Geen categorie, Nieuwsbrief

Moeiteloos zijn



Beste lezer,

Je hebt me vast wel eens horen vertellen over moeiteloos zijn. Ik krijg regelmatig mailtjes van lezers van het boek Ja waarin ze me vertellen over de uitdagingen die op hun pad zijn gekomen (naast diepe vreugde en verdiepend bewustzijn) sinds ze hun ja-gevoel zijn gaan volgen. Om nog maar niet te spreken over de uitdagingen waar we als wereld mee te maken hebben, wat natuurlijk ook op je pad komt. Dat voelt lang niet altijd moeiteloos, dus hoe zit dat met dat moeiteloos zijn?!

De rivier 
Ik wil in deze mail een vergelijking maken tussen je leven en een rivier. De levensstroom aan ervaringen die door jou heen vloeit (de rivier), stroomt als je hem vrij laat, van nature naar zelfrealisatie (de zee). Vanuit allerlei overlevingsinstincten en overtuigingen hebben we ons echter aangeleerd om de rivier aan ervaringen zo proberen te beïnvloeden dat we hopen daardoor veilig en gelukkig te zijn. Dit beïnvloeden van de levensstroom voelt als hard werken, ploeteren en je best doen. In dat domein is wat je ook doet, nooit goed genoeg. Om terug te komen op de vergelijking met de rivier:
We werpen dammen op of pulken aan stenen die op de bodem van de rivier liggen waardoor het water niet meer zijn natuurlijke stroom kan volgen en waardoor het water steeds troebel is. Wanneer we in een overlevingsmodus zitten, dan is dit gewoon de wereld zoals zij is. We zijn dan niet anders gewend. Maar wanneer je ervaren hebt dat wie je werkelijk bent, moeiteloos zijn is, dan schuurt iedere obstakel waaraan je nog geloof hecht ondragelijk. Het klopt niet meer!

Loslaten wat nooit vast was
En dus begin je stenen die je in de rivier hebt geworpen, of die er in zijn geworpen, met andere ogen te bekijken. Je merkt hoe fijn het is om bewust te zijn van het gegeven dat de rivier moeiteloos zichzelf is en precies stroomt zoals het stromen moet. Een rust, overgave en vertrouwen ontluiken in je. Tegelijkertijd is het zo dat wanneer je stopt met het trekken en duwen aan de rotsblokken het water helder wordt. En hoewel dit goed nieuws is, betekent het ook dat je de rotsblokken nu kunt zien liggen. Dat kan in het begin confronterend zijn. Opeens zie je de blokkades, overtuigingen en overlevingsstrategieën die de levensstroom belemmeren en inperken. Het onder ogen komen van obstakels kan alles behalve moeiteloos voelen. Het kan pijn doen en oude angsten losmaken. Moeiteloos zijn, betekent dan ook niet dat de rivier niet meer kolkend en ruig kan zijn, als dat is wat er is. Het betekent wel dat je loslaat wat in werkelijkheid nooit vast was. En dat je ontspant in de stille bedding van bewustzijn, waardoor je hele leven stroomt. Door te ontspannen in bewustzijn, rust je rechtstreeks in de rijke voedingsbodem voor heling en ontplooiing van je potentieel.

Deze woorden kunnen zowel hoopvol zijn als ook juist een impuls aanwakkeren om dit proberen te bereiken. Om de paradox van loslaten wat nooit vast was te doorgronden is het echter nodig om allereerst te stoppen met je best te doen om jezelf te bevrijden en te helen. Om te stoppen met aan jezelf te werken, iets te willen bereiken of veranderen. Omdat dat alleen maar troebel water zal geven, door al het gesjouw en gepulk aan de rotsblokken.

De rivierbedding
De enige manier waarop de rivier moeiteloos zichzelf kan zijn en zelf obstakels kan bevrijden is als je de rivier zijn gang laat gaan en je de persoonlijkheid met zijn ge-bemoei doorziet. Dus als er uitdagingen in je leven zijn, kun je dat zien als uitnodiging om een shift in perspectief te maken van opgaan met de aandacht in het water van de rivier (alles wat je in je leven meemaakt) naar zijn bedding (je bewustzijn). Hierin rusten is rusten in je natuur van onvoorwaardelijke liefde. Dit alleen al heelt wat nog verdeeld is. Vanuit deze bedding van helder bewustzijn kun je vervolgens onderzoeken wat je nog gelooft over het obstakel, zodat je dit kunt doorzien en zodat er weer helderheid ontstaat. Je merkt dat zodra je een situatie doorziet de levensstroom weer vrijuit stroomt. De ongezonde overtuigingen kunnen niet meer tussen het voedende zonlicht en de zaden van je potentieel in staan. Waardoor de zaden zich in de meest gunstige omstandigheden bevinden om tot ontkieming te komen.

De grootste uitdaging en uitnodiging is om je over geven aan ‘niet doen‘. Om af te dalen in de bron van de continue veranderende stroom van leven en ontvankelijk te zijn voor impulsen die daaruit ontspringen. Het is dan gemakkelijker om te voelen welke impulsen gezond zijn voor je en welke niet, omdat wanneer je rust in ‘niet doen’,  je niet meer meteen volautomatisch identificeert met impulsen, gedachten, gevoelens en gewoonten die opkomen. Bovendien zul je merken dat vanuit een staat van niet doen er impulsen ontspringen die in overeenstemming zijn met de natuurlijke stroom van leven.

Rozen en doornen
Er gebeurt iets bijzonders wanneer je je overgeeft aan ‘niet doen’ en aan de levensstroom. Want ondanks uitdagingen die op je pad blijven komen (als vormen van genade om je verder te openen voor de liefde die je in wezen bent) groeit een gevoel van dat je leven klopt, van vertrouwen en overgave. De verhalen die mensen me vertellen over hoe het hun vergaat nadat ze het boek Ja hebben gelezen en hun hart zijn gaan volgen, zijn wat dat betreft bijzonder inspirerend. Mooie boeken, mensen en ontwikkelingen komen precies op het juiste moment in hun levens en er zijn al zoveel mooie initiatieven ontstaan! Zoveel mooie, verschillende en kleurrijke bloemen zijn geopend. Ieder geeft met zijn eigen kleur vorm aan de nieuwe wereld. En hoewel het pad van trouw zijn aan je hart en het volgen van de levensstroom niet altijd over rozen gaat, kan het je wel tot bloei brengen.
Leven vanuit je hart is weliswaar niet veilig, maar is het dat wel wanneer je niet je hart volgt?

Ik wens je toenemende overgave toe aan je natuur van moeiteloos zijn. Ook en juist in tijden dat er uitdagingen in je leven zijn.

Warme groet,

Linda Rood
www.lindarood.com
8bcd1ee4-9eeb-494b-bdd5-342723b168a5