verantwoordelijkheid en zorgen maken te geloven en dat je ze niet vast hoeft te houden. Zodra je dat ziet, kunnen ze jou ook niet meer vasthouden, zoals dat eerder wel zo leek te zijn. Hun zuigkracht lost op. De gedachten en gevoelens zeggen niets over jou! En ze hebben dat ook nooit werkelijk gedaan. Wat er ook aan ervaringen in jou verschijnt, ze zijn niet persoonlijk. En pas wanneer je ze persoonlijk maakt door er een verhaal omheen te breien, zoals we dat allemaal leerden te doen, ontstaat er verdeeldheid en ontstaan er problemen. En tegelijkertijd zijn de problemen unieke kansen en uitnodigingen tot ontwaken en bevrijding.

Lijkt het je fijn om mee te doen met de bijeenkomst ‘de sleutel tot geluk’ die ik 10 december organiseer in Groningen? Kijk dan hier voor meer informatie>>  En als het je fijn lijkt om een dag door te brengen in stilte dan ontmoet ik je graag zondag 21 januari tijdens de stiltedag. Hierover kun je hier meer informatie vinden>>

Liefs,

Linda

Stoppen

Lieve lezer,

Een leeg blad met het woord STOPPEN lag vandaag op onze tafel. Ik was wakker geworden met dit woord in mijn hoofd en hart en wist dat ik hierover wilde schrijven. Ik stond daarom wat vroeger op dan de rest van ons gezin en liet de woorden op papier vloeien. Eerst ontstond er een nieuwsbrief. Net toen ik aan dit artikel wilde beginnen kwam de rest van ons gezin naar beneden. Enkel de titel stond op papier en bleef zo een poosje op onze tafel liggen. Iedere keer dat ik mijn telefoon wilde pakken om Facebook of mijn mail te checken of dat ik neigde op te gaan in andere bezigheden zag ik het woord ‘STOPPEN’. 🙂

Wat gebeurt er wanneer je stopt?
Wat gebeurt er wanneer je stopt met vooruit snellen naar het volgende moment?
– Dan land je in dit moment.-
Lekkere open deur maar dat is het nu juist. Deze uitnodiging is een open deur! Hij staat wagenwijd voor je open. De werkelijkheid nodigt je als het ware liefdevol en zachtjes uit; zonder dwang, zonder te pushen. Door te stoppen, gewoon voor een moment, voel je wat er te voelen is, bewust van gedachten die voorbij komen, geluiden in de kamer, het gevoel van zwaartekracht in je lichaam… Je kunt het nu opmerken. Wat voor geluiden hoor je?
Zonder naar geluiden op zoek te gaan: merk eenvoudig de geluiden op die binnen je aandacht verschijnen. Het mooie is dat je daarvoor dit moment niet hoeft en kunt te verlaten. Je hoeft niet naar geluiden op zoek te gaan, je hoeft niet uit te reiken. De geluiden ‘komen naar jou toe’. Van opgaan met de aandacht in doen is je aandacht nu al verschoven naar ontvankelijk zijn; naar aanwezigheid zelf. Dit ontvankelijk zijn voor bijvoorbeeld geluiden zou je als een poort kunnen beschouwen die tussen doen en aanwezigheid lijkt te staan. 

Wat je kunt merken is hoe je aandacht zich verruimt en tegelijkertijd verdiept en kan samenvallen met haar bron; aanwezigheid. De aandacht is niet meer vernauwd in een gedachte of ervaring maar rust in zichzelf waarin de gedachten en ervaringen verschijnen. En wat is het fijn als je niet meer gelooft dat je een vernauwd onderdeeltje bent in die grote tastbare wereld. In het begin kan het gebeuren dat er allerlei gevoelens en gedachten opkomen die normaal onderdrukt worden. Als dat gebeurt, weet dan dat je er niets mee hoeft te doen. Dit gaat juist om stoppen met doen en aanwezig zijn (met wat daar maar in verschijnt). In deze aanwezigheid schuilt een intelligentie waar wij met ons denken niet aan kunnen tippen en deze intelligentie weet heel goed raad met gevoelens en gedachten. Ook hierbij kun je het woord ‘stoppen’  gebruiken. Stoppen met je vereenzelvigen met de gedachten en gevoelens en merken dat ze door jou heen spoelen.

Vanuit gedachten en gevoelens kun je jezelf niet vinden.
Gedachten denken dat ze een ‘ik’ zijn
en houden je dat ook voor doordat ze overal: ‘Ik…’ voorplakken.

Als je goed in je lichaam voelt dan merk je dat dit een vernauwing geeft.

In wie komen de gedachten op?
Verplaats daar je aandacht naartoe.
Je merkt dat vernauwing plaatsmaakt
voor ruimtelijkheid en onmetelijkheid.

Juister gezegd: Stop met het automatisch opgaan
en identificeren met gedachten en gevoelens
en merk op dat ze in jou verschijnen.

Je bent vrij.

Stop
Stop, zodat je er weer bent. Zodat je niet volautomatisch opgaat in een ervaring, zoals denken en voelen. Zodat je niet opgaat in dingen doen. Dat is de wereld van de ratrace en in die wereld is er geen ontsnappen mogelijk. Het denken (en doen) kan vanuit zichzelf geen vrede en vrijheid vinden. En dat hoeft ook helemaal niet. Want je hoeft enkel te stoppen met opgaan en vereenzelvigen met gedachten, gevoelens en ervaringen om op te merken dat al er al die tijd vrede en vrijheid is. Geen mysterieuze of schreeuwerige vrede en vrijheid. Het zijn slechts woorden voor wat je zelf ten diepste bent en ook ten diepste ervaart, ook als dat onbewust is. Je zou het ook Liefde kunnen noemen. Intuïtief ‘weet’ iedereen dat het er is, maar doordat we ernaar zoeken in de tastbare wereld van ‘dingen doen’ en we daar slechts de afspiegeling ervan vinden, blijven we almaar zoeken. Terwijl al die die tijd, midden in onrust, midden in een gevoel en midden in een gedachte, vrede en vrijheid er is. Het kan voor je oplichten wanneer de aandacht niet meer volautomatisch opgaat en vereenzelvigt met gedachten en gevoelens.

Het denken kan dit niet begrijpen. Dus laat die poging voor dit moment maar los. Daal af in dit tijdloze moment zodat je de is-heid van het leven kunt opmerken. Gewoon de feitelijkheid van je ervaring in dit moment. De geluiden…, warmte en kou, het gewicht wat je afgeeft aan de grond onder je, de sensatie van je voeten en handen…
Al deze ervaringen verschijnen in jou. In jou… In jou, altijd in jou. 

Ik wil graag afsluiten met een gedichtje.

Voor vervulling en liefde
hoef je niets te presteren.
Hoef je niets te bereiken.
Het is altijd aanwezig in je leven.

Wanneer dit geschenk zich opent,
kan het zijn dat je je verwonderd afvraagt
wat het toch is wat je zo gelukkig maakt?
Je hebt niets bereikt, niets verdiend en niets gepresteerd.
Het kan zelfs zo zijn dat je pijn voelt in je lichaam of ander ongemak.
En toch is daar een diepe vervulling en vreugde.

Dit geschenk dat ben jij en dat ben ik.
Dit geschenk is wat we delen en wat in zichzelf ondeelbaar is.
Daal erin af, dieper en dieper, zodat het zich voor je opent.
Tot het alles doordrenkt en alles is.
Het streelt je zonder aanraking en zegt zonder woorden:
smelt in mij, smelt in mij.

Dat het je goed mag gaan.

Liefs,

Linda

Volmaakt onvolmaakt

Lieve lezer,

Er zal altijd wat aan jou, je geliefden, je omgeving en de wereld te verbeteren zijn. En het is ook mooi, fijn en vervullend als je potentieel zich ontvouwt en je je licht kunt delen. Maar het mechanisme van ontwikkeling is ook een van de grootste valkuilen op het spirituele pad van verlichting. Verlichting zelf verwordt vaak tot doel, als verbeterpunt. Waarmee het ten dienste komt van ego, in het domein van de eeuwige en eindeloze strijd tussen de tegenpolen. Je kunt het in je lichaam voelen wanneer je aandacht en energie hierin ronddoolt. Je kunt het gelukkig ook voelen wanneer je aandacht landt, ontspant en aardt in de werkelijkheid die hieraan ten grondslag ligt.

Toestaan om te landen in wat er echt is.
Hoe zou het voor je zijn wanneer je werkelijk toe zou laten in je ervaring dat je al volmaakt onvolmaakt bent?
Hoe zou het voor je zijn wanneer je in je ervaring toestaat dat datgene wat je anders wilt hebben aan jezelf, je huis, je geliefden, de wereld, dat dit allemaal nu precies is zoals het nu ‘moet’ zijn? Want dit is wat er is. En hierin ligt de grootste gift van het aardse bestaan gelegen.
Jezus spreekt over het paradijs op aarde. Hij vertelt dat dit niet in het wereldse leven te vinden is en er ook nooit gevonden kan worden, in de duale wereld. Tegelijkertijd legde hij ook uit dat het paradijs er al wel degelijk is. Het is niet ver weg, in de hemel. Het is ook hier, midden in ons onvolmaakte leven. Je vind het alleen niet wanneer je ernaar zoekt in de tastbare wereld. Zowel het leven van Jezus als Boeddha (Als Eckhart Tolle, Byron Katie, Jeff Foster en zo velen) laat zien dat het mogelijk is te ontwaken in het paradijs (dat er al is!) Daarvoor hoefde geen van hun eerst volmaakt en perfect te worden. Integendeel. Ze doorzagen dat het juist dit streven is dat hen gevangen hield in de duale wereld van tegenpolen.

Alles
Scheten, zweten, angsten, boosheid, irritant gedrag, ziekte… het hoort er gewoon allemaal bij. Verlichting heeft niets met perfectie of volmaaktheid te maken. Of met heldhaftigheid, goedheid of altruïsme. Het is de hele werkelijkheid zoals die nu is.
Het is juist het mechanisme van uit dit moment gaan met de aandacht, het verzetten en niet willen dat het is zoals het is, wat de vrede van zijn verhult. Maar enkel verhult! Het is en blijft er al die tijd, wachtend tot je ervoor opent, het ziet, ervaart en vooral leeft.

Iedere keer dat ik verhalen ga geloven dat ik niet goed genoeg zou zijn zoals ik ben, verlaat ik de werkelijkheid. Een werkelijkheid die heel duidelijk is. Ik kan me soms als een heks gedragen, heb regelmatig een ochtendhumeur, ben voor van alles en nog wat bang… Nou ja je snapt de boodschap wel. Ik ben net als jij niet volmaakt. Vermoed ik in ieder geval. 😉 Wat gebeurt er wanneer ik negatief gekleurde verhalen daarover ga geloven? Dan gedraag ik me als een heks en ga ik me daar ook nog eens beroerd over voelen. Waardoor de kans vrij groot is dat ik me als een nog grotere heks ga gedragen en in een kringetje terecht kom. Het hele punt is dat wat er is, niet persoonlijk is. En dat zodra ik geloof dat dat wel zo is, alles loodzwaar en nauwelijks te dragen wordt. Dan wordt het weer ploeteren en overleven. Nou ik vermoed dat je daar je portie wel van hebt gehad. Ik wel in iedere geval.

De werkelijkheid die schuil lijkt te gaan achter de tastbare wereld.
Dus het paradijs is er al. Maar waar dan? Want als je alleen naar de tastbare wereld kijkt, dan is daar een continue strijd tussen het goede en kwade en fijne en gelukkige momenten worden afgewisseld met onprettige en zelfs ongelukkige momenten.
Wanneer je aandacht volledig opgaat in de tastbare wereld is dat het. Het is een heen en weer pingpongen in een leven in tijd en ruimte tussen prettig en onprettig.
Terwijl al die tijd wie je werkelijk bent onveranderlijk aanwezig is, ongebonden aan tijd, ruimte of tegenstellingen. Hoewel jouw Zelf niet iets is wat je kunt vastpakken of ervaren als zijnde iets, kun je er wel in afdalen met je aandacht. En wanneer je ontspant in deze onbegrensde natuur van zuivere aanwezigheid, verandert er iets in je ervaring en inzicht. Het is helder dat de tegenstellingen volledig zijn, zonder begrenzingen. Het is duidelijk dat er niet een ik is of een jij. Niet werkelijk, pas wanneer je erover nadenkt. Iets wat voor praktische doeleinden te gebruiken is. Het is duidelijk dat als er geen ik is, dat de doener die we altijd dachten te zijn dus ook niet bestaat. Alles, werkelijk alles rijst op in en als je natuur. Niet alleen gedachten, ook de impuls om iets wel of niet te gaan doen. En ook de geluiden die je hoort, ook dat wat je als ‘buiten jezelf’ beschouwt komt op in diezelfde ondeelbare natuur. Dit inzicht bevrijdt. Het bevrijd je van een niet bestaande ik met al zijn zorgen, schaamte, schuld, piekeren, zijn best doen en vooral grip proberen te houden op een ongrijpbare wereld. En hoewel het verhaal gaat dat het je in een klap kan bevrijden is het mijn ervaring dat het je in een verdiepend proces bevrijdt. Het is je ervaring in dit moment wat onderdeel is van de uitnodiging tot bevrijding. Het leven zal je steeds, iedere seconde, uitnodigen om de vrede van je hart te ontdekken. 

Deze maand, 22 september komt mijn boek Het Ja-gevoel uit bij uitgeverij Samsara! Het boek leest als een poort naar de stille vrede en vrijheid van je hart en wezenlijke natuur. Je kunt hier voor meer informatie kijken>> Ik kan je ook een kijkje op de site van Samsara Books aanraden!

Een fijne maand gewenst.

Liefs,

Linda

 

Alléén

Lieve lezer,

Je overgeven aan de werkelijkheid is best spannend. Want hoewel we allemaal ten diepste weten met ons hoofd dat we geen grip hebben op de werkelijkheid, is het toch heel anders wanneer je dit ervaart. We weten immers allemaal wat voor rampspoed ons zou kunnen overkomen. Het overkomt sommigen van ons ook op dit moment. We zijn allemaal sterfelijk en wanneer we daarmee geconfronteerd worden kan dat onze wereld op zijn kop zetten en afschuwelijk pijn doen. Hmmm, ik vermoed dat je nu zou kunnen afhaken met lezen. Toch wil ik dit schrijven. Want het is precies de angst voor deze rampspoed en voor verlies, die ons kan aanzetten om ons af te sluiten voor de werkelijkheid. Terwijl daar ook onze bevrijding ligt.

Alléén
De vergankelijkheid van het leven kan je doen voelen dat je alleen bent. Want je weet dat je alles in de tastbare wereld ooit zal verliezen. Dat kan een gevoel van alleen zijn doen oplichten. Alles kan immers van je afgenomen worden. Alles? Wanneer je in het alleen zijn afdaalt, zonder de ideeën erover, blijf Jij over. Om dan te merken dat je alléén bent. Alles wat je voelt, ruikt, ziet, hoort en proeft ben jij. En hier smelt alléén samen met liefde. 

Wanneer je weet wie je bent,
ben je op een bepaalde manier alleen.
Je weet dat geluk en vervulling niet meer ‘daar’ te vinden zijn.
Omdat daar niet bestaat.
Er is alleen nog dit ondeelbare alléén zijn

Geen vervulling meer ‘daar’
We hebben als persoon geen invloed op hoe ons leven zich ontvouwt, omdat er helemaal geen persoon bestaat. Dat denken we alleen maar. Ik kom hier straks nog op terug want ik kan me voorstellen dat het denken nu steigert. 😉 En hoewel het mijn ervaring is dat hartgedragen wensen zich neigen te manifesteren en ook dat er wonderen mogelijk zijn, betekent dat niet dat we als persoon invloed hebben op het leven. Er is geen persoon die met hartgedragen wensen iets beinvloedt zodat een wens wellicht uitkomt. Er is leven dat zichzelf leeft en als onderdeel daarvan kunnen hartgedragen wensen zijn die oprijzen en tot ontplooiing komen. En dat is voor het denken best raar. Sowieso voor het denken vanuit een persoonlijkheid bekeken. Want die bestaat zo’n beetje bij de gratie van het idee dat hij grip of geen grip heeft op het leven.

Geen persoon?
Maar hoe kun je nou geen persoon zijn? Ik kan me voorstellen dat het denken hier helemaal niets mee kan. Want hiermee betreed je een gebied waar woorden en gedachten alleen maar de plank mis kunnen slaan. Dit gaat over waar je focus van identificatie ligt. Of het zwaartepunt van je aandacht. Ligt deze bij je lichaam en geest? Of in je tijdloze natuur van zijn? Dat maakt nogal een verschil in hoe je het leven ervaart. Uiteindelijk zal van je gevraagd worden om iedere identificatie op te geven, ook die met het absolute perspectief. Maar daar wil ik in een ander artikel nog eens op terugkomen. Als tijdelijke tussenstap, kan ik je van harte aanraden om je focus van identificatie te verschuiven van je lichaam en geest, naar je grenzeloze zijn.

Niet doen is opmerken
dat doen in en als jou verschijnt.

Het leven ontvouwt zich volgens zijn eigen wetten en hoewel je dat leven bent, ben je er ook onderdeel van. Wat zin kan geven, hoop, vertrouwen en vervulling is dat, wat er ook in je leven plaatsvindt, je ten alle tijde kunt ervaren dat je heel en volledig bent. Ook wanneer je lichaam gaat haperen. Ook wanneer je zelfbeeld aan gruzelementen gaat. Ook wanneer je overspoelt raakt door oud zeer. Dat wat plaatsvindt is een golf van veranderende energie, een ontstaan en uiteenvallen van vorm en de stof waar het van is gemaakt, dat ben jij!

Iets kan pijn doen of niet leuk zijn.
Maar zonder verhaal eromheen gebreid, kan het je niet ongelukkig maken.

Wat een vrede, wat een vrijheid wanneer je het verhaal over de pijn,
over het niet leuke, niet meer hoeft te geloven!

Het is de vrede, vrijheid, het geluk waar je van bent gemaakt.
Het is in jou, zoals het in mij is.
Ieder moment toegankelijk.

En wanneer er een dikke poort voor lijkt te staan,
dan is de uitnodiging om te onderzoeken waar die poort van is gemaakt.
Om uiteindelijk te ontdekken dat het van hetzelfde is gemaakt
als waar jij van bent gemaakt.

Het idee van een persoon denken te zijn toevertrouwen aan het Leven
Het is fijn en bevrijdend om het idee van een persoon te zijn toe te vertrouwen aan de oneindige intelligentie van het Leven. Om dit ik-idee door het leven te laten verteren. Zodat het leven je bevrijdt van de loden last van ‘de doener’ en zodat het een proces van innerlijke heling kan versnellen welke zich uitstrekt tot ver voorbij het persoonlijke. Daar hoef en kun ‘jij’ echter niet iets voor doen, want het is die ‘jij’ die juist steeds meer doorzien word. Je mag eerder juist leren te ontdoen. Steeds diepgaander zien dat het ik die je dacht te zijn, slechts bestaat uit gedachten, gevoelens en andere sensaties en ervaringen. Ervaringen die verschijnen in de volledige transparantie die je bent.

Ik wil je een fijne zomer toewensen en een vertrouwen in de onmetelijke wijsheid van je hart.

Liefs,

Linda

Een pad vol wonderen

Beste lezer,

Wanneer je stil wordt, is het mogelijk om op te merken dat je hart ieder moment van de dag tot je zingt. En je uitnodigt om haar te volgen zodat ze je mee kan nemen haar wonderbaarlijke wereld in. Een wereld waarin het onmogelijke mogelijk blijkt en waarin ieder moment fris en nieuw is. Maar bovenal een wereld waarin alles, alles volledig is. Je hart is geworteld in het Onnoembare en tijdloze van je essentie en naarmate je je meer en meer afstemt en trouw bent aan je hart, kun je ervaren dat ze je naar huis leidt. Zodat je je heelheid ervaart. Want hoewel je in essentie altijd thuis en heel bent, kan de persoonlijkheid flink afdwalen. Gelukkig kan je hart, je thuis, je ieder moment weer terug leiden als je bereid bent op haar af te stemmen en naar haar te luisteren.

Wanneer het leven je tot stilstand brengt
Wanneer dit tot je door begint te dringen kan dat je leven 180 graden veranderen. Sommige mensen worden zich hiervan bewust door een wake up call. Bijvoorbeeld door het verlies van een dierbare, door ziekte of ontslag. Bij anderen groeit dit hartgedragen bewustzijn langzaam of is er het er altijd al geweest. (En natuurlijk is het in essentie in ieder evenzo aanwezig, we zijn er allemaal van gemaakt.) Zodra je beseft wat voor een onmetelijke kracht en wijsheid je hart in zich draagt sta je voor een belangrijke keuze. Ga je weer terug een geconditioneerd leven in? Waarbij je de gebaande paden volgt en je het leven leeft, zoals je dat behoort te doen. Of verlaat je de voor jou bedachte en talloze malen bewandelde paden en stap je het onbekende in? Waar je weliswaar de weg niet kent maar waarvan  je wel diep van binnen voelt dat hier je bestemming ligt. Dit onbekende en ongekende pad bewandelen vraagt innerlijke moed. De moed om alle moetens, angsten en oordelen te onderzoeken op werkelijkheidswaarde, zodat je het leven uit eerste hand kunt (her) ontdekken. Hoe? Bijvoorbeeld met het meditatief zelfonderzoek met de Vragen naar Vrijheid. Je wordt wakker voor het leven dat er is. Rijk, overvloedig en volledig. Het is alles, behalve zoals je dacht dat het was.

Van het pad af
Ik koos er twee en een half jaar geleden voor om de gebaande paden te verlaten en mijn hart te volgen. Het leven en mijn hart hielpen me daarbij. Door deze keuze verloor ik weliswaar mijn baan maar vond ik bezieling, vrijheid, talenten en inspiratie. En ondanks dat ik vanaf het begin wist dat ik mijn hart zou blijven volgen, stond ik toch duizenden angsten uit. Een voor een ontmoette ik deze angsten en de onderliggende overtuigingen in mijn hart met de Vragen naar Vrijheid en mocht ik ze doorzien voor wat ze werkelijk waren. (Ver-)vormingen van Liefde! Het was de grootste beproeving die ik tot dan had meegemaakt. Ik was iemand die altijd het zekere (bekende) voor het onzekere nam en door mijn hart te volgen, leek ik het leven te tarten. Sommige mensen om mij heen dachten dat ik van het padje afwas. Wat natuurlijk ook zo was. Dat wil zeggen ik was van het gebaande pad afgegaan om in de stroom van het leven terecht te komen. Hoe meer ik de ogenschijnlijke controle over mijn leven losliet, hoe meer ik opmerkte dat ik het leven ben. Dat was natuurlijk altijd al zo, alleen had ik dat nooit gezien. Op het juiste moment kwamen de juiste mogelijkheden, hulpbronnen, mensen en obstakels op mijn pad die me hielpen dieper af te dalen in mijn hart. Het leven bleek een spiegel waarin ik zowel mijn ware gezicht als het gecreëerde gezicht kon ontmoeten.

Ja of nee?
Om mee te stromen met de levensstroom en zijn overvloed te ervaren is het maken van een wezenlijke keuze en bereidheid heel belangrijk. Zeg je ‘Ja.’ voor het leven? Of zeg je ‘Nee.’ omdat je daar duizend begrijpelijke redenen voor hebt? En wanneer het antwoord nog nee is, wil ik je op het hart drukken om ook hierop te vertrouwen! Geen proces kan geforceerd worden en in iedere beweging schuilt eigenwijsheid. Je kunt onderzoeken of er nog iets is wat je gelooft over jezelf of de situatie zodat de innerlijke nee zijn schat aan je openbaart. Wanneer je ‘Ja’ hebt gezegd of voelt dat je dat ooit wilt zeggen weet dan dat je dan geen steun en bevestiging meer kunt vinden in de oude geconditioneerde wereld. Op een bepaalde manier ben je een eenling. Wat een spannend pad! Een pad zonder routebeschrijving. De enige weg die je kunt bewandelen is jouw unieke en nooit eerder bewandelde pad aan de hand van een feilloos werkend kompas, jouw hart.

Het ja-gevoel
Ik noem dit innerlijke kompas: het ja-gevoel. Het ja-gevoel is het gevoel van sprankeling en levendigheid in jezelf wanneer je voelt dat ‘het klopt’. Dat jij klopt, dat het leven klopt en dat jij in overeenstemming met het leven klopt. Letterlijk is het zo dat je hart op deze momenten in harmonie klopt met een helende en optimale trilling van het universum. Een trilling die alles met elkaar verbindt, afstemt en in overeenstemming brengt. Dit noemen ze hartcoherentie. Je innerlijk kompas: het ja-gevoel, leidt je naar wie je werkelijk bent. Sommigen noemen dit de bron, Boeddha- natuur, God, Leegte, Brahman of Leven. Wat voor naam je er ook aan geeft, het is datgene in jou wat onveranderlijk, vormloos en tijdloos is en tegelijkertijd is het ook alles wat daarin verschijnt. Eenmaal ontwaakt in je hart realiseer je dat alles, alles wat je ervaart en meemaakt, een uitdrukking van jouw Zelf is. Precies zoals dat altijd was, alleen ontdaan van alle ideeën erover. Alle ideeën over verlichting, zelfrealisatie of bevrijding zullen aan diggelen vallen. Want het is zowel een zucht van verlichting, een scheet die dwarszit, een blunder maken, iets mega spannend vinden, het stralend middelpunt van een ontmoeting zijn, ergens in uitblinken, vreugde… het is alles.

Kan het zo eenvoudig zijn?
Dit is het.
Dit, wat er nu is.

Een pad vol wonderen
Wat volgt is een pad vol wonderen. Het onmogelijke blijkt mogelijk, juist omdat je niet meer vasthoudt aan ideeën en verwachtingen over hoe iets eruit zou moeten zien. Vanaf het moment dat ik ‘ja’ zei, begon een wonderlijk avontuur waarbij het leven alle houvast begon af te nemen om er liefde en overvloed voor bloot te leggen. Ook en op een bepaalde manier juist in die delen waarvan ik dacht dat dat toch niet overvloedige liefde kon zijn?! Mijn schaduwkanten, mijn onhebbelijkheden, mijn kwetsbaarheden. Liefde vindt je ook in de kieren en scheuren van je leven. Het leven wacht geduldig tot je stopt met geloven dat je op de een of andere manier nog niet goed genoeg bent of nog niet klaar voor zelfrealisatie of voor geluk, maar morgen misschien. Dat is een overtuiging waarmee je het leven in de wacht zet. Waarom zou je wachten? Wat geloof je dat er anders zou moeten zijn in je leven, voordat je gelukkig kunt zijn? Onderzoek dit verhaal zodat je tot de realisatie komt dat het alleen maar het geloven in dit verhaal is wat tussen jou en geluk instaat. Je bent gemaakt van geluk, van pure liefde, en het grootste wonder ligt niet in de buitenwereld maar in de herkenning dat we heel zijn en dat dit alles, alles omvat.

Liefs,

Linda